Το ωχ… του ωχαδερφισμού και η κόλλα του σύμπαντος

12118855_1040543282642921_1373130038976101327_n

Τα μικροαστικά κάστρα του αμοραλισμού, της αλαζονείας και του ωχαδερφισμού μας διαλύονται σαν σκόνη στο πέρασμα ενός συναισθηματικού τυφώνα ανάμεικτου φόβου, πόνου και οίκτου για τα τωρινά και μελλοντικά θύματα που ξεβράζει η θάλασσα της ανθρώπινης ανοησίας. Ανόητοι πόλεμοι και ανόητες ενεργειακές επενδύσεις οδηγούν την ανθρωπότητα στην αυτοκαταστροφή της με τον κυνισμό μιας μαθηματικής ακρίβειας. Μένουμε εκστατικοί μπροστά στο τεράστιο μέγεθος της ανθρώπινης ανοησίας! Διαποτισμένη με την αυτοϊκανοποιούμενη αίσθηση της εξουσιαστικής και κερδοφόρας μανίας μας, η συλλογική ανοησία μας ξεπερνά όχι μόνον τη λεγόμενη κοινή λογική αλλά και αυτό καθαυτό το ένστικτο αυτοσυντήρησής μας σαν είδος. Διότι ποιος εχέφρων πολιτισμός, εκτός από το σύγχρονο βάρβαρο καπιταλισμό, θα γέμιζε το μέλλον των παιδιών του με βιβλιάρια καταθέσεων δυστυχίας και παρακμής στην οικουμενική τράπεζα αυτού του υπέροχου γαλάζιου πλανήτη;

Την ώρα λοιπόν που οι πολιτικοί και οικονομικοί ιθύνοντες (α)νόες του πλανήτη σχεδιάζουν τις επόμενες καταστροφικές κινήσεις τους, κινήσεις οι οποίες συνοδεύονται πάντοτε από επαγγελίες και υποσχέσεις επίγειων καταναλωτικών Εδέμ, η συντριπτική πλειοψηφία από εμάς, τους πολίτες της περιφέρειας και της αδιαφορίας, ζει μια ζωή υποβαθμισμένη και ανολοκλήρωτη. Γιατί συμβαίνει αυτό; Όχι γιατί μας λείπουν τα χρήματα. Όχι γιατί μας λείπουν τα οράματα. Αλλά γιατί μας λείπει εκείνο το στοιχείο που είναι η «κόλλα του σύμπαντος»: η αγάπη, η καλοσύνη, η συμπόνια. Πάσχουμε συλλογικά από έλλειμμα συμπόνιας και ψάχνουμε οικονομοτεχνικές και λογιστικές λύσεις για τη δυστυχία μας. Σπέρνουμε κακία, αδιαφορία, σκληρότητα, ανηθικότητα, θυμό και περιμένουμε να θερίσουμε… ευτυχία;

Δεν υπάρχει πια καιρός για χάσιμο. Η κάθε αναπνοή μάς φέρνει πιο κοντά σε μια συλλογική καταστροφή ή σε μια συλλογική αφύπνιση. Κάθε στιγμή είναι πολύτιμη και μετράει. Μην σκεφτείτε ότι η «μικρή» και «απομονωμένη» σκέψη και δράση μας δεν έχει απήχηση. Αυτό το μεγάλο Εμείς απαρτίζεται από πολλές μικρές συνειδήσεις άρρηκτα συνδεδεμένες, όπως οι σταγόνες του ωκεανού. Έχει και παραέχει σημασία το πώς νιώθουμε και πώς σκεφτόμαστε την κάθε στιγμή. Γιατί αυτό είναι που φέρνει την αλλαγή στη μεγάλη εικόνα. Δεν θα μας σώσει κανένα κράτος, κανένας πολιτικός, καμιά εταιρεία, καμιά κυβέρνηση και καμιά οργάνωση. Εμείς θα σώσουμε τον κόσμο ξαναβρίσκοντας την ακεραιότητα και την ανθρωπιά μας!

Υπάρχει μια παλιά βουδιστική παροιμία που λέει: Μην περιμένεις να σκεπαστεί ολόκληρη η γη από δέρμα για να μην πονούν τα πόδια σου… Βάλε δυο κομματάκια δέρμα κάτω από τα πέλματά σου και περπάτα! Ο κόσμος δεν μπορεί να αλλάξει από έξω. Μόνον αλλάζοντας μέσα μας (για να θυμηθούμε και τον ξεχασμένο μας Γεώργιο Βιζυηνό) το ρυθμό του κόσμου, θα μπορέσουμε να γίνουμε μετασχηματιστές θετικότητας γύρω μας. Στο κάτω- κάτω της γραφής όλοι γνωρίζουμε ότι η δυστυχία και η ευτυχία είναι άκρως μεταδοτικές, όπως εξ άλλου και παροδικές… Πώς μπορεί να γίνει αυτή η μεγάλη αλλαγή της μικρής κλίμακας; Αξιοποιώντας την ανθρώπινη ύπαρξή μας στο μέγιστο! Με κάθε αναπνοή μπορούμε να θυμόμαστε τη μοναδική ευκαιρία που έχουμε: είμαστε εδώ και τώρα ζωντανοί, σε σύνδεση με κάθε ζωντανή ύπαρξη μέσα στο σύμπαν. Είμαστε φτιαγμένοι από την ύλη των ονείρων, γεμάτοι από κάθε ομορφιά που μπορούμε να φανταστούμε, από κάθε τελειότητα που μπορούμε να ονειρευτούμε! Είμαστε μια καρδιά που πάλλεται στο ρυθμό της ζωής… διαστολή… συστολή… φως… σκοτάδι…

Συμπόνια, ενσυναίσθηση, καλοσύνη, αγάπη, υπομονή, ανεκτικότητα και κυρίως αυτή η καλή προαίρεση: το ανιδιοτελές κίνητρο να είμαστε εκεί για τους άλλους, χωρίς διαχωρισμούς, χωρίς προτιμήσεις, χωρίς προκαταλήψεις. Αυτή είναι η «κόλλα του σύμπαντος» -η ψυχική στάση που φέρνει ευτυχία, η πιο πετυχημένη πνευματική συνταγή που δοκιμάστηκε από απλούς και σοφούς ανθρώπους όλων των εποχών και όλων των πνευματικών παραδόσεων! Και πράγματι, αν βγάλουμε από το λεξιλόγιο του αδιάκοπου εσωτερικού μας μονολόγου το προσωπικό συμφέρον, τον ανταγωνισμό, τη ζήλεια, τη μνησικακία, την επιθετικότητα, την απέχθεια, την υπερηφάνεια, δεν θα έχουμε χάσει τίποτα! Απλά, θα έχουμε κερδίσει τη ψυχή μας. Στην αντίθετη περίπτωση, όση φήμη, όση εξουσία, όσα χρήματα κι όσα αντικείμενα κι αν μαζέψουμε, στην πραγματικότητα θα ζούμε μια ουσιαστικά χρεοκοπημένη και αξιολύπητη ζωή, αποκομμένοι από την αληθινή μας φύση, διαρκώς ανικανοποίητοι και στεγνοί μέσα στον κλειστοφοβικό εγωισμό μας…

Advertisements
Standard