Τα δώρα της απώλειας

elpida

Τι μένει όταν η «αγάπη» φεύγει; Τι μένει όταν η «σχέση» τελειώνει; Όταν ο αγαπημένος πεθάνει; Όταν οι ψευδαισθήσεις μας πεθάνουν μαζί του;

Τι μένει αφού περάσει η ηλιόλουστη μέρα κι έρχεται η κρύα καρδιά της νύχτας, όταν ξυπνάμε ξαφνικά μέσα στο τρένο της ανασφάλειας και της μοναξιάς;

Οι ψυχολόγοι ανά τον κόσμο θα μας περιγράψουν τα «στάδια» του πένθους και της απώλειας. Θα μας πουν ότι ναι, είναι φυσική η άρνηση, η διαπραγμάτευση, η οργή, η θλίψη, η αποδοχή.

Θα μας πουν ότι ο χρόνος μαλακώνει τις πληγές και σταματά την αιμορραγία της ψυχής. Αλλά εμείς ξέρουμε. Ξέρουμε ότι ο πόνος μένει πάντα εκεί, πίσω από τη βαριά κουρτίνα της καθημερινότητας. Απλά, μαθαίνουμε να ζούμε μαζί του!

Η γεύση του πόνου αλλάζει. Χάνει εκείνη την εξαναγκαστική δριμύτητα που είχε στην αρχή. Το σοκ του αποχωρισμού απομακρύνεται σαν φάρσα μέσα στην ομίχλη των ημερών που περνούν. Αλλά ο πόνος είναι πάντα εκεί. Και τότε γίνεται ένα θαύμα:  είναι σα να μένει ο πόνος «έγκυος»…

Ξαφνικά απλώνεται μπροστά μας μια τεράστια γκάμα επιλογών, εμπνεύσεων και δυνατοτήτων. Η ζωή από μόνη της εκδικείται την αδράνεια. Και το πένθος μας, τι άλλο είναι, παρά μια αγκυλωμένη αδράνεια; Τι άλλο είναι η μνησικακία μας, το αναμάσημα της απώλειας, παρά μια αντίσταση στη ροή της ζωής;

Κάπως έτσι, δειλά στην αρχή, καταιγιστικά στη συνέχεια, ο πόνος μας αρχίζει να γεννάει τα παιδιά του: την αποδοχή, την ηρεμία, την ευγνωμοσύνη, την πλησμονή, την αναγνώριση… Και αργότερα, τη χαρά, τη δημιουργικότητα, τη φαντασία…

Ο πόνος γίνεται σαν ένα μεγάλο δέντρο που δεν ξέρεις τι καρπό θα φέρει. Μπορεί το ένα φρούτο να σου προκύψει μήλο, το άλλο αχλάδι, ροδάκινο ή φράουλα… Μπορεί το ένα φρούτο να είναι πικρό και στυφό, αλλά το επόμενο να είναι γλυκό ή ξινό. Τα γεύεσαι όλα με τη σειρά, δεχόμενος τα δώρα του πόνου σου. Αυτά τα δώρα είναι η προίκα σου.

 

Advertisements
Standard