Η ευλογία του σκοταδιού

33993701_10215137822815427_7901133451036721152_n

Αγαπώ την ανατολή αλλά είμαι ερωτευμένη με την δύση. Με την ώρα αυτή που ο ουρανός γεμίζει με το χρυσό, το ροζ και το μαβί. Την ώρα που το σκοτάδι απλώνεται, η γη ανακουφίζεται από την κάψα της μέρας και αναδύει τις ευωδιές της. Την ώρα που τα κορμιά ξεκουράζονται στις αγαπημένες αγκαλιές. Την ώρα που οι αντιστάσεις χαλαρώνουν και τα χέρια μας αφήνονται στον έρωτα. Την ώρα που τα όνειρα γίνονται πιο σημαντικά από τη πραγματικότητα και οι ψίθυροι πιο σημαντικοί από τις φωνές… Αγαπώ το φως αλλά είμαι ερωτευμένη με το σκοτάδι. Γιατί είναι το σκοτάδι που γεννάει το φως!

…….

Συνήθως, το σκοτάδι εμπεριέχει αυτή τη ποιότητα της εγκατάλειψης, της παράδοσης, όταν παραδίδουμε «τα όπλα», τον εαυτό μας, τις αναστολές μας και χαλαρώνουμε μέσα στο «άγνωστο». Η διαρκής συναλλαγή μας με το φως μάς κουράζει, μάς εξαντλεί. Υπάρχουν άνθρωποι που διαρκώς επιδιώκουν να γλυτώσουν από το σκοτάδι. Ολόκληροι πολιτισμοί έχουν βαλθεί να καταργήσουν το σκοτάδι με όλα τα εμπορικά κέντρα, τις φωτεινές επιγραφές και τους κατάφωτους αυτοκινητόδρομους…Είναι ακόμη μια παιδική αρρώστια της ανθρωπότητας, αυτή που σε κάνει να νιώθεις ανασφάλεια στο σκοτάδι. Σου διαφεύγει η ευδαιμονία που αυτό κρύβει…Νομίζεις ότι έχεις τον έλεγχο, όταν αντικρίζεις τα πράγματα, αλλά στο σκοτάδι το εσωτερικό μας μάτι ανοίγει διάπλατα και «βλέπουμε» πιο καθαρά. Με τα μάτια κλειστά, μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι βλέπουμε καλύτερα την κατάσταση του νου μας και αυτό είναι κάτι που θα μας βοηθήσει σε όλη τη ζωή μας, αλλά κυρίως στη φάση του θανάτου μας.

(η συνέχεια στον ‘Αβατον του καλοκαιριού 2019)

Published by ariadnig

A Greek Buddhist mother in search for inner peace during difficult times... Some free texts about self-knowledge and everyday challenges.