Είναι ο διαλογισμός η απόλυτη επαναστατική πράξη;

Μήπως, τελικά, ο διαλογισμός είναι η απόλυτη επαναστατική πράξη; Όσο κι αν ακούγεται αυτό κάπως παράδοξο, είναι αλήθεια! Ο διαλογισμός δεν είναι μια πράξη παθητικότητας και αδράνειας, όπως πολλοί θέλουν να πιστεύουν. Δεν φέρνει στον ασκητή αποβλάκωση και αδιαφορία. Αυτά είναι «μπούρδες» που προέρχονται από ανθρώπους, που, για κάποιο λόγο, θέλουν να αποφύγουν την δουλειά με τον εαυτό τους, θέλουν να αποφύγουν να έρθουν κατάφατσα αντιμέτωποι με τον εσωτερικό τους κόσμο, και, κυρίως, με τα συναισθήματά τους. Μπορούμε να πούμε ότι ο διαλογισμός είναι η άμεση εξερεύνηση του εαυτού μας. Μπορούμε να πούμε ότι είναι η ανατομία των σκέψεων και των συναισθημάτων μας, χωρίς αναισθητικό. Μπορούμε ακόμη να πούμε ότι είναι το άνοιγμα του «μικρού εαυτού» μας και του «μικρού νου» μας προς τον «μεγάλο εαυτό» μας και τον «μεγάλο νου» μας. Πολλά μπορούμε να «πούμε» για τον διαλογισμό, αλλά τίποτα από αυτά δεν θα μπορεί να αποδώσει το απέραντο διάστημα, τη λαμπερή φρεσκάδα, την απόλυτη ελευθερία που ανοίγεται μόλις μάθουμε να αντιμετωπίζουμε σωστά κι επιδέξια το «παιχνίδι του νου». Ο διαλογισμός είναι η απόλυτη επαναστατική πράξη διότι αποσύρει τη νεύρωσή μας –έστω και προσωρινά- από το καμίνι της συλλογικής νεύρωσης. Ο διαλογισμός είναι η απόλυτη επαναστατική πράξη διότι προϋφίσταται κάθε στιγμής αυτοπροσδιορισμού, ελευθερίας και μεγαλοσύνης του ανθρώπινου είδους. Και μην νομίσετε ότι αναφέρομαι αποκλειστικά στο ανατολικο-βαρεμένο μοντέλο του δυτικού αστού που κάθεται σταυροπόδι και ψέλνει Ομ… Όχι. Ο διαλογισμός έρχεται όταν αφήνουμε τη πόρτα της καρδιάς ορθάνοιχτη, σε οποιαδήποτε ευκαιρία ή περίσταση. Για τον συγγραφέα έρχεται όταν γράφει ιδρώνοντας. Για τον ζωγράφο όταν ζωγραφίζει χωρίς να ξεχωρίζει τον πίνακα από τον εαυτό του. Για τη μητέρα όταν τρέφει τα παιδιά της με το ίδιο της το σώμα. Για τον εραστή όταν ενώνεται με την αγαπημένη του. Ο διαλογισμός έρχεται κάθε στιγμή που η συνείδησή μας απλώνεται και αγκαλιάζει τους τρεις χρόνους, το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον, και όλα τα όντα σε όλες τις σφαίρες ύπαρξης… Ο διαλογισμός είναι η απόλυτη επαναστατική πράξη γιατί είναι η απόλυτη υπέρβαση. Οι πολίτες που διαλογίζονται δεν είναι το ίδιο χειραγωγίσιμοι και προβλέψιμοι όσο οι υπόλοιποι. Δεν γίνονται τόσο εύκολα νούμερα σε στατιστικές ούτε θύματα της μόδας. Δεν γίνονται τυφλοί οπαδοί κομμάτων, ομάδων, κυβερνήσεων, εκκλησιών, σεκτών… Oι πολίτες που διαλογίζονται δεν είναι το ίδιο κοιμισμένοι όσο οι υπόλοιποι. Υπάρχει κάτι πιο… «επαναστατικό» από αυτό;

Advertisements
Standard