Ο άνεμος του κάρμα…

autumn-in-fire

Έτσι. Χωρίς να το πάρεις είδηση, σε μια στιγμή έξω από το χρόνο, φύσηξε ο άνεμος του κάρμα. Διαπέρασε το δέρμα, τα κύτταρα και τους ιστούς σου σαν ριπή.

Έτσι, ανεπαίσθητα αποκαθήλωσες τις εικόνες του μέλλοντός σου και ξήλωσες τις αγκυλώσεις του παρελθόντος σου. Χωρίς να πάρεις ιδέα πώς και γιατί, ο άνεμος του κάρμα άλλαξε τη γεύση της ζωής σου σε μια στιγμή. Ένιωσες την πίκρα στο ροδόνερο…

Το έχει πει και ο Σιντάρτα: πρόσεξε, η ομορφιά πληγώνει. Ανοίγεις τα μάτια σε αυτόν τον καινούργιο κόσμο, γνωρίζοντας ότι ζεις μέσα στο δικό σου όνειρο.

Αναρωτιέσαι πόσο μοιάζει αυτό το όνειρο με τις παιδικές σου ενοράσεις. Βρίσκεις την ίδια καλειδοσκοπική ταυτότητα στο χορό των φαινομένων. Την ίδια συνταγή χαρμολύπης που συνοδεύει τη ζωή σου από παιδί. Αλλά η γεύση έχει αλλάξει δραματικά. Νιώθεις την πίκρα στο ροδόνερο…

Όταν φυσά ο άνεμος του κάρμα, διαλύει τα ερείπια της ταχτοποιημένης και παγιωμένης ζωής σου. Οι πεταλούδες της εμπειρίας σου δεν μπορούν να ζήσουν στα σπιρτόκουτα της ανασφάλειας.

Ο άνεμος του κάρμα εκδικείται κάθε στιγμή αλαζονείας, αδιαφορίας, βολέματος, διάσπασης, προσκόλλησης, απέχθειας… είσαι ο σπορέας της εμπειρίας σου και το χωράφι ξαφνικά γεμίζει αγριόχορτα που παρασέρνονται ορμητικά.

Advertisements
Standard