Δελχί. Βαθιά ανάσα…

11052017_10206698429035857_3994094179779327615_n

Δελχί. Βαθιά ανάσα. Το τρένο της κοινής αντίληψής μου έχει ήδη αρχίσει να τρέχει ανάποδα. Το ξέρω, εδώ και κάποια χρόνια, ότι η Ινδία επιφέρει μια μοναδική επίθεση στις αισθήσεις και στις αντιλήψεις μου. Είναι σαν να το κάνει επίτηδες! Αναδεύει όλες τις πτυχές του κομφορμισμού και της μικροαστικής μου ευπρέπειας. Με τρομάζει, με μαγεύει, με αηδιάζει, με συναρπάζει. Έστω και μισή ώρα Ινδίας (και ειδικά στο Δελχί) αποτελεί για μένα over dose. Θέλω να χαθώ, να εξαφανιστώ μέσα σε αυτήν πολύβουη και πολύχρωμη χοάνη και ταυτόχρονα να βρω κάπου να κρυφτώ, ένα δωμάτιο με τέσσερις τοίχους και κλειστή πόρτα ώστε να αφήσω την Ινδία απ’ έξω. Αλλά είναι αδύνατο. Ο, τι και να κάνω, η Ινδία με καταπίνει. Όταν είμαι εκεί νιώθω ότι ζω στη κόλαση, κι όταν φεύγω, νιώθω ότι άφησα πίσω μου τον παράδεισο… Απίστευτα απρόβλεπτη, προκλητική, παραβιαστική, δυνατή εμπειρία, που σε αφήνει διαλυμένο σαν τα γρανάζια μιας παλιάς μηχανής. Υποθέτω ότι αυτό γίνεται ακριβώς γιατί έτσι πρέπει να γίνει. Να αφήνουμε πίσω τον νευρωτικά συγκροτημένο εαυτό μας για να μπορούμε να ανακαλύψουμε τον φρέσκο αέρα μέσα μας. Να αφήνουμε την πολυπλοκότητά μας πίσω, να πέφτει σαν ξερό κλαδί από το δέντρο της απλής παρούσας στιγμής…

Advertisements
Standard