Αυτό που Μένει…

Η ζωή μας είναι γεμάτη θανάτους. Μικρούς και μεγάλους. Θανάτους που μπορούμε να ξεπεράσουμε και θανάτους που τους κουβαλάμε συνέχεια μέσα μας. Πεθαίνουμε από τη στιγμή που γεννηθήκαμε και ο, τι αγγίζουμε έχει τη γεύση της απώλειας. Η απώλεια μάς χτυπά πάντα απροειδοποίητα. Όσο κι αν σκεφτόμαστε την αμείλικτη αλήθεια της παροδικότητας, όσο κι αν προσπαθούμε να «εκπαιδευτούμε» να δεχόμαστε τις αλλαγές, αυτές δεν παύουν να είναι πάντα φορείς απώλειας –προσωπικής, συναισθηματικής, σχεσιακής, επαγγελματικής.
Η απώλεια έρχεται συνήθως μεταμφιεσμένη πίσω από τον θυμό, την απόρριψη, την απογοήτευση. Έχουμε πετάξει πολύ ψηλά τον χαρταετό της αθωότητας όταν ήμασταν παιδιά και όσο πιο ψηλά έφτασε, τόσο μεγαλύτερη επακολουθεί η απογοήτευση. Πνιγμένοι στον θυμό και τη ματαίωση, σπάνια διατηρούμε την απαραίτητη ψυχραιμία να βλέπουμε καθαρά. Υποφέρουμε όλοι από αυτή την συναισθηματική μυωπία, με αποτέλεσμα να παραπαίουμε στα μονοπάτια της ζωής μας με τα μάτια μισόκλειστα, νομίζοντας πάντα ότι οι άλλοι μας φταίνε και χρεώνοντάς τους τον λογαριασμό για τη δική μας σύγχυση.
Υπάρχουν δικαιωμένες και οργισμένες απώλειες, όπως υπάρχουν δικαιωμένοι και οργισμένοι θάνατοι. Η απώλεια ενός φίλου ή ενός συντρόφου ισοδυναμεί ούτως ή άλλως με έναν μικρό ή μεγάλο θάνατο. Τα πεσμένα φύλλα των αναμνήσεων σπάνια επαρκούν για να γεμίσουν τα μαξιλάρια της αυταρέσκειάς μας. Η απώλεια μάς ξεβολεύει ανεπανόρθωτα. Όλες οι κοινές συνήθειες, όλοι εκείνοι οι πολύπλοκοι, πλην απρόσκοπτοι μηχανισμοί οικειότητας που έχουμε καλλιεργήσει με τον εκάστοτε προνομιακό «άλλον», διαλύονται σαν τραπουλόχαρτα που τα παρασέρνει ο άνεμος του κάρμα. Μας ξεβολεύει να καθόμαστε πάνω στο κρύο κάθισμα της τουαλέτας, μάς ξεβολεύει να μην χτυπάμε το κουδούνι όταν επιστρέφουμε φορτωμένοι στο σπίτι, μας ξεβολεύει να μην ακούμε τις γνωστές διαφωνίες για το τηλεοπτικό πρόγραμμα που θα παρακολουθήσουμε…
Τι μένει όταν η «αγάπη» φεύγει; Τι μένει όταν η «σχέση» τελειώνει; Όταν ο αγαπημένος πεθάνει; Όταν οι ψευδαισθήσεις μας πεθάνουν μαζί του; Τι μένει αφού περάσει η ηλιόλουστη μέρα κι έρχεται η κρύα καρδιά της νύχτας, όταν ξυπνάμε ξαφνικά μέσα στο τρένο της ανασφάλειας και της μοναξιάς; Οι ψυχολόγοι ανά τον κόσμο θα μας περιγράψουν τα «στάδια» του πένθους και της απώλειας. Θα μας πουν ότι ναι, είναι φυσική η άρνηση, η διαπραγμάτευση, η οργή, η θλίψη, η αποδοχή. Θα μας πουν ότι ο χρόνος μαλακώνει τις πληγές και σταματά την αιμορραγία της ψυχής. Αλλά εμείς ξέρουμε. Ξέρουμε ότι ο πόνος μένει πάντα εκεί, πίσω από τη βαριά κουρτίνα της καθημερινότητας. Απλά, μαθαίνουμε να ζούμε μαζί του!
Η γεύση του πόνου αλλάζει. Χάνει εκείνη την εξαναγκαστική δριμύτητα που είχε στην αρχή. Το σοκ του αποχωρισμού απομακρύνεται σαν φάρσα μέσα στην ομίχλη των ημερών που περνούν. Αλλά ο πόνος είναι πάντα εκεί. Και τότε γίνεται ένα θαύμα: είναι σαν να μένει ο πόνος «έγκυος»… Ξαφνικά απλώνεται μπροστά μας μια τεράστια γκάμα επιλογών, εμπνεύσεων και δυνατοτήτων. Η ζωή από μόνη της εκδικείται την αδράνεια. Και το πένθος μας, τι άλλο είναι, παρά μια αγκυλωμένη αδράνεια; Τι άλλο είναι η μνησικακία μας, το αναμάσημα της απώλειας, παρά μια αντίσταση στη ροή της ζωής;
Κάπως έτσι, δειλά στην αρχή, καταιγιστικά στη συνέχεια, ο πόνος μας αρχίζει να γεννάει τα παιδιά του: την αποδοχή, την ηρεμία, την ευγνωμοσύνη, την πλησμονή, την αναγνώριση… Και αργότερα, τη χαρά, τη δημιουργικότητα, τη φαντασία… Ο πόνος γίνεται σαν ένα μεγάλο δέντρο που δεν ξέρεις τι καρπό θα φέρει. Μπορεί το ένα φρούτο να σου προκύψει μήλο, αλλά το άλλο αχλάδι, ροδάκινο ή φράουλα… Μπορεί το ένα φρούτο να είναι πικρό και στυφό, αλλά το επόμενο να είναι γλυκό ή ξινό…. Τα γεύεσαι όλα με τη σειρά, δεχόμενος τα δώρα του πόνου σου. Αυτά τα δώρα είναι η προίκα σου.
Αυτό που μένει μετά τη απώλεια δεν είναι ποτέ ένα κενό. Είναι ένα δυναμικό πεδίο συναισθημάτων που λειτουργούν σαν χρώματα στη παλέτα της ψυχής μας. Το κλάμα ποτέ δεν στερεύει τα πηγάδια της καρδιάς μας. Γιατί το κλάμα μας κάνει πιο όμορφους, πιο πλούσιους και πιο δοτικούς ανθρώπους. Αυτό που μένει μετά το πένθος δεν είναι ποτέ μαύρο. Είναι όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου που οδηγούν τη ζωή μας σε μια πιο ανοικτή πνευματική διάσταση. Αυτό που μένει μετά τον αποχωρισμό δεν είναι ποτέ η απουσία. Είναι μια παρουσία σαν δόνηση που διαπερνά τα πάντα και αγγίζει κάθε πτυχή της ζωής μας «από κει και πέρα».
Το μόνο που χρειάζεται σε όλη τη διαδικασία, είναι να κρατάμε τη καρδιά μας και τα μάτια μας ανοιχτά. Να αφήνουμε την απώλεια να ωριμάσει σε γόνιμο πόνο, με υπομονή και καρτερικότητα. Να αντιμετωπίζουμε τις παλινδρομήσεις και τις ανασφάλειές μας με ευγένεια και αποδοχή. Να βλέπουμε καθαρά και να ξεχωρίζουμε με προσοχή την ήρα της μνησικακίας από το στάρι της ευγνωμοσύνης. Να απομακρύνουμε ένα- ένα τα αγκάθια του θυμού από το λιβάδι της αγάπης μας. Αν περπατήσουμε αυτό το δρόμο σταδιακά, με επίγνωση, θα δούμε να έρχονται ολοένα και μεγαλύτερα θαύματα στη ζωή μας!

Advertisements
Standard