Το άνοιγμα της περιοχής μας

magazia-open-300x252

Λένε ότι η πρώτη σκέψη είναι η καλύτερη σκέψη. Καλύτερη με την έννοια της καθοριστικής. Η πρώτη σκέψη που εμφανίζεται στον νου μας όταν ξυπνούμε το πρωί, καθορίζει σε μεγάλο βαθμό την πορεία της μέρας μας, την ψυχολογική μας προδιάθεση απέναντι σε οτιδήποτε προκύψει. Αν αυτή η σκέψη είναι ωφελιμιστική, μνησίκακη, ιδοτελής, αυτό θα λειτουργήσει ασυναίσθητα σαν πυξίδα για την κάθε αυθόρμητη αντίδρασή μας στα πράγματα. Θα θέλουμε με κάποιο τρόπο να «προστατέψουμε την περιοχή μας», να αντισταθούμε σε όποιον ή ο, τι φαίνεται να την απειλεί… Ασε που θα βλέπουμε παντού «απειλές»,  μεταμφιεσμένες ή απροκάλυπτες, μέχρι που θα κατασκευάζουμε σενάρια και ρόλους αντιπαλότητας ακόμη κι εκεί που δεν υπάρχουν!

Ως αποτέλεσμα, φυσικά, αυτός είναι ένας ιδανικός τρόπος να «κουρδίσουμε» την ύπαρξή μας στη συχνότητα ενός διαρκούς στρες, να περνούμε την μέρα μας χωρίς ανάσα, χωρίς απόλαυση, χωρίς ίχνος χαλάρωσης γιατί απλά…τρέχουμε διαρκώς να περιφρουρήσουμε την περιοχή του εγώ μας, με λόγια, με πράξεις, με σκέψεις ανταγωνιστικές, δυιστικές και αμυντικο-επιθετικές. Η όλη αυτή προσπάθεια να κυριαρχήσουμε στις καταστάσεις και στους άλλους γίνεται έτσι η ημερήσια κάρτα στο λεωφορείο της μιζέριας μας. Μας οδηγεί από απογοήτευση σε θυμό και από θυμό σε απογοήτευση, ανατροφοδοτώντας την αρνητικότητα στη ζωή μας.

Αλήθεια, είναι αυτό που πράγματι θέλουμε; Εμείς δεν είμαστε που σε κάθε ευκαιρία διακηρύττουμε την σημασία της θετικής σκέψης και κριτικάρουμε τον κόσμο που πηγαίνει κατά διαόλου; Εμείς δεν κάνουμε πού και πού την προσευχή μας παρακαλώντας τον Θεό να μας «κάνει καλούς ανθρώπους»; Εμείς δεν πιστεύουμε βαθιά μέσα μας ότι είμαστε «καλοί» άνθρωποι αλλά ότι οι άλλοι δεν μας καταλαβαίνουν; Και κάποιοι από εμάς δεν διαβάζουν ψυχολογικά και φιλοσοφικά άρθρα στο facebook και στο λεπτό νοιώθουν έτοιμοι να δώσουν μαθήματα αυτογνωσίας στους φίλους και στις φίλες τους; Αν λοιπόν πράγματι δεν θέλουμε να είμαστε στην ουσία αυτό που απεχθανόμαστε και αν έχει φτάσει η στιγμή να είμαστε επιτέλους αυθεντικοί και ειλικρινείς με τον εαυτό μας, τότε ας σταματήσουμε να κοιτάμε τους άλλους με στραβά μάτια και να τους κρίνουμε με βάση τα παρελθόντα αυθαίρετα συμπεράσματά μας, ας πάψουμε να καταδικάζουμε την συμπεριφορά των άλλων με βάση τις δικές μας αυθαίρετες υποθέσεις….Για να γίνει αυτό, υπάρχει ένα πρώτο, θεμελιώδες βήμα που πρέπει να κάνουμε: Να ανοίξουμε την περιοχή μας!

Τις προάλλες συνταξίδεψα στο ΚΤΕΛ με έναν από τους πιο στρυφνούς ανθρώπους που έχω ποτέ συναντήσει. Καθόμασταν και οι δυο στις δύο θέσεις πίσω από τον οδηγό, με το που πήγα να περάσω στη θέση μου, ο κουστουμαρισμένος σε στυλ του ‘80 τύπος στραβομουτσούνιαζε και μουρμούριζε…προφανώς και προτιμούσε να είχε απλωθεί φαρδύς πλατύς και στα δυο καθίσματα, αλλά…έλα που  είχε πληρώσει μόνο για ένα! Όπως ίσως γνωρίζετε, οι θέσεις των λεωφορείων του ΚΤΕΛ δεν είναι και πολύ ευρύχωρες. Οπότε ήμουν αναγκασμένη να κάθομαι στο χιλιοστό δίπλα σε κάποιον που η όλη του ύπαρξη, το κάθε του κύταρο βρωντοφώναζε ότι του είμαι τουλάχιστον ανεπιθύμητη, έως… μισητή! Λέω μέσα μου: έλα τώρα κάβουρα να δούμε πώς θα το αντιμετωπίσεις. Το πρώτο μισάωρο καθόμουν κι ένιωθα τις ριπές της αρνητικότητάς του να με χτυπούν αλύπητα. Αρχισα τις δικές μου «πρώτες βοήθειες» τα μάντρα. Επαναλάμβανα τα μάντρα στον νου μου, τόσο γρήγορα, ώστε να μην αφήνουν σκέψεις φόβου, θυμού, αυτολύπησης ή οτιδήποτε να εμμφανιστούν. Τα μάντρα ξέρετε, είναι ο… οδοστρωτήρας στον δρόμο για τη φώτιση! Όχι, στη περίπτωση αυτή δεν έφτασα στη φώτιση, αλλά τουλάχιστον μετα από κάποια λεπτά, άρχισα να αναπνέω κανονικά και όχι ασθματικά. Λέω, εντάξει, είμαι εδώ, θα κάτσω άλλες τρεις ώρες δίπλα σε κάποιον που με μισεί χωρίς λόγο. Τέλεια! Δεν κινδυνεύω, δεν χρειάζεται να αλληλεπιδρώ μαζι του, μέχρι να νιώσω ασφαλής. Μάντρα και ξερό ψωμί λοιπόν… Μετά από την πρώτη ώρα, η ενέργεια ανάμεσά μας είχε ήδη χαλαρώσει. Τον ένιωθα να κάθεται λίγο πιο χαλαρά, να μην μου ρίχνει θυμωμένες ματιές και να μην εκπέμπει εκείνο το βαρύ φορτίο που είχε πριν. Και τότε άρχισα να μπαίνω στην ουσιαστική άσκηση, το βαρύ πυροβολικό που έρχεται από την παράδοση του Ατίσα και είναι το στολίδι στην κορώνα της Μαχαγιάνα, της Βουδιστικής σχολής που δίνει έμφαση στην συμπόνια. Η άσκηση αυτή είναι αναπνευστική κι ενδεχομένως οι παλιοί εδώ μέσα να την θυμούνται γιατί την έχω αναφέρει ξανά στο παρελθόν. Λέγεται «Παίρνω- Δίνω» ή αλλιώς «Τον-Λεν» στα θιβετανικά.

Εφαρμόζεται μόνο στη περίπτωση που έχουμε ξαναβρεί το κέντρο μας, νιώθουμε ασφαλείς και σχετικά ήρεμοι και είμαστε διατεθειμένοι να ανοίξουμε την περιοχή μας στον άλλον. Να ανοιχτούμε σημαίνει να πάρουμε μέσα μας την μιζέρια και την δυστυχία του άλλου. Να τα λιώσουμε στο καμίνι της αγάπης και της σοφίας που υπάρχει στη καρδιά μας. Και μετά να του δώσουμε φως και γαλήνη, ο, τι χρειάζεται για να είναι καλά. Ετσι, χωρίς αναστολές, χωρίς να διστάζουμε ή να φοβόμαστε, ανοίγουμε και εισπνέουμε τους φόβους και τους κόμπους του άλλου και μετά εκπνέουμε όλη τη δική μας ομορφιά και θετικότητα. Είναι δηλαδή ακριβώς το αντίθετο από αυτό που κάνουμε μια ζωή. Η άσκηση του Τον-Λεν μας εκπαιδεύει αντί να θέλουμε να παίρνουμε το καλό για την πάρτη μας και να πετάμε στους γύρω μας τα φταίξιμο, τον θυμό μας κλπ, αντίθετα να δίνουμε ο, τι θετικό υπάρχει μέσα μας, να το εκπέμπουμε στο άλλον μέσω της εκπνοής μας και να τον απαλλάσουμε από όλη τη δυστυχία του με την εισπνοή μας. Αυτή είναι η στάση του πνευματικού ήρωα! Δεν κρατά για τον εαυτό τίποτα και είναι πάντα πλούσιος εσωτερικά γιατί συνέχεια δίνει τα καλύτερα χωρίς δεύτερη σκέψη.

Να σας πω, ότι μετά από μία ώρα Τον-Λεν, ο φίλος μας στο λεωφορείο είχε γίνει λιώμα…δεν καταλάβαινε γιατί αλλά είχε αρχίσει να λατρεύει την άγνωστη γυναίκα που καθόταν δίπλα του. Δεν είχαμε αλλάξει ούτε κουβέντα και πλησιάζοντας στην επαρχιακή πόλη γύρισα και τον ρώτησα: Τελικά, πώς σας φάνηκε το ταξίδι; Και άρχισε να μου λέει, ήταν υπέροχα που συνταξιδέψαμε και συγνώμη αν σας έκανα να νιώσετε άβολα στην αρχή, πέρασα καταπληκτικά ήταν ένα πανέμορφο ταξίδι, τόσο εμπνευστικό και τόσο χαλαρωτικό!

Η άσκηση είχε πάλι κάνει τη δουλειά της: είχε μεταστοιχειώσει την αρνητικότητα. Και σας λέω φίλες/οι μου ναι, ένα τέτοιο υπέροχο ταξίδι μπορεί να γίνεται η εμπειρία της κάθε μέρας μας, αν η πρώτη μας σκέψη είναι να ανοίγουμε την περιοχή μας στους άλλους. Γιατί αυτός που είναι διατεθειμένος να τα δώσει όλα, κερδίζει τα πάντα, κερδίζει τη ψυχή του κάθε στιγμή! Κι όταν χρωματίζουμε την κάθε μέρα μας με αυτή την απόφαση, με αυτό το έναυσμα που μας κάνει να ανοίγουμε απέναντι στις προκλήσεις και τις αντιπαραθέσεις, αντί να κλείνουμε στον αυτιστικό μας ψευδοχώρο, τότε γίνονται τα θαύματα! Ο πόνος, η ανασφάλεια, η μιζέρια, η επιθετικότητα τότε μεταμορφώνονται σε χάρτινες κούκλες που μέσα τους όλες κρύβουν λουλούδια ομορφιάς, αγνότητας, χαράς, μοιράσματος…

Βοηθώντας τους γύρω μας με αυτόν τον πολύ διακριτικό και ήσυχο τρόπο, ευτυχούμε και οι ίδιοι – τι καλά!

Advertisements
Standard