Το πέταγμα του αετού

Πολύ θαθελα να μπορούσα να σας γράψω λόγια αισιόδοξα, τρυφερά και παρηγορητικά. Πολύ θάθελα να μπορούσα να ξεχάσω για μια στιγμή το δράμα που παίζεται στην αυλή της θάλασσάς μας και να θάψω μέσα μου τη ζωντανή εικόνα της καθημερινής εκατόμβης των αθώων θυμάτων ενός (ακόμη) παράλογου πολέμου. Θάθελα να μπορώ ν’ ασχοληθώ μόνο με την ασφαλή καθημερινότητα των ψυχολογικών μας αδιεξόδων και να σκεπάσω όλη την αγανάκτηση και τη φρίκη με το χαλί της συνήθειας και της αδιαφορίας μας. Αλλά, δεν γίνεται…
Από μικρή εξοικειώθηκα με τον πόνο που είναι εγγενής στη φύση μας. Ξεσκέπασα ένα ένα τα φύλλα της καρδιάς μου, μέχρι που έμεινε ένα μαλακό παιδί που αιμορραγεί. Δεν υπάρχει χειρολαβή στη Σαμσάρα, σε αυτόν τον φαύλο κύκλο της δυστυχίας, λέω στον εαυτό μου. Δεν υπάρχει γυρισμός στον Παράδεισο από τον οποίο πέφτουμε κάθε στιγμή, με κάθε εγωιστική σκέψη μας. Δεν υπάρχει σωτηρία από τον εαυτό μας.
Η ακεραιότητα της ψυχής μας εδράζεται μόνο και μόνο στην ειλικρίνεια. Στην ειλικρίνεια να αντιμετωπίσουμε τα συναισθήματά μας κατάματα. Σε αυτή τη διαδικασία κερδίζουμε στάλα στάλα την αυτογνωσία και χάνουμε στάλα στάλα τη σύγχυση. Όταν κοιτάμε ειλικρινά, βλέπουμε καθαρά τη μικρότητα του προσωπικού οφέλους μας να παρεμποδίζει την ανατολή της συμπόνιας μας. Όταν κοιτάμε ειλικρινά μέσα μας, ξέρουμε ακριβώς πότε και πώς ξεγελάμε συνειδητά τον εαυτό μας, βαυκαλιζόμενοι με την διαδικτυακή μας εικονική συμμετοχή στα ακτιβιστικά δρώμενα. Όταν κοιτάμε ειλικρινά μέσα μας, δεν υπάρχουν περιθώρια διαφυγής από την πικρή αλήθεια της απάθειάς μας.
Τι μπορεί να μας κάνει πιο συνειδητούς; Τι μπορεί να μας κάνει πιο αποτελεσματικούς; Τι μπορεί να απομακρύνει τις ρομαντικές ψευδαισθήσεις μας ότι ένας καλύτερος κόσμος είναι δήθεν εφικτός… δίχως ν’αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι; Η συνταγή είναι μια, οικουμενική και διαχρονική: η πνευματική μας απελευθέρωση! Αυτό είναι το μόνο πράγμα που μπορεί να φέρει την συναισθηματική μας ωρίμανση σε προσωπικό και συλλογικό επίπεδο. Η πνευματική μας πραγμάτωση είναι το μόνο πράγμα που μπορεί να μας εισάγει σε μια πιο υγιή και πιο δίκαιη κοινωνία. Οι κοινωνικοί αγώνες δεν μπορούν να παράγουν ουσιαστικά αποτελέσματα, όταν διεξάγονται από ανώριμα, κομπλεξικά και ανεκπαίδευτα άτομα.
Πώς μπορούμε να εκπαιδεύσουμε τον νου και τη καρδιά μας στην ανοιχτοσύνη; Πώς μπορούμε να βγούμε από το εγωιστικό καβούκι της συλλογικής νεύρωσης που έχει επιφέρει τόση καταστροφή, τόσο στις κοινωνίες όσο και στο περιβάλλον που ζούμε; Ο τρόπος έχει διδαχθεί. Το μονοπάτι έχει περπατηθεί. Μόνον που εμείς, ακόμη κωφεύουμε στο εσωτερικό μας κάλεσμα και αποκοιμιόμαστε μπροστά στη τηλεόραση και στο facebook.
H παραμονή στην αληθινή φύση του νου παρομοιάζεται από τους Βουδιστές δασκάλους με το ελεύθερο πέταγμα του αετού στον ουρανό:
…Ηρεμώντας την αναπνοή, αναπαύσου στη φρέσκια στιγμή από όπου όλα προέρχονται, δίχως να αναμασάς αναμνήσεις, ξύπνα ξανά και ξανά, δαμάζοντας τον νου με τη γνώση. Αναπαύσου χωρίς διάσπαση, χωρίς προσπάθεια, με επίγνωση και συνειδητότητα, σαν αετός που πετά ελεύθερα στον ουρανό…
Υπάρχει μια στιγμή, εκτός τόπου και χρόνου, από την οποία «όλα προέρχονται», είναι αυτή η φρέσκια στιγμή πριν την ανάδυση της κάθε μιας σκέψης- αυτός είναι ο απέραντος «χώρος» του διαλογισμού. Σε αυτόν τον απεριόριστο χωροχρόνο μάς καλούν οι δάσκαλοι να παραμείνουμε. Να σταθούμε εκεί, στο μεταίχμιο ανάμεσα στη σοφία και στη νεύρωση. Ανάμεσα στην απόσπαση και στη διάσπαση. Αυτό γίνεται αυθόρητα, αν δεν ακολουθήσουμε τις σκέψεις μας, αν δεν προσδεθούμε στο τρελλό τρενάκι των αναμήσεών μας. «Δίχως να αναμασάς τις αναμνήσεις», τα πάντα ρέουν μετέωρα στην ελεύθερη στιγμή που βρίσκεται «έξω» από τον γραμμικό συμβατικό χρόνο, χώρο, τρόπο σκέψης. Εκεί δαμάζεται ο νους μας ξανά και ξανά, υπομονετικά λυγίζοντας κάτω από το φως της γνώσης. Γνωρίζω σημαίνει καταργώ τη σύγχυση, όπως μια φλόγα καταργεί το σκοτάδι. Ετσι, ξανά και ξανά, με υπομονή, ο ατίθασος νους μας εκπαιδεύεται- δαμάζεται. Ετσι «ξυπνάμε» κάθε στιγμή, χωρίς να παρασυρόμαστε στον «ύπνο» της συνειρμικής σκέψης. Είμαστε ξύπνιοι τη στιγμή που προυπάρχει του σύμπαντός μας, δημιουργούμε το σύμπαν μας συνειδητά, ξανά και ξανά, δίχως να είμαστε έρμαια των ασυνείδητων αλυσιδωτών αντιδράσεων των σκέψεών μας. Εκεί παραμένουμε άνετα, χαλαρά, «χωρίς προσπάθεια», «χωρίς διάσπαση», σταθερά και ακλόνητα,με επίγνωση και συνειδητότητα. Σαν ένας αετός που ορμά ελεύθερος στον ανοικτό ουρανό.
Εκπαιδεύοντας έτσι τον νου μας σε τακτά διαστήματα, κάθε μέρα, σε κάθε συνθήκη- ευχάριστη, δυσάρεστη, ουδέτερη- γινόμαστε ικανοί να υπερβαίνουμε τη καθημερινή σύγχυση που καλλιεργείται από τον αλλοτριωμένο και εκφυλισμένο πολιτισμό μας. Μια φωτισμένη κοινωνία είναι το χρέος μας σε αυτόν τον πλανήτη των ανθρώπων. Και ο μόνος τρόπος να την καλλιεργήσουμε είναι μέσω της συνειδητότητας.
Τότε μόνο θα πέσουν τα σύνορα των μυαλών και των κρατών μας, σαν τα ξερά φύλλα του φθινοπώρου. Τότε μόνον θα μπορούμε να λειτουργούμε ως συνειδητοί άνθρωποι, ως συνειδητοί πολίτες. Μέχρι τότε, θα είμαστε τυφλοί ουραγοί δημαγωγών και δημοσκόπων. Μέχρι τότε, άλλοι θα αποφασίζουν για τις τύχες μας, θα αρμέγουν τα πορτοφόλια μας και θα φιμώνουν την αλήθεια μας.
Το ελεύθερο πέταγμα του αετού είναι αυστηρά προσωπική υπόθεση! Γίνεται με τη σταθερότητα και την αυτοπεποίθηση που μας αρμόζει. Δεν υπάρχουν τυφλοσούρτες, ούτε self-help books κατάλληλα να μας οδηγήσουν με ασφάλεια σε αυτό. Υπάρχει αποκλειστικά και μόνον ο δρόμος της καρδιάς μας και της ειλικρίνειάς μας. Μακριά από την πολλή οχλοβοή, καθίστε με την ακεραιότητα του νεογέννητου και παρατηρήστε ξανά και ξανά πώς δημιουργείτε την εμπειρία σας. Παρατηρήστε πώς ορθώνετε μόνοι σας τα εμπόδια στην εξέλιξή σας και εκπνεύστε με την ανακούφιση του τίμιου εργάτη που γυρνάει το βράδυ σπίτι του. Η δουλειά έχει γίνει. Είμαστε εδώ για να δημιουργήσουμε το κατάλληλο εσωτερικό περιβάλλον που θα προβάλλει αυθόρμητα ως καλύτερος εξωτερικός κόσμος. Δεν χρωστάμε σε κανέναν τίποτα. Μόνο στον εαυτό μας χρωστάμε λίγη αξιοπρέπεια…

Advertisements
Standard