Η Γιόγκα της Εμμηνόπαυσης

Susan-R_-in-the-Renaissance-91--2617091833

8πμ- Το εσωτερικό μου ξυπνητήρι με ξυπνάει μαζί με το επίμονο νιαούρισμα του γατούλη που απαιτεί το πρωινό του. Το σπίτι είναι ήσυχο και καθώς ανοίγω τη μπαλκονόπορτα η μυρωδιά των δέντρων απέναντι γεμίζει τα ρουθούνια μου με υποσχέσεις αποδράσεων και trekking  που ποτέ πια δεν κάνω.

Μετά τον πρωινό διαλογισμό, ετοιμάζω το καθιερωμένο πράσινο τσάι, ολόκληρη τη τσαγιέρα και την αδειάζω αργά ακούγοντας Τρίτο Πρόγραμμα στο ραδιόφωνο. Ο νους μου πηγαίνει στη κόρη μου που είναι στο Λονδίνο, όχι δεν μπορώ να της μιλήσω ακόμη, είναι πολύ νωρίς εκεί, δύο ώρες πριν. Την σκέφτομαι να ετοιμάζεται αγουροξυπνημένη για μια ακόμη μέρα τρεχάλας μέσα στο μετρό. Την σκέφτομαι να εκπαιδεύει με τον μοναδικό της τρόπο τα αυτιστικά νήπια και νιώθω περήφανη αλλά ταυτόχρονα ανήσυχη: γιατί, πώς να είναι από χτες, δεν της μίλησα τόσες ώρες και μπορεί κάτι να την βασανίζει ή να έχει κρυώσει ή να είδε άσχημα όνειρα… Το άλλο μου παιδί, ο πιο πρόσφατα κομμένος ομφάλιος λώρος, έφυγε ήδη για το αγροτικό του στη Μυτιλήνη- ναι, το ίδιο αγοράκι που ερχόταν τις νύχτες να ζεστάνει τις πατούσες του στο κρεβάτι μου, τώρα πια είναι νέος γιατρός στα Επείγοντα, άνθρωποι τού εμπιστεύονται τη ζωή στους, τον σέβονται και τον υπολογίζουν, κρέμονται από τα χείλη του και ξέρω βαθιά μέσα μου, ότι ό, τι κάνει το κάνει με αγάπη…

Η γριά μητέρα μου είναι ο μόνος άνθρωπος που ανυπομονεί να με ακούσει κάθε πρωί στο τηλέφωνο. Ο χρόνος περνάει τόσο αργά και βασανιστικά όταν δεν θέλει κανείς  πια να ζει, και η μάνα μου δεν θέλει πια, αφού έφυγε χρόνια πριν ο σύντροφός της επί 65 συναπτά έτη… Θυμάμαι εκείνη τη νύχτα που πέθανε ο πατέρας μου, τέσσερα χρόνια πριν. Του κρατούσα αγκαλιά το κεφάλι με την ίδια τρυφερότητα που θα κρατούσα ένα νεογέννητο… Έφυγε και ένιωσα ότι ξαναγίνομαι ένα μικρό κοριτσάκι που ξαφνικά του άφησε το χέρι. Περίεργο, να περνούμε όλη μας ή έστω τη μισή ζωή μας προετοιμαζόμενοι για τον θάνατο, στοχαζόμενοι τον θάνατο, αλλά όταν έρχεται η στιγμή στ’ αλήθεια, να μας πιάνει πάντα εξαπίνης!

Διώχνω τις σκέψεις περί θανάτου και κατεβαίνω για τα καθημερινά μου ψώνια. Όλοι στη γειτονιά με ξέρουν, πειράγματα, καλημερίσματα, ενθαρρυντικά σχόλια… Πόση ομορφιά κρύβει το μοίρασμα, η αλληλεγγύη, η συλλογική συμμετοχή στη κωμωδία και στο δράμα της ζωής! Δεν υπάρχουν «ξένοι» εδώ, μόνο δικοί «μου» άνθρωποι. Η καλή μου η γειτόνισσα που έχασε το παιδί της από ναρκωτικά, παλικαράκι 20 χρονών, και όμως βρίσκει κουράγιο να χαμογελάει κάθε μέρα. Ο γέρος παπάς που ένα έμφραγμα, μαζί με το βάρος της ηλικίας τον έκανε να είναι λιγότερο αυταρχικός και μαλάκωσε τη καρδιά του. Η νεαρή χήρα που άνθισε και ομόρφυνε όταν έμεινε μόνη και άνοιξε καινούργια επιχείρηση με τα παιδιά της. Η καθηγήτρια που ταΐζει τα αδέσποτα και σου εκμυστηρεύτηκε ασθμαίνοντας ότι τον επόμενο μήνα θα κάνει εγχείριση καρδιάς. Οι φοιτητές που ανεβοκατεβαίνουν στα λεωφορεία της ζωής τους με τη φούρια των ολοένα νέων ανακαλύψεων. Οι νεαρές μαμάδες με τα παιδάκια στα καρότσια, λαμπερά χαμόγελα και λερωμένες πάνες. Οι παππούδες καθισμένοι στα παγκάκια που αναπολούν και σχολιάζουν ακατάπαυστα. Ο χορός της ζωής και του θανάτου στήνεται καθημερινά έξω από το παράθυρό μου. Ζω, χαίρομαι, λυπάμαι, αναπνέω μέσα από αυτό. Και όταν, κάποιες στιγμές με πιάσουν οι μαύρες μου και μελαγχολήσω, όταν αναπολήσω περασμένες σχέσεις και χαμένες ευκαιρίες, και μόνο μια ματιά έξω από το παράθυρο, φτάνει να με κάνει να μην νοιώθω «μόνη». Ένα κύτταρο της ανθρωπιάς είσαι…

…………

Η εμμηνόπαυση εμπεριέχει ταυτόχρονα τη γλυκύτητα και την τραχύτητα των ματαιώσεών μας. Ειδικά για τις γυναίκες που είναι κοινωνικές αλλά ζουν μοναχικά. Τις γυναίκες που έχουν κάνει μεγάλη διαδρομή στη ζωή τους. Που δεν φοβήθηκαν να πάρουν αποφάσεις και δεν τσιγκουνεύτηκαν ποτέ να πληρώσουν το κόστος των αποφάσεών τους. Γιατί υπάρχουν και άλλες γυναίκες, που έχουν στρογγυλοκαθίσει πάνω στο βόλεμα των ρόλων τους. Γι’ αυτές, η εμμηνόπαυση είναι απλά μια επιπλέον αφορμή για νεύρωση. Υπάρχουν γυναίκες που διάγουν τη ζωή τους θυμωμένες. Πάντως, οι περισσότερες στην εμμηνόπαυση διακρίνονται από αυτόν τον εξαίρετο συνδυασμό ευαισθησίας, συμπόνιας και σοφίας, που μόνο η εμπειρία και ο πόνος μπορεί να φέρει.

 

(η συνέχεια στον ‘Αβατον που κυκλοφορεί)

 

 

 

 

Published by ariadnig

A Greek Buddhist mother in search for inner peace during difficult times... Some free texts about self-knowledge and everyday challenges.