Υγιείς ή νευρωτικοί;

Μπορούμε να πούμε ότι σχηματικά υπάρχουν 2 τρόποι να σχετιζόμαστε με τον κόσμο: ένας υγιής (πνευματικός) και ένας άρρωστος (νευρωτικός). Ο δεύτερος που είναι και πιο κοινός, είναι αυτός που προωθείται από το κοινωνικοπολιτικό σύστημα, καθότι οι φοβισμένοι άνθρωποι γίνονται πιο εύκολα υποχείρια συστημάτων και ιδεολογιών, είναι πιο χειραγωγίσιμοι και πιο προβλέψιμοι- κάτι που άλλωστε μάς το έχει επανειλλημένα διδάξει η Ιστορία…
Ο «υγιής» τρόπος να σχετιζόμαστε με τον εαυτό μας και με τους άλλους γύρω μας προυποθέτει μια εκ βαθέων αναθεώρηση και έναν εκ θεμελίων επαναπρογραμματισμό του νου μας. Αυτή ακριβώς είναι η πνευματική άσκηση: πρόκειται, με απλά λόγια, για μια εθελούσια και πολλές φορές καθοδηγούμενη (από αξιόπιστους δασκάλους) αποδιάρθρωση και εκ νέου αναδιάρθρωση του τρόπου σκέψης και ύπαρξής μας.
Το πέρασμα από την αρνητικότητα στην θετικότητα, από τη δυστυχία στην ικανοποίηση, ονομάζεται πνευματική αφύπνιση. Τόσο απλά!
Συνοψίζοντας τώρα τα βασικά βήματα που θα μας οδηγήσουν στην αφύπνιση μέσα στη κάθε μέρα, βλέπουμε ότι το πρώτο που πρέπει να υιοθετήσουμε είναι η σωστή θεώρηση ή αλλιώς οπτική γωνία. Γνωρίζουμε ότι μέσα στο σύμπαν, στον μικρόκοσμο και στον μακρόκοσμο τα πάντα είναι αλληλο-εξαρτώμενα. Δεν υπάρχει καμμιά απόλυτη συνθήκη, καμμιά αυθύπαρκτη κατάσταση. Τα πάντα τελούν σε σχέση αλληλεξάρτησης μεταξύ τους: οι αιτίες παράγουν αποτελέσματα και όλα τα φαινόμενα δεν παράγονατι μεμονωμένα, αλλά συνεξαρτώνται. Ο τρόπος αντίληψής μας για τη πραγματικότητα που βιώνουμε εξαρτάται από την οπτική μας γωνία. Να κάτι που δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε, αν θέλουμε να βιώνουμε το Ντάρμα στη καθημερινή ζωή μας! Και γιατί είναι βοηθητικό αυτό; Γιατί αυτός ο τρόπος σκέψης θα δούμε ότι παράγει λιγότερα ενοχλητικά/αρνητικά συναισθήματα…
Εχουμε συνηθίσει να θεωρούμε δεδομένα τα πράγματα γύρω μας και μέσα μας. Είναι κάτι που έχουμε διδαχθεί από μικροί. Να κριτικάρουμε συνέχεια τους άλλους και τις συνθήκες και να βρίσκουμε πάντα το φταίξιμο έξω από εμάς. Να νιώθουμε θύματα ή σωτήρες των άλλων και να χειραγωγούμε κάθε κατάσταση για να επιβεβαιωθούμε. Στη πραγματικότητα όμως, αν το εξετάσουμε, θα δούμε ότι τα πάντα είναι ζήτημα θεώρησης/οπτικής γωνίας. Και αυτό είναι ξεκάθαρα θέμα επιλογής. Η αισιοδοξία και η θετικότητα είναι πάντα θέμα επιλογής. Όπως και η ατελείωτη γκρίνια, η μεμψιμοιρία και το ανικανοποίητο.
Το δεύτερο βήμα αφορά τη συμπόνια. Η συμπόνια που εδράζεται στη κατανόηση του άλλου, στην αναγνώριση των περιορισμών του και της αντιληπτικής του ικανότητας. Αυτό μας δίνει μια τεράστια εσωτερική δύναμη, γιατί ανοίγει διάπλατα το διάστημα του χώρου μέσα μας. Δεχόμαστε να ακούσουμε και να «χωρέσουμε» τη διαφορετικότητα και αυτό μας κάνει να βιώνουμε με έναν πιο ανάλαφρο και θετικό τρόπο την κάθε κατάσταση, ειδικά τις δυσκολίες της καθημερινότητας. Οι «άλλοι», από ανταγωνιστές γίνονται ισότιμα και ισάξια όντα που αξίζουν το σεβασμό μας. Ο κόσμος μας, από ανταγωνιστική αρένα μετατρέπεται σε αγαπητικό διάστημα. Από μόνο του αυτό μας φέρνει περισσότερη χαρά και ικανοποίηση στη ζωή μας.
Το τρίτο βήμα έχει να κάνει με τη σύνδεσή μας με το βίωμα. Η πνευματικότητα δεν είναι θεωρία. Είναι εμπειρία. Δεν είναι μυστικιστική κατάσταση στην οποία εισερχόμαστε υπό ιδιαίτερες κατασκευασμένες συνθήκες. Είναι η απλή ιερότητα της ζωής που την βιώνουμε κάθε δευτερόλεπτο αν ανοίξουμε τον νου και τη καρδιά μας. Τρόποι υπάρχουν πολλοί. Για κάποιους λειτουργεί η προσευχή και ο διαλογισμός. Για άλλους οι βόλτες στη φύση και η τέχνη. Η κάθε μικρή καθημερική εργασία μπορεί να γίνει πνευματικό βίωμα. Σε αυτή τη κατεύθυνση βοηθά πολύ και η μελέτη πνευματικών βιβλίων, η ακρόαση πνευματικών διδασκαλιών και ο στοχασμός πάνω σε αυτές. Γιατί ο νους μας ήδη «περιέχει» το Ντάρμα, όπως ήδη «περιέχει» την αφύπνιση, που είναι η αληθινή, η βασική μας ανθρώπινη φύση. Ενας τρόπος να ερχόμαστε καθημερινά σε επαφή με το βίωμα της αληθινής μας φύσης, είναι να ενθυμούμαστε την νοητική και συναισθηματική μας κατάσταση τις στιγμές εκείνες που στο παρελθόν έχει τύχει να νιώσουμε ανοιχτοί και γεμάτοι καλοσύνη απέναντι στους αγαπημένους μας. Εκείνες οι στιγμές, προσωπικές και μοναδικές για τον καθένα μας, αποτελούν φάρους, πυξίδες που μας δείχνουν τη βουδική αγαπητική φύση μας. Αδιάψευστα βιώματα που συνοδεύουν τη ζωή μας κάθε λεπτό και μας φέρνουν σε άμεση επαφή με τις φωτισμένες ποιότητες που εμπεριέχουμε: τη σοφία, την αγάπη, τη συμπόνια, τη δύναμη, την ενσυναίσθηση, την ικανοποίηση, τη διαύγεια.
Το τέταρτο βήμα είναι να μην παίρνουμε τα πράγματα τόσο προσωπικά! Τα πράγματα απλά…συμβαίνουν, δεν συμβαίνουν σε εμάς! Δεν είμαστε το κέντρο του σύμπαντος και κανείς δεν συνωμοτεί εναντίον μας! Σαν ανθρώπινα όντα, μοιραζόμαστε τη κοινή μοίρα του μείγματος ευτυχίας/δυστυχίας που μας αναλογεί. Οι απώλειες, οι αρρώστιες, ο πόνος είναι μέρος του παιχνιδιού, όλα είναι μέσα στο πρόγραμμα. Δεν υπάρχει κανένας Θεός που να μας υποσχέθηκε αιώνια ευδαιμονία σε αυτή τη ζωή. Αλλά, αν πάψουμε να παίρνουμε τα πράγματα τόσο στα σοβαρά και τόσο προσωπικά, θα δούμε ότι αρχίζουμε να απολαμβάνουμε με έναν πιο ολοκληρωμένο και ικανοποιητικό τρόπο τη ζωή μας. Το χιούμορ και ο αυτοσαρκασμός βοηθούν πολύ σε αυτό. Όπως επίσης και το να σκεφτόμαστε ή να φροντίζουμε όντα που βρίσκονται σε μεγαλύτερη δυσκολία από εμάς. Τα πάντα είναι θέμα προοπτικής και αναλογίας. Δεν χρειάζεται πάντα να «τσιμπάμε» τόσο δυνατά στα συναισθήματα που μας σέρνουν από τη μύτη. Ούτε να είμαστε τόσο εύθικτοι και ευάλωτοι απέναντι στη συμπεριφορά των άλλων. Η συμπεριφορά των άλλων δεν μας αφορά. Μας αφορά μόνο η δική μας εσωτερική φλυαρία, που όσο λιγοστεύει, τόσο χώρο αφήνει στο Ντάρμα να ανθίσει μέσα μας.
Το πέμπτο (και τελευταίο προς το παρόν) βήμα για να εδραιώσουμε το Ντάρμα στη κάθε μας μέρα, είναι η αποδοχή. Αποδεχόμαστε την ύπαρξη της δυστυχίας στη ζωή μας και στη ζωή όλων των όντων. Αυτό από μόνο του μάς φέρνει λιγότερο φόβο και ανασφάλεια. Όταν έχουμε λιγότερο φόβο, τότε μπορούμε να κοιτάμε μακρύτερα. Δεχόμαστε τα «ελαττώματα» τα δικά μας και των άλλων. Ανοιγόμαστε στη δυνατότητα που έχουμε να αλλάζουμε και να εξελισσόμαστε, χωρίς να κουβαλάμε τα βαρίδια των ενοχών και της κατηγόριας. Η κάθε μας γκρίζα τρίχα μαρτυρά τη διαδικασία ωρίμανσης και αλλαγής που βιώνουμε. Δεχόμαστε αυτή τη πορεία με ευγνωμοσύνη και αποδοχή. Αποδεχόμαστε την κατάστασή μας και τα λάθη μας. Καθώς η βάση της αυτοεπίγνωσής μας είναι η αποδοχή, ησυχάζουμε τη νεύρωση και χαλαρώνουμε.

Advertisements
Standard