Χαρμολύπη, η αλχημεία της ύπαρξης

Ξυπνάς τη νύχτα κι αναρωτιέσαι τι να σημαίνει πραγματικά ο θάνατος. Τι μπορεί να είναι παραπάνω από την γυμνή αλήθεια της παροδικότητας που σου δίνει αυτή τη τεράστια δύναμη; Τη δύναμη να ανθίζεις στα περιβόλια της ζωής σου και να εκτιμάς την ευλογία της κάθε ανάσας; Τι μπορεί να σε κάνει να θέλεις να ζεις έτσι όπως είπε ο Μεγάλος Μιλαρέπα, ο γιόγκι των Ιμαλαϊων που κυριαρχούσε στον νου του και στα φαινόμενα : «Θρησκεία μου είναι να ζω και να πεθαίνω χωρίς τύψεις»…
Η χαρμολύπη είναι το στοιχείο εκείνο που σε κάνει άνθρωπο. Όχι η εναλλαγή καλών και κακών στιγμών. Όχι η διπολική νευρωτική εμπειρία της ελπίδας και του φόβου, της προσκόλλησης και της απέχθειας. Αλλά το εξαίσιο εκείνο μίγμα της χαρμολύπης, του πόνου που διαπερνά την ομορφιά της εμπειρίας σου. Αυτή είναι αλχημεία της ύπαρξης.
Έτσι. Ο άνεμος του κάρμα ξεκλειδώνει την πρωταρχική νοημοσύνη σου. Είναι σαν να ζεις μέσα σε ένα σπίτι στη κορυφή ενός βουνού, που βρίσκεται στη κορυφή του κόσμου όλου. Ξαφνικά, όλοι οι τοίχοι του σπιτιού γκρεμίζονται και η θέασή σου απλώνεται απεριόριστα. Βλέπεις τα πάντα, έξω, μέσα, πάνω, κάτω, χωρίς να υπάρχει «κάτι» να δεις. Τα σημεία αναφοράς έχουν χαθεί σαν χάρτινες κατασκευές και τα συναισθήματα λιώσανε σαν σαπουνόφουσκες. Πλήρης παρουσία χωρίς προηγούμενο. Αναδύεσαι άθικτος/η ανά πάσα στιγμή.

Advertisements
Standard