Ημερολόγιο εσωτερικού ταξιδιού

1-1-2013. Πρώτα έρχεται η μυρωδιά… η μυρωδιά της Ινδίας είναι ανάμεικτη με καπνό, τσίκνα, πατσουλί, περιττώματα, σκουπίδια, θυμιάματα… δεν πρόκειται για μια διακριτική μυρωδιά-είναι οξεία και σε χτυπάει στη μύτη ακόμη και πριν τη προσγείωση του αεροπλάνου. Άδικα προσπαθούν οι αεροσυνοδοί να την διασκεδάσουν με αρωματικά σπρέι… Η μυρωδιά είναι το σήμα κατατεθέν: θα μείνει στα ρουθούνια σου, στα ρούχα, στα μαλλιά και στο δέρμα σου συνέχεια, σε όλο το ταξίδι αλλά και για αρκετό καιρό μετά… Η μυρωδιά από μόνη της σε φέρνει πιο κοντά σε κάτι πολύ πρωταρχικό, πολύ πρωτόγονο και πολύ βαθύ μέσα σου… είναι σαν να σου θυμίζει κάτι, μια περασμένη ζωή σου ίσως, αλλά δεν θυμάσαι τι. Η μυρωδιά σε φέρνει πίσω, πιο κοντά στο σώμα σου, πιο κοντά στη καρδιά, πιο κοντά στη κοιλιά…
Στη συνέχεια είναι ο καταιγισμός των ήχων. Οι φωνές των ανθρώπων μπερδεύονται με τις λυσσασμένες κόρνες των αυτοκινήτων, μαζί με τις μουσικές από ταινίες Bollywood σε μια χαοτική συγχορδία που αποσυντονίζει κάθε προγραμματισμό σου… Μπαίνεις σε ένα «μπάρντο», μια ενδιάμεση κατάσταση, περνώντας από την προηγούμενη «κανονική» ζωή σου σε μια νέα φάση, όπου όλα τα δεδομένα είναι άγνωστα, ανοιχτά, απρόβλεπτα. Οι ήχοι μπαίνουν μέσα σου και ανοίγουν τους ασκούς του Αιόλου ξερνώντας ανασφάλειες, αγωνίες, εμμονές, φοβίες. Στο σύμπαν αυτό, κανένα κουτί επιβίωσης δεν σε βοηθά. Μπαίνεις γυμνός και φεύγεις γυμνός. Άχρηστες πέφτουν οι παλιές σου πεποιθήσεις, σαν ξερά φύλλα από το δέντρο.
Καθισμένη στο κάθισμα του συνοδηγού μέσα στο ταξί Innova, νιώθεις τον πανικό να σου χτυπάει κάθε δευτερόλεπτο τη πόρτα, καθώς ο ταξιτζής ελίσσεται με ιλιγγιώδη ταχύτητα ανάμεσα στα παραφορτωμένα και παραστολισμένα φορτηγά, ανάμεσα στα τρικάβαλα μηχανάκια, τα εκκωφαντικά τουκ-τουκ, τα κουρασμένα άλογα, τις σκονισμένες καμήλες και τις αμέριμνες αγελάδες… Οι περαστικοί και τα ζώα ρισκάρουν τη ζωή τους κάθε στιγμή σε αυτόν τον εξωφρενικό αγώνα ταχύτητας, αλλά πάντα γλυτώνουν με έναν θαυματουργό τρόπο! Τα μάτια σου κατακλύζονται από τις εικόνες: χρώματα, λάσπη, λαμπιόνια, χώμα… Στην Ινδία ζεις στο χώμα, μαγειρεύεις στο χώμα, τρως στο χώμα, δουλεύεις στο χώμα, πεθαίνεις στο χώμα.
Στάση για φαγητό. Απολυμαντικό χεριών. Οι καυτερές γεύσεις εκδικούνται τη ναυτία του ταξιδιού. Το νταλ (φακή με κάρυ) και το ρύζι πέφτουν σαν βόμβες στο ανακατωμένο στομάχι σου. Οι ζεστές πίτες, οι σάλτσες που ανασταίνουν νεκρούς και το τσάι με γάλα παρηγορούν τη πείνα σου. Οι γεύσεις στην Ινδία είναι δυνατές, σχεδόν βάρβαρες. Υπάρχει σκληρότητα στη διαδοχή των πιάτων, ακόμη και στο τρόπο που τρώει κανείς με τα χέρια. Αγώνας για επιβίωση. Καμία ευγένεια, καμία ευπρέπεια, καμία εκπολιτισμένη επίφαση. Τα πάντα προσφέρονται και καταναλώνονται γυμνά, αυθεντικά, σχεδόν αισχρά. Υποψιάζομαι ότι με τον ίδιο τρόπο κάνουν έρωτα. Ποτέ σου δεν έχεις νιώσει πιο «δυτική»…
Επιτέλους, μετά από ελικοειδή ανάβαση επτά συναπτών ωρών, φτάνεις στον προορισμό σου. Μαύρη νύχτα. Τα αστέρια θαρρείς πιο κοντά σου και πιο λαμπερά. Όλοι κοιμούνται στον ξενώνα του μοναστηριού. Το κρύο και η υγρασία διαπερνούν τα δεκάδες ρούχα που φοράς. Έχεις ρίγος και από τη κούραση δεν σε πιάνει ύπνος. Κρίση ανασφάλειας. Νιώθεις τη παρουσία του Δασκάλου, κάπου στην ατμόσφαιρα, αλλά νιώθεις σαν να σε αγνοεί… Σε πιάνει το παράπονο και μυξοκλαίς σαν παραμελημένο παιδί. Όταν σηκώνεσαι δεν έχει ακόμη χαράξει. Κατευθύνεσαι με αβέβαια βήματα προς τον μεγάλο ναό. Όταν μπαίνεις μέσα, όλα αλλάζουν.
2-1-2013. Μεταφέρεσαι σε ένα παράλληλο σύμπαν. Οι δονήσεις είναι τόσο υψηλές που τα δάκρυα αναβλύζουν ανάμεικτα με εξαίσια χαρά και συντριβή. Τα χρυσά αγάλματα λάμπουν στο πρώτο φως της ημέρας. Ξαναγεννήθηκες στη χώρα των θεών. Ξαναγεννήθηκες στη παρουσία του Δασκάλου. Ξαναγεννήθηκες στη καρδιά της φώτισης. Δεν υπάρχεις. Διαστέλλεσαι. Οι ήχοι από τους ψαλμούς και τα όργανα σε διαπερνούν. Επαναλαμβάνεις χωρίς να μιλάς: «Προσφεύγω στην καρδιά τη φώτισης… Προσφεύγω στον δρόμο της φώτισης… Προσφεύγω στη κοινότητα της φώτισης… Έως ότου τα αισθανόμενα όντα απελευθερωθούν από τη δυστυχία, θα παραμένω να τους δείχνω το μονοπάτι…». Χίλια στόματα μια φωνή που αναδύει την πιο εξωφρενική επίκληση για αφύπνιση… Δεν υπάρχουν σκέψεις, δεν υπάρχουν αναμνήσεις, ούτε καν αισθήσεις! Μόνο μια σκέψη περνάει πού και πού φευγαλέα: πόσα όντα υποφέρουν σε όλες τις άκρες του διαστήματος…
16-1-2013. Οι μυήσεις διαρκούν ένα ολόκληρο μήνα. Κάθε μέρα βουτάς από την επιφάνεια της προσωπικότητας (που είναι γεμάτη συναισθήματα, ελπίδες, φόβους, ανασφάλειες, μνησικακίες…) στο βάθος της ύπαρξης. Ξανά και ξανά συναντάς την ησυχία και την ενότητα της ύπαρξης. Ξανά και ξανά αναμετριέσαι με τη νεύρωση και τον ψυχαναγκασμό των κεκτημένων σου τάσεων. Μέχρι που φτάνει μια στιγμή που είναι σαν να παρατάς τα όπλα. Ρίχνεις ξαφνικά το οπλοστάσιο της αυτοεικόνας σου στα πόδια του Δασκάλου. Αφήνεις εκεί τις αναστολές, τις φοβίες, τις προσδοκίες, τα όνειρα και ανοίγεις τα μάτια στην επώδυνη γυμνή αλήθεια.
Όταν ανοίγεις τα μάτια, πονάς. Η αλήθεια πονάει. Η λύτρωση δεν έρχεται με χάδια. Η ευλογία είναι καταπέλτης που σε πετάει στα αγκάθια. Μακριά από τη βολεμένη άνετη ζωούλα που είχες κατασκευάσει μέχρι τότε. Μακριά από τον αερόσακο των ψευδαισθήσεων που προστατεύανε τον μικρόκοσμό σου. Όταν ανοίγεις τα μάτια, βλέπεις έναν νέο κόσμο. Πιο σκληρό και πιο άσχημο από το κουκλόσπιτο των ονείρων σου. Πιο ωμό και πιο γυμνό από την εξιδανίκευση των προσδοκιών σου. Περνάς πράγματι δύσκολες στιγμές. Αλλά αξίζει τον κόπο, γιατί είναι η αλήθεια της ζωής σου δίχως make up. Είναι απλά τα πράγματα, ως έχουν.
21-1-2013. Η επιστροφή έχει τη γεύση της συντριβής. Ο κόσμος σου διαλύθηκε και τώρα περπατάς στα συντρίμμια του. Κάθε χιλιόμετρο που σε απομακρύνει από την Ινδία, σε φέρνει πιο κοντά στη νέα σου ζωή. Η μοναξιά έχει αλλάξει πια γεύση. Το ίδιο και η αγάπη, το μοίρασμα, ο πόνος. Όλα έχουν αλλάξει και δεν θα ξαναγίνουν ποτέ ίδια. Η ωρίμανση μπορεί να έρθει και μετά από το σοκ ενός βιασμού. Στη περίπτωση αυτή, η αλήθεια «βίασε» τη πλάνη σου. Ελεύθερη από αυταπάτες μπορείς πια να προχωρήσεις μπροστά. Ποιος είπε ότι η απώλεια των ψευδαισθήσεων είναι μια ευχάριστη εμπειρία; Ποιος είπε ότι ο πνευματικός δρόμος είναι ένας εύκολος περίπατος; Απλά υποψιάζεσαι ότι ένα ταξίδι στην Ινδία θα είναι πάντα μια εσωτερική υπόθεση… Υποψιάζεσαι ότι αν ψάξεις στον χάρτη της Γης, δεν θα βρεις πουθενά ένα μέρος που να λέγεται New Delhi ή Himachal Pradesh ή Bir… κι αν το βρεις, δεν θα είναι το δικό σου.

Advertisements
Standard