Ζωή έξω από το Facebook…

Κι όμως, υπάρχει! Ξέρεις, εξακολουθούμε να ζούμε κι όταν δεν είμαστε συνδεδεμένοι με το matrix της κοινωνικής δικτύωσης. Απίστευτο, αλλά μπορεί να γίνει… Μπορείς να ξυπνήσεις μια μέρα και να μην ανοίξεις καθόλου τον υπολογιστή σου. Μπορείς να μην ανοίξεις ούτε καν το κινητό σου! Μπορείς να μην «ενημερωθείς» για τις «εξελίξεις» του αέναου έμβιου δράματος που παίζεται πάνω στη καμένη αυτή Γη εδώ και εκατομμύρια χρόνια… Ο κόσμος θα συνεχίζει να γυρνάει, με τα πάνω και τα κάτω του, και χωρίς τα like μας!
Κοίτα, αν δεν μπεις στο Facebook, δεν θα χρειάζεται πια να αγωνιάς να δεις αν ‘διαβάστηκε’ το μήνυμά σου, ούτε να μετράς πόσα like έχει μαζέψει η ανοιχτή απόχη της (από δεύτερο, τρίτο χέρι) δημοσίευσής σου! Δεν χρειάζεται πια να κατασκοπεύσεις στο τοίχο των επίδοξων και άσπονδων ‘φίλων’ σου για να εικάσεις σε τι ψυχολογική κατάσταση βρίσκονται σήμερα: Θα μπορείς απλά να τους τηλεφωνήσεις, ή ακόμη καλύτερα, θα μπορείς να τους συναντήσεις και να τα πείτε από κοντά… Μη μου πεις ότι ξέχασες ότι υπάρχει φιλία και έξω από το Facebook! Μη μου πεις ότι ξέχασες ότι η φιλία δεν μετριέται με τα likes…
Ε, και μη μου ξαναπείς ότι ‘χάθηκα’, επειδή δεν με ‘βλέπεις’ στο Facebook. Συνεχίζω ξέρεις να υπάρχω εδώ, να αναπνέω, να σκέφτομαι, να σ’ αγαπάω, χωρίς το ψηφιακό μου αντίστοιχο. Σ΄ έχω βέβαια χάσει λιγάκι μέσα στο δικό σου ψηφιακό ομοίωμα. Δυσκολεύομαι να σε ανασύρω στη μνήμη μου έξω από τη πρόσφατη φωτογραφία του προφίλ σου. Ξαφνικά τα πρόσωπά μας γίνανε τοπία, εικόνες, οι άνθρωποι υποβιβαστήκαμε σε εντυπωσιακές εικόνες που ισοπεδώνουν κάθε απρόβλεπτη αιχμή της προσωπικότητάς μας. Νομίζουμε ότι γνωρίζουμε 1000, 2000 άτομα, τους έχουμε όλους καταχωρημένους στις επαφές μας, γίναμε όλοι μας μικρές υπηρεσίες πληροφοριών, που συλλέγουν τα data των φίλων μας, τις σημαντικές στιγμές τους και τις παλιές φωτογραφίες τους, αλλά έχουμε σχεδόν ξεχάσει το πρόσωπό τους μαζί με το δικό μας αληθινό πρόσωπο. Πού είναι οι φίλοι μας; Σε μια εικονική μέθη βυθισμένοι νύχτα μέρα… Πού είναι οι παρέες μας; Σε μια διαρκή παρεξήγηση χαμένοι μέσα από τα σχόλια των σχολίων τους…
Και τι να πω για τον διαδικτυακό ακτιβισμό; Τι να πω για τις υπογραφές που μαζεύουμε για τις φώκιες και για τα σχόλιά μας για τη φρίκη της Γάζας… Συγνώμη, αλλά… χέστηκε η Χαμάς για τα σχόλια μας! Ναι, πιο «ακτιβιστικό» είναι να καθόμαστε στη παραλία, ατενίζοντας το γαλαζοπράσινο υδάτινο φως και να σκεφτόμαστε ότι καταλήγει στην άλλη άκρη της Μεσογείου, όπου ο τρόμος στήνει καρτέρι κάθε στιγμή, η κάθε ανάσα είναι bonus επιβίωσης κι όπου δεν ξέρεις τι θα πει χαλάρωση, τι θα πει ανία, τι θα πει shopping και τι θα πει ‘έξοδος από την κρίση’… Πιο ακτιβιστική είναι έστω και μια φευγαλέα σκέψη μας ότι κάπου εκεί παραπέρα, δίπλα μας, γεννιούνται και πεθαίνουν άνθρωποι και ζώα χορεύοντας το μακάβριο χορό του ανακυκλούμενου μίσους, της βίας και της ευτέλειας, παρά η συλλογή των αόρατων υπογραφών, και η αξιοθρήνητη διαδοχή των πολεμικών και αντιπολεμικών μας σχολίων στα οποιαδήποτε μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Και ξέρεις τι είναι το χειρότερο με το νευρωτικό σύνδρομο της εικονικής ζωής μέσω FB; Είναι αυτή η ευκολία στην οποία εθιζόμαστε πιο γρήγορα και από την ηρωίνη. Η ευκολία με την οποία μαθαίνουμε να αποδεχόμαστε άκριτα, να καταδικάζουμε εμπαθώς, να βιώνουμε επιφανειακά και να καταργούμε τη μοναξιά μας με ένα… κλικ! Αυτή η ευκολία είναι η κορυφή του παγόβουνου της άγνοιάς μας. Με τα χρόνια, αυτό το βάρος της άγνοιας συσσωρεύεται και γίνεται όλο και πιο αδιαπέραστο. Τις προάλλες ήμουν έτοιμη να βάλω τα κλάματα όταν είδα με τι ευκολία γράφτηκαν αλαζονικά σχόλια κάτω από ένα παλιό άρθρο μου (το οποίο παρεμπιπτόντως δεν είχα αναρτήσει εγώ) για τη βάρβαρη συνήθεια της κλειτοριδεκτομής στον αραβικό κόσμο. Μια έρευνα που είχαμε κάνει μαζί με τις φοιτήτριές μου στο πανεπιστήμιο της Νομικής σχολής στη Κομοτηνή, με πλήρη ενσυναίσθηση και σεβασμό για τις γυναίκες-θύματα. Χωρίς να έχουν φυσικά καμία κακή προαίρεση, τα εύκολα και πρόχειρα σχόλια στο FB ακυρώσανε και ισοπέδωσαν τη προσπάθειά μας να ρίξουμε φως στο έθιμο αυτό. Ενώ ο σκοπός της έρευνάς μας ήταν να συμβάλλουμε στη συνειδητοποίηση και τη κατάργηση της απάνθρωπης αυτής πρακτικής, εν αγνοία μας συμβάλλαμε στη διαιώνιση της ακτιβιστικής ευκολίας κι εν τέλει, της κοινωνικής αδιαφορίας.
Έτσι φτάνουμε να μιλάμε εικονικά, να σκεφτόμαστε εικονικά, να νιώθουμε εικονικά. Αστείο, αλλά σε λίγο θα φτάσουμε να έχουμε εικονικούς οργασμούς, να τρώμε το εικονικό φαγητό και να πίνουμε τα εικονικά κοκτέιλ των εικονικών μπαρ… να συνάπτουμε εικονικούς ερωτικούς και φιλικούς δεσμούς και να διάγουμε ικανοποιημένοι την ευτέλεια της εικονικής ισοπέδωσης.
Υπάρχει τρόπος να ξαναπιάσουμε τον μίτο της Αριάδνης και να βγούμε ψηλαφιστά από τον λαβύρινθο της ψεύτικης αυτής ζωής;
Κινδυνεύοντας να γίνω κουραστική, θα σου επαναλάβω τη μέθοδο άμεσης επαναφοράς στην αυθεντικότητα της παρούσης εμπειρίας. Δίχως ταμπέλες, δίχως –ισμούς, να καθόμαστε στα αυγά μας και να αφουγκραζόμαστε τον κόσμο. Εδώ, τώρα, την κάθε ανάσα, τον κάθε ήχο, το κάθε αίσθημα του σώματος και την κάθε απόχρωση της ψυχής την αφουγκραζόμαστε, απλώνοντας την συνείδησή μας πανοραμικά, σαν μια ανοικτή ομπρέλα. Η ζωή μας είναι πάντα εδώ-χωράει πάντα σε αυτό το παλιό τζην, σε αυτά τα εκατοστά διαμέτρου του σώματός μας. Η ζωή μας διαπερνά τα πάντα- όλα τα δίκτυα τα νοητικά, τα ηλεκτομαγνητικά, τα ψηφιακά. Γιατί η ζωή μας υπερβαίνει τα πάντα- ακόμη και το Facebook!

Advertisements
Standard

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s