Απλά, το άφησε…

603060_372561182856051_859097389_n

Ήταν τη στιγμή που στη θάλασσα εμφανίστηκε μια μικρή δίνη. Παρέσυρε τα αφρόψαρα κι έριξε τα μικρά καβούρια πάνω στα βράχια. Τα άψυχα κουφάρια τους κείτονταν τώρα πια ακίνητα κάτω από τον λαμπερό ήλιο.

Την ίδια ώρα ένα χελιδόνι άλλαξε για λίγο τη τροχιά του, ξεγελασμένο από ένα έντομο που του ξέφυγε. Ακριβώς εκείνη τη στιγμή στο διπλανό χωριό οι φουρνάρηδες βγάζανε τα καυτά καρβέλια και οι κοπέλες πιάνανε τη φασίνα. Τα μωρά σκούζανε στις κούνιες κι ένας αργοπορημένος εραστής  το ‘σκασε απ’ το παράθυρο.

Το θρόισμα των φύλλων στο γειτονικό πλατάνι προμήνυε την έλευση του φθινοπώρου. Αν έδινες προσοχή εκείνη την ώρα ακριβώς θα άκουγες 13 φύλλα να πέφτουν συρτά πάνω στο φρέσκο χώμα.

Τότε ξαφνικά, χωρίς καμιά προετοιμασία, χωρίς κανέναν αποχρώντα λόγο και καμιά προφανή αφορμή, το άφησε.

Χωρίς καμιά προηγούμενη σκέψη, χωρίς να πει τίποτα, το άφησε. Άφησε το φόβο. Άφησε τη κριτική. Άφησε το συνέδριο των ιδεών που συνωστίζονταν στο κεφάλι της. Άφησε την επιτροπή δεοντολογίας της αναποφασιστικότητας που είχε στρογγυλοκαθήσει μέσα της. Άφησε το σωστό και το λάθος. Ολοκληρωτικά, χωρίς δισταγμό, χωρίς ανησυχία, απλά το άφησε.

…………………………………………….

Κανείς δεν ήταν γύρω όταν έγινε. Δεν υπήρξαν χειροκροτήματα, ούτε επευφημίες. Κανείς δεν ήταν εκεί για να την θαυμάσει ή να την ευχαριστήσει. Κανείς δεν την επαίνεσε. Κανείς δεν πρόσεξε τίποτα.

Σαν ένα φύλλο που πέφτει από το δέντρο, απλά το άφησε.

Δεν έκανε καμμιά προσπάθεια. Δεν πάλεψε ούτε ζορίστηκε. Δεν έκλαψε ούτε γέλασε.  Δεν ήταν κάτι καλό ούτε κακό. Ηταν απλά αυτό που ήταν. Στο απεριόριστο διάστημα όπου όλα αφήνονται, το άφησε.

………………………………………………

(Βασισμένο σε ποίημα της Ven. Safire Rose.

Αποσπάσματα από κείμενό μου στο τελευταίο Άβατον, τεύχος 154.

Zωγραφιά από την Chie Yochii)

Advertisements
Standard