‘Ζωή’ με ημερομηνία λήξεως

Όταν ξυπνάμε το πρωί και βρίσκουμε ένα μεγάλο κενό εκεί που νομίζαμε ότι υπήρχε η καρδιά μας, όταν ανοίγουμε τα μάτια σ’ έναν κόσμο από-ωραιοποιημένο, γυμνό και κυνικό, όταν η εμπειρία διαψεύδει και ματαιώνει τις καλύτερες προσδοκίες μας, μπορεί να αναρωτηθούμε: υπάρχει ημερομηνία λήξεως στην εξιδανίκευση;
Όταν τα ‘πρέπει’ και τα ‘θέλω’ μας βουίζουν σαν μελίσσι μέσα στο κεφάλι μας, όταν η επιστροφή στον εαυτό μας αποκτά αστρονομική απόσταση, όταν αναμετράμε τις στιγμές που περνούν σαν χάντρες το κομπολόι της ζωής μας, μπορεί να αναρωτηθούμε: υπάρχει ημερομηνία λήξεως στην αυτό-ύπνωση;
Όταν τα κομμάτια της ζωής μας γεμίζουν ακατάστατα και ακατάπαυστα τις μέρες μας, όταν υποβαθμιζόμαστε σε προβλέψιμες κινούμενες μηχανές, όταν ξεχνούμε το απροσμέτρητο ύψος και βάθος και την πολυτιμότητα της ανθρώπινης ύπαρξής μας, μπορεί να αναρωτηθούμε: υπάρχει ημερομηνία λήξεως στην αυταπάτη;
Όταν αποκτούμε την διαστροφική εκείνη ικανότητα να πληγώνουμε κατάφορα τους ανθρώπους που αγαπάμε, όταν καλλιεργούμε την επιδεξιότητα να σκοτώνουμε την εμπιστοσύνη και να ποδοπατάμε την αθωότητα, όταν καταστρέφουμε αυτά που αγαπάμε, μπορεί να αναρωτηθούμε: υπάρχει ημερομηνία λήξεως στην εγωπάθεια;

Advertisements
Standard