My Zen Cat Master

Μια γατίσια μετενσάρκωση Ζεν Δασκάλου

RJSP51C

Είμαι πλέον βέβαιη, ο Amadeus δεν είναι απλά μια γάτα. Θα μου πείτε, το ίδιο ισχυρίζονται οι απανταχού γατόφιλοι όλων των εποχών… Πλην όμως, οι περισσότεροι από αυτούς τονίζουν την ανεξαρτησία και την ιδιοτροπία σαν τα ξεχωριστά χαρακτηριστικά των λατρεμένων αυτών απαλών χνουδωτών τετράποδων. Στη περίπτωσή μας όμως, έχουμε να κάνουμε με έναν γάτο-δάσκαλο! Κανονικά και με τον νόμο, μου έχει επιβληθεί σαν ένας οικόσιτος Zen master, που με το άγρυπνο μάτι του ελέγχει και παρατηρεί κάθε στιγμή την καθημερινότητά μου.

Από τότε που με υιοθέτησε, τρία χρόνια πριν, ο γατούλης αυτός δεν παύει στιγμή να μου υπενθυμίζει μερικά θεμελιώδη πνευματικά μαθήματα, τα οποία όλοι βέβαια μπορεί να τα γνωρίζουμε θεωρητικά, αλλά τείνουμε να τα «ξεχνάμε» ολοένα, υπό το κράτος της καθημερινής κούρασης και διάσπασης. Ας δούμε λοιπόν, τι έχω μάθει από τον Amadeus αυτά τα λίγα χρόνια που με τιμά με την παρουσία του!

Και πρώτα απ’όλα, μου διδάσκει υπομονή. Ατελείωτη καρτερικότητα και αδιάλειπτη προσοχή. Ένας τέτοιος γάτος που σέβεται τον εαυτό του σαν άξιος εκπρόσωπος των αιλουροειδών, ποτέ δεν δείχνει ανυπομονησία όταν καιροφυλακτεί στη γωνία μέχρι να επιτεθεί στο θήραμά του, το οποίο μπορεί ας πούμε να είναι το πόδι μου που περνάει ή κανένα κακόμοιρο αμέριμνο έντομο που έτυχε να πετάει κατά κει… Ξέρει ότι η επιτυχία του κάθε εγχειρήματος, η αίσια έκβαση της κάθε υπόθεσης, τα πάντα, εξαρτώνται από το καλό timing. Είναι διατεθειμένος να κρατήσει τον νου και τα μάτια του σε μονο-εστιακή συγκέντρωση καλύτερα από τον πιο προχωρημένο ασκητή του Dzogchen, όταν εντοπίσει τον κινούμενο στόχο του. Κι εκεί που νομίζεις ότι απλά ξεχάστηκε και αράζει με τις ώρες ξαπλωμένος μπρούμυτα στο χαλί, ορμά εν ριπή οφθαλμού και τσακώνει την δύσμοιρη μυγούλα! (την οποία προσπαθώ πάντα, αν και όχι με σίγουρη επιτυχία, να διασώσω…)

Στη συνέχεια, μου διδάσκει την επιμονή. Έτσι κι αποφασίσει ότι πεινάει, ακόμη κι αν είναι άσχετη η ώρα του κανονικού γεύματος, είναι ικανός να κάθεται μπροστά στο πιατάκι του και να το κοιτάζει ασκαρδαμυκτί μέχρι να υποκύψω, ή μόλις με δει να κινούμαι κρατώντας στα χέρια κάτι φαγώσιμο, να αρχίσει εκείνο το επίμονο νιαούρισμα-κλαψούρισμα, του τύπου: δώσε-και –σε -μας -καλέ-κυρία, μέχρι τελικής πτώσεως! Δεν υπάρχει περίπτωση να κάνει πίσω στην στοχοπροσήλωσή του. Έτσι κι εγώ, πού και πού, παίρνω το μήνυμα να μην κατεβάζω την μπάρα των πνευματικών μου επιδιώξεων…thanks to you, Master Amadeus!

Αν νομίζετε ότι η λίστα στερεύει κάπου εδώ, απατάστε οικτρά, διότι μόλις αρχίσαμε! Το επόμενο μάθημα που μπορώ να καταλάβω, είναι ότι όλα αυτά τα χρόνια προσπαθεί μάταια να με διδάξει την γλώσσα του σώματος, την μη-λεκτική επικοινωνία. Εγώ από την πλευρά μου, σαν επίδοξη συγγραφέας, την  έχω την πετριά με τις λέξεις. Δίνω περισσότερη βαρύτητα στις λεκτικές δηλώσεις, παρά στις πράξεις, κι αυτό είναι ένα δείγμα της απύθμενης βλακείας μου, καθώς παρασύρομαι όπως όλοι οι συμπατριώτες μου, ας πούμε σε λανθασμένες εκλογικές συμπεριφορές και επίσης, όπως η συντριπτική πλειοψηφία των γυναικών σε λάθος ερωτικές επιλογές- μιας και «τσιμπάμε» στο ψηστήρι των όμορφων λέξεων. Ο γατίσιος όμως δάσκαλός μου, δείχνει με την στάση του σώματος και με το βλέμμα του όλη του την αλήθεια, χωρίς καμιά εξαπάτηση. Επίσης, αντιλαμβάνεται την ψυχική μου κατάσταση στη στιγμή και καταλαβαίνει πότε δεν είναι καθόλου καλή ιδέα να ζητήσει χάδια και προσοχή, όταν είμαι θυμωμένη…Απλά, τρέχει μακριά! Είναι θέμα καθαρής συναισθηματικής νοημοσύνης, την οποία φαίνεται ότι οι περισσότεροι εκπρόσωποι της ανθρώπινης φυλής, είτε δεν διαθέτουμε καθόλου, είτε δεν την έχουμε καλλιεργήσει αρκετά…

(Απόσπασμα από άρθρο μου στο τελευταίο Άβατον, τεύχος 156)

Advertisements
Standard