ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΔΡΑΜΑ, ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΝΤΑΡΜΑ!

Γνώση είναι να μαθαίνεις κάτι κάθε μέρα
Σοφία είναι να αφήνεις κάτι κάθε μέρα
Όταν αφήσεις αυτό που είσαι,
Γίνεσαι αυτό που μπορείς να γίνεις

Καθίσαμε στην άκρη του μόλου. Ένας γέρικος ανεμόμυλος υψωνόταν ξεδοντιασμένος πίσω από τη πλάτη μας. Το γαλάζιο φως της θάλασσας ενωνόταν με του ουρανού. Ο ήλιος ζέσταινε τις λευκές πέτρες. Οι ευωδιές της άνοιξης εκδικούνταν τις αισθήσεις. Κι όμως…. Ο νους μου έστεκε παγιδευμένος στο παρελθόν. Έπρεπε να διηγηθώ ξανά και ξανά το δράμα της ζωής μου. Έπρεπε να βουλιάξω ξανά και ξανά στην αυτολύπηση, στο θυμό, στη προδοσία, στις προσδοκίες, στην ανασφάλεια. Η τουλάχιστον έτσι νόμιζα…
Η στιγμή όμως πάντα εκδικείται τη νεύρωση. Υπάρχουν στιγμές, όλοι το νιώθουμε, όπου η βαριά κουρτίνα της άγνοιας παραμερίζει από μόνη της και διαφαίνεται η αλήθεια των πραγμάτων ως έχουν. Αυθόρμητα, λαμπερά, ολόκληρα. Χωρίς καμιά προσπάθεια. Χωρίς παρελθόν, χωρίς μέλλον. Τα πάντα λάμπουν εκεί, μπροστά μας, μέσα μας. Τι τραγελαφικό πράγματι! Να περπατάμε στην Ελλάδα, ευλογημένη αυτή χώρα, στη πηγή του φωτός, περιφέροντας το βαρύ πέπλο της άγνοιάς μας στα φωτεινά μονοπάτια των αρχαίων μυστών… Την ώρα που εδώ, χωρίς προσπάθεια, το κάθε τι διδάσκει την αρμονία, την αποταύτιση, την υπέρβαση… εμείς να βυθομετρούμε τη κατάθλιψη και τη μεμψιμοιρία μας.
Δυο κουβέντες μόνο και οι καρδιές ανοίγουν. Κάψε μας ήλιε! Κάνε στάχτη τις αγκυλώσεις και τα θέλω μας. Διέλυσε τα σκοτάδια της ψυχής μας, ήλιε! Αυτό το φως, γιατί δεν το αφήνουμε απλά να μας διαπεράσει, χωρίς προσπάθεια; Γιατί να έχουμε όλοι τόσο μεγάλη έφεση στο …δράμα;
Δεν ψάχνω εύκολες απαντήσεις εδώ, για την κρίση, την ανεργία, τα μνημόνια… Γνωρίζουμε ότι στις ανθρώπινες κοινωνίες μέσα στην ιστορία, η δυστυχία σερβιριζόταν πάντα μαζί με το γεύμα… ή σκέτη! Η ανασφάλεια, ο πόνος, οι αρρώστια, ο θάνατος ήταν πάντοτε εκεί, μέσα στη καθημερινότητα των ανθρώπων, με τη μια ή την άλλη μορφή. Κι όμως. Μέσα σε αυτή την ανθρώπινη χαρμολύπη σμιλεύτηκαν και μέσα από αυτή την ανθρώπινη χαρμολύπη αναδύθηκαν όλες οι λαμπερές σταγόνες που συναπαρτίζουν το μεγαλείο του πολιτισμού των ανθρώπων: η μουσική, οι τέχνες, η λογοτεχνία…
Τι είναι αυτό λοιπόν που μπορεί να φέρει ‘λιγότερο δράμα’ και περισσότερη επίγνωση, ‘περισσότερο Ντάρμα’ στη ζωή μας; Εδώ, οι λέξεις μάς παρασύρουν. Εύκολα μιλάμε για αγάπη, για ευτυχία, για φώτιση… λέξεις, λέξεις… Μέσα από τις εύκολες μεγαλοστομίες όμως, η ζωή μάς διαφεύγει. Με την αμπελοφιλοσοφία ποτέ δεν υπήρξε κι ούτε θα υπάρξει καμιά πραγμάτωση. Γνωρίζω ανθρώπους-πνευματικές εγκυκλοπαίδειες ενώ ταυτόχρονα ζουν μέσα στη νεύρωση.
Σίγουρα, οι προσευχές, ο διαλογισμός, τα μάντρα, η γιόγκα, το τάι τσι, το τσι κονγκ, το ρέικι, ο βελονισμός, το σιάτσου κλπ, όλα βοηθάνε… Τα βιβλία, οι ταινίες, οι συζητήσεις γύρω από τα πνευματικά θέματα, βοηθάνε. Δεν πρόκειται όμως τίποτα από αυτά να μας βγάλει από το δράμα μας, αν δεν κάνουμε ένα (μικρό-τεράστιο) εσωτερικό βήμα! Το βήμα της μη προσπάθειας. Τι σημαίνει όμως αυτό; Και πώς μπορεί να μας βοηθήσει να απεμπλακούμε από τα σταθερά και περιοδικά δράματα της ζωής μας;
Η μη προσπάθεια είναι μια νοητική στάση. Το ξαναλέω: δεν είναι απάθεια, δεν είναι αδιαφορία, δεν είναι αδράνεια. Πολύ απλά και με δύο λόγια, μη προσπάθεια σημαίνει να μην αναμασάμε το παρελθόν και να μην προσκαλούμε το μέλλον. Όταν δεν αναμασάμε το παρελθόν, πετάμε από πάνω μας το δυσβάσταχτο φορτίο όλων των παλιών προδομένων προσδοκιών μας. Όταν δεν προσκαλούμε το μέλλον, αφήνουμε ανοιχτή τη πόρτα στις άπειρες δυνατότητες που εγκυμονεί η κάθε στιγμή. Έτσι, η μη προσπάθεια δεν είναι κάτι που ‘κάνουμε’, αλλά κάτι που αφήνουμε να γίνει από μόνο του. Αντί να φορτώνουμε τον νου μας με καινούργιες ιδέες, σκέψεις, αποφάσεις, σχέδια που διαψεύδονται διαρκώς, το μόνο που χρειάζεται για να βγούμε από το δράμα που έχουμε δημιουργήσει (ατομικά και συλλογικά), είναι να … αφήσουμε τη χειρολαβή της νεύρωσης. Αυτό είναι η μη προσπάθεια.

Ας το πάρουμε λοιπόν ανάποδα. Δείτε τι μπορεί να συμβεί. Ξυπνάω το πρωί. Οι λογαριασμοί είναι εκεί στοιβαγμένοι, το τηλέφωνο δεν χτυπά, δεν έχω μήνυμα στο κινητό και η φίλη μου είναι στο νοσοκομείο. Αντί για το μαύρο κομπολόι, παίρνω μια βαθιά ανάσα και συνδέομαι με το τώρα. Νοιώθω τον αέρα στα πνευμόνια μου. Ανοίγω τις αισθήσεις μου. Αρχίζω και αναμετρώ τα άπειρα πράγματα για τα οποία είμαι ευγνώμων. Είμαι ευγνώμων για το γεγονός ότι είμαι ζωντανή. Είμαι ευγνώμων για ο, τι έχω πετύχει στη ζωή μου. Είμαι ευγνώμων για ο, τι έχω μοιραστεί με τους άλλους. Ο, τι και να κάνω από εκεί και πέρα, μοιράζομαι αυτή την ικανοποίηση με τους γύρω μου. Βλέπετε; Έχω ήδη αλλάξει τη νοητική μου συχνότητα από τη γκρίνια στη χαρά, από το ανικανοποίητο στην ευγνωμοσύνη. Κι αυτός είναι ο θεμέλιος λίθος της μη προσπάθειας.
Ο νους θα ξεγλιστρά πάλι και πάλι στο παρελθόν και στο μέλλον. Απλά του υπενθυμίζω ότι όλα αυτά δεν υπάρχουν! Και απαλά επιστρέφω στην ευγνωμοσύνη. Στην ικανοποίηση. Στη μη προσπάθεια. Αυτό που επακολουθεί, είναι πάντα θαυμάσιο. Γιατί όπως είπε κι ο αγαπημένος μας Ηράκλειτος, η φύση των πραγμάτων αρέσκεται να μένει εκεί κρυμμένη. Κι όσο εμείς εναρμονιζόμαστε με αυτή, τόσα θαύματα έχει να μας προσφέρει… άπλετα, γενναιόδωρα, φτάνει να μπορούμε να τα βλέπουμε, έχοντας τα μάτια ανοιχτά, χωρίς προσπάθεια!

Άφησε να μεγαλώσει μέσα σου ένα καταπράσινο δέντρο….
Όλο και κάποιο πουλάκι θα έρθει εκεί να κελαηδήσει!
(κινέζικη παροιμία)

Advertisements
Standard