Πάντα μαζί, πάντα χώρια

18222709_10211702559976003_2947179376288016460_n

Κάποιες φορές, τα όρια ανάμεσα σ’ εμάς και τον άλλον, γίνονται απεριόριστα. Κάποιες φορές πρέπει να χάσουμε τον εαυτό μας για να βρούμε τον άλλον. Κάποιες φορές πρέπει να χάσουμε τον άλλον για να ξαναβρούμε τον εαυτό μας…

Όταν ερωτευόμαστε, χάνουμε το πεπατημένο μέτρο της λογικής και βαδίζουμε στα άγνωστα χνάρια του υποσυνείδητου. Ξενιτευόμαστε από τη ζωή μας, τοποθετώντας στο κέντρο του ενδιαφέροντος και της φροντίδας μας έναν άλλο, έναν «ξένο», πάνω στον οποίο προβάλλουμε όλες τις ποιότητες της πρωταρχικής σαρκικής και ψυχολογικής σχέσης μας – συνήθως τη σχέση με τη μάνα μας.

Κάθε φορά που σ’ άγγιζα ένιωθα την αστρονομική απόκλιση των αναγκών μας να βαθαίνει. Το βλέμμα σου βυθιζόταν στον πυρήνα του φόβου μου. Κοντά ερχόσουν κι έφευγες. Τις νύχτες σε έψαχνα στο κατώφλι της αμηχανίας μου. Σε έβρισκα ανάμεσα στα φυλλωσιές του πόθου μου. Σε έχανα στη δίνη της ηδονής και σε έβρισκα στη δίνη της οδύνης. Ήσουν ο προνομιούχος άγνωστος που είχε τρυπώσει στα όνειρά μου. Δεν χρειάστηκε πολύ: ίσως ένα-δυο βλέμματα, μια-δυο κουβέντες και το παιχνίδι είχε αρχίσει. Εσύ μοίραζες τη τράπουλα, συνέχεια εσύ. Εγώ απλά ήμουν εκεί και ζεσταινόμουν κάτω από τον ήλιο της εφήμερης αγάπης σου.

Επικίνδυνο ταξίδι, αλήθεια, ο έρωτας. Μας πάει στα άκρα του πόνου μας. Τίποτα δεν φωτίζει την άβυσσο της ψυχής μας πιο έντονα, μόνο που αυτό που μας δείχνει δεν είναι συνήθως αυτό που θέλαμε να δούμε… Βλέπουμε ανάγλυφο το τοπίο της εσωτερικής μας ανασφάλειας, της μικρότητας, της ζήλειας, της εγκατάλειψης, της απόρριψης. Βλέπουμε πόσο ανολοκλήρωτοι νιώθουμε. Βλέπουμε πόσο μόνοι και χαμένοι νιώθουμε. Υπερεκτιμημένη υπόθεση ο έρωτας…

Αλλά και πάλι, μέσα στα μάτια σου έβλεπα τον θεό. Ηθελημένη ψευδαίσθηση ο έρωτας… αλλά μέσα από τα μάγια σου ανακάλυψα πάλι τον κόσμο που τώρα ζω. Επώδυνο παιχνίδι ο έρωτας… αλλά με βρίσκει πάντα ανυποψίαστη και απροετοίμαστη σαν αιώνια έφηβη. Πάντα μαζί, πάντα χώρια… Μετράω τους εραστές που χάθηκαν σαν τις κεχριμπαρένιες χάντρες ενός πολύτιμου κομπολογιού που έσπασε μέσα στην ομίχλη της καρδιάς μου. Μετράω τις προδοσίες, τις ήττες, τις αυταπάτες και τις ματαιώσεις με την ίδια προθυμία που θυμάμαι το ρίγος που διαπερνούσε την ερωτική στιγμή, τη κάθε στιγμή που είναι έξω από τον χώρο και τον χρόνο, που στέκεται μετέωρη και δυνατή σαν Καρυάτιδα και ατενίζει έναν ξένο και αλλοτριωμένο κόσμο…

Όταν χωρίζουμε, ξαναγράφουμε μέσα μας όλη την ιστορία. Ξαναγράφουμε την ιστορία της γένεσης, του χαμένου παραδείσου και της πτώσης. Αναζητούμε και καταγράφουμε όλα τα σημάδια της ένωσης και της απόσχισης από τον άλλον. Καταρτίζουμε μόνοι ή με φίλους, ολόκληρες λίστες, ισοζύγια, απολογισμούς και υπολογισμούς. Τελικά όλοι παίζουμε και χάνουμε εξίσου. Σε αυτό το «παιχνίδι» δεν υπάρχουν νικητές και ηττημένοι. Υπάρχουν μόνον άνθρωποι σε αναζήτηση της ολότητάς τους.

Κάθε φορά πού έφευγες, ένα κομμάτι μου έφευγε μαζί σου. Μου έκοβες κομμάτια τα χέρια, το στήθος, τα μάτια, τη κοιλιά μου… Όταν μου χαμογελούσες, τα πουλιά πετούσαν χαμηλά, έμπαιναν στη καρδιά μου και φτερούγιζαν, ανέλπιδες ελπίδες, ανείπωτα λόγια, ανήκουστα τραγούδια βούιζαν στον νου μου, σαν μέλισσες που κουβαλούσαν το νέκταρ της επαφής μας. Από το στόμα σου έτρεχε αυτό το νέκταρ που διαπερνούσε τις φλέβες μου. Από τα μάτια σου ο κόσμος σου έμπαινε βίαια στον δικό μου. Ήμουν απόλυτα παραδομένη στο άγγιγμά σου. Απόλυτα δοσμένη σ’ αυτή την εθελούσια ψευδαίσθηση του απόλυτου…

Μια τεράστια ευκαιρία χάνεται μαζί με κάθε έρωτα που φεύγει: η ευκαιρία του να δούμε τον εαυτό μας εξαίσια απογυμνωμένο, η ευκαιρία να αγκαλιάσουμε και να αποδεχτούμε τη γύμνια μας. Η αλήθεια μας στέκει εκεί, προδομένη, σημαδεμένη, παρατημένη, φοβισμένη. Χρειάζεται μόνο να τολμήσουμε να ανοίξουμε τα μάτια και να τη κοιτάξουμε κατάματα!

Στεκόσουν και με κοίταζες εκεί, απέναντί μου και το βλέμμα σου διέσχιζε σαν ξίφος τη καρδιά μου. Ένιωθα σαν να ήθελες να με εκδικηθείς που τόλμησα να έρθω τόσο κοντά, που τόλμησα να διανοηθώ ότι είναι δυνατό… Πληγώνουμε πάντα, άθελά μας αυτούς που αγαπάμε, μου είπες. Πώς μπόρεσες κι έκανες το φάρμακο φαρμάκι; Πώς άντεξες κι έσκισες το ένα σώμα μας στα δύο;  Πώς αναπνέεις και γελάς μακριά μου;

Η επιστροφή στο σπίτι έχει πάντα τη πικρόγλυκη γεύση της παραίτησης. Αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που μας κρατάει δέσμιους σε όλα τα πρέπει και τα θέλω μας; Γιατί να μην εξαφανιζόμαστε απλά σε μια έκρηξη φωτός στη διάρκεια μιας ερωτικής συνεύρεσης; Γιατί πάντα να επιστρέφουμε στη μικρή ζωή μας, όπου θέλουμε να διαφυλάξουμε τα κεκτημένα, να περιφρουρήσουμε τον έλεγχο που υποτίθεται ότι έχουμε πάνω στα πράγματα και να ξαναπατήσουμε στη γη, προσγειωμένοι, ευνουχισμένοι, αυτόχειρες ιδανικοί εραστές; Τι είναι αυτό που μας κρατάει και δεν χανόμαστε μια για πάντα σε ένα εξαίσια παράλογο ερωτικό παραλήρημα; Ύπουλα και σταθερά βάζουμε τα όρια που μας κρατούν χώρια… Ύπουλα και σταθερά το μαζί γίνεται χώρια…

Για όσο ακόμη δεν αναγνωρίζουμε ότι η ολότητα είναι πάντα εκεί, μέσα μας, θα είμαστε αιώνια θύματα της υπόγειας βουής των συναισθημάτων μας. Για όσο ακόμη δεν αγκαλιάζουμε την αληθινή μας ύπαρξη, την άθικτη εκείνη αμόλυντη και φωτεινή ουσία που βρίσκεται στον πυρήνα της ύπαρξής μας, θα είμαστε αιώνια θύματα της αποπλάνησης και της απογοήτευσης. Μόνο όταν περάσουμε από τον προσωπικό έρωτα στον υπερ-προσωπικό, θεϊκό έρωτα, θα μπορέσουμε να ζήσουμε ολοκληρωμένα. Μέχρι τότε, τουλάχιστον ας γνωρίζουμε ότι κανείς θα πρέπει να εισέρχεται εν γνώσει του, χωρίς αναστολές και χωρίς άμυνες στην αρένα του έρωτα. Ας γνωρίζουμε ότι κάθε πλησίασμα θα εγκυμονεί τον αποχωρισμό, κάθε υπόσχεση θα γεννά την προδοσία, κάθε μοίρασμα θα φέρνει μαζί του την απογοήτευση.

Οικειοθελώς να παραδιδόμαστε στο παιχνίδι της άσβεστης αυτής φωτιάς. Να καιγόμαστε μέχρι που να γίνεται στάχτη η προηγούμενη ύπαρξή μας. Να ξαναγεννιόμαστε σαν φοίνικες μέσα από τις φλόγες του πάθους μας. Να αγγίζουμε με τα χέρια μας το ιερό άδυτο της ψυχής του άλλου: αυτό είναι ο έρωτας!

 

 

 

 

 

 

 

Published by ariadnig

A Greek Buddhist mother in search for inner peace during difficult times... Some free texts about self-knowledge and everyday challenges.