Σαν το κύμα

 

Μεσημέρι Ιουλίου, παραλία

65151541_10218468724925898_4621535190185934848_n

Ένα ζεστό μούδιασμα διαπερνά τα πάντα: η ζωή αναριγεί σαν κύμα, καθώς εμφανίζεται κι εξαφανίζεται την ίδια στιγμή. Οι λέξεις προσπαθούν να παγιώσουν μιαν αδιάκοπη ροή εμπειρίας, που εμφανίζεται γυμνή, ανεπιτήδευτη, πρωταρχική. Οι λέξεις είναι οι βιβλιοθήκες., οι αρχειοθήκες της εμπειρίας σου. Τι θα ήσουν χωρίς λόγο; Ίσως μια διακύμανση δόνησης. Ίσως απλά ένας φλοίσβος.

Η θάλασσα είναι η μεγαλύτερη δασκάλα μέσα στη φύση και η φύση είναι η μεγαλύτερη δασκάλα μέσα στη ζωή μας. Η φύση αποτελεί το μοναδικό αξιόπιστο σημείο αναφοράς που μένει εκεί, όταν θέλουμε να προσδιορίσουμε την όποια σχέση μας με τον κόσμο. Όλα, μα όλα τα άλλα σημεία αναφοράς μάς εξαπατούν- η τεχνολογία, η επιστήμη, η φιλοσοφία, ακόμη και η ίδια η θρησκεία. Η φύση αναδύεται πάντα κυρίαρχη στην εμπειρία μας: την εξισορροπεί και την εναρμονίζει.

Ας κοιτάξουμε το κύμα σαν δάσκαλο: έρχεται και φεύγει ανεμπόδιστα, υπάρχει και δεν υπάρχει ταυτόχρονα, αναβλύζει και χάνεται διαρκώς σε μια ακατάπαυστη ροή. Μπορούμε να δούμε όλες τις εμπειρίες μας, όλες τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας με τον ίδιο τρόπο- μια ακατάπαυστη ροή, χωρίς αρχή και τέλος. Ένα δράμα που παίζεται στον αισθητό και βιώνεται στον ονειρικό χρόνο συνάμα. Κι ακόμη παραπέρα: το κύμα δεν είναι διαφορετικό από τη θάλασσα. Το κάθε κύμα προβάλλει με άλλη μορφή, ποτέ πανομοιότυπο, αλλά πάντοτε ένα με το νερό. Με τον ίδιο τρόπο εμφανίζονται και οι διάφορες μορφές και προσωπικότητές μας- εμφανίζονται διαφορετικές αλλά έχουν την ίδια φύση του ωκεανού της ύπαρξης.

Κοίτα τη θάλασσα σαν δασκάλα. Ξέρει πότε ακριβώς να πλημμυρίσει και πότε να αποσυρθεί διακριτικά. Δεν κρατάει τίποτα για τον εαυτό της. Περιέχει τα πάντα και χαρίζει τα πάντα. Μέσα της γεννιούνται και πεθαίνουν απειράριθμα όντα. Η θάλασσα είναι πάντα εκεί, αλλά δεν είναι ποτέ ίδια. Αλλάζει διαρκώς και μας προσκαλεί σε ταξίδια άγνωστα και μακρινά. Με τον ίδιο τρόπο, η θάλασσα της ζωής μας  περιέχει τα νησιά των αναμνήσεών μας και ανοίγεται στον ορίζοντα του άγνωστου μέλλοντος. Η θάλασσα πολλές φορές μάς πνίγει. Μας καταπίνει κατά χιλιάδες στον κρύο πάτο της. Με απόλυτη ισοψυχία, χωρίς οίκτο, δεν διακρίνει παιδιά και γέρους. Αλλά, το ίδιο δεν κάνει η αρρώστια και ο θάνατος;

Μπορούμε να πούμε ότι η  φύση του νου μας είναι ίδια με την φύση της θάλασσας ή του ουρανού: απεριόριστη, αγέννητη και λαμπερή. Χωρίς αρχή και χωρίς τέλος. Χωρίς αυθύπαρκτη ύπαρξη και γι’ αυτό κενή. Χωρίς ιδιοκτήτη και γι’ αυτό οικουμενική. Χωρίς νόμους και γι’ αυτό ελεύθερη. Ποτέ ακίνητη και ποτέ παγιωμένη, όπως ο νους μας.

……………………

Ένα δροσερό αεράκι χαϊδεύει το κορμί σου. Σηκώνεσαι και βηματίζεις  προς τη θάλασσα. Κάθε βήμα φέρνει τη θάλασσα μέσα σου. Μπαίνεις ολόκληρη μέσα και γίνεσαι θάλασσα. Ένα με τα ψάρια, ένα με τον αφρό, ένα με τα κοχύλια. Μια ανάσα βαθιά είναι η ζωή σου. Ένα μακροβούτι στη θάλασσα της ύπαρξης. Όσο διαρκεί, το απολαμβάνεις… Μέχρι να εκπνεύσει αυτή η ανάσα και να βγεις στην επιφάνεια μιας άλλης ζωής, ίσως, ναι, κάπου αλλού, κάποτε άλλοτε…

 

(Η συνέχεια στο Άβατον του καλοκαιριού 2019)

Published by ariadnig

A Greek Buddhist mother in search for inner peace during difficult times... Some free texts about self-knowledge and everyday challenges.