Μεγαλώνοντας

813602

Όταν ήμουν μικρή, συνήθιζα να με «νανουρίζω» πριν κοιμηθώ. Οι φανταστικοί κόσμοι ανοιγόκλειναν σαν μια μεταφυσική βεντάλια μέσα στον νου μου. Ήμουν εκ φύσεως πεπεισμένη ότι αυτός ο κόσμος δεν είναι παρά μόνο μια μικρή κουκίδα μέσα στην απεραντοσύνη των κόσμων. Αυτή η ύπαρξη μού φαινόταν πολύ μικρή και κολλώδης σε σχέση με την ελευθερία που κάλπαζε μέσα μου. Είχα την έμφυτη σιγουριά ότι αρκούσε να ανοίξω τα μάτια στον απέραντο ουρανό και θα μπορούσα να πετάξω έξω από το σώμα μου και να βρεθώ σε μια στιγμή, όπου κι αν φανταζόμουν. Για τον παιδικό νου μου, η «πραγματικότητα» δεν περιοριζόταν από τίποτε: ό, τι μπορούσα να φανταστώ, υπήρχε τόσο «αληθινά», όσο οτιδήποτε μπορούσα να αντιληφθώ μέσα από τις αισθήσεις μου.

Στο δημοτικό σχολείο «κοινωνικοποιήθηκα». Οι ενορατικές μου πτήσεις έγιναν προπαίδεια και πατριδογνωσία. Οι ζωγραφιές μου έπαψαν να περιβάλλονται από αύρες και ουράνια τόξα και άρχισαν να ακολουθούν λογικούς κανόνες, προοπτικές και αναλογίες. Τα αιθέρια όντα που μού ψιθύριζαν σε άγνωστες πλην οικείες γλώσσες και τα καλειδοσκοπικά τοπία που ανοιγόταν σε άγνωστα χρώματα και διαστάσεις  χάθηκαν στην ομίχλη…

……………

Μεγαλώνοντας, η αμφισβήτηση αυτή φόρεσε το κοινωνικοπολιτικό της ρούχο, έγινε κίνημα των χίπη, φεμινισμός, σουρεαλισμός, σοσιαλισμός κλπ. Έγινε ό, τι θα μπορούσε να σώσει μια εφηβική ψυχή από την μικροαστική κρεατομηχανή των συνειδήσεων. Έγινε σκισμένα ρούχα, κοντά κομμένα μαλλιά, ωτοστόπ και το σλιπάκι μέσα σε ένα άδειο κουτί τσιγάρα. Έγινε περαστικές φιλίες, μποέμικες βραδιές και ελεύθερο κάμπινγκ κάτω από τα πεφταστέρια. Τίποτα δεν σταματούσε την ορμή μου απέναντι στη συμβατικότητα, λες και η ουσία της ύπαρξης θα μπορούσε να αλλάξει ή να επηρεαστεί από τις αντισυμβατικές μορφές και τα σχήματα, από τα διαφορετικά σύμβολα και τους κώδικες επικοινωνίας.

……………….

Έχει τύχει ποτέ να συμβεί κάτι που να σας κάνει να νοιώσετε ότι όλα στη ζωή σας μπαίνουν στη θέση τους κι ότι όλη σας η διαδρομή μέχρι τότε αποκτά ακριβώς το νόημά της; Κάτι τέτοιο μου συνέβη όταν συνάντησα τον Βουδισμό. Ξαφνικά δόθηκαν οι απαντήσεις που με ξεδιψούσαν. Η πηγή άνοιξε κι ένα ανεξάντλητο ρεύμα ενέργειας και σοφίας ξεπήδησε ανεμπόδιστα. Κάποιοι νομίζουν ότι οι μεταφυσικές εμπειρίες είναι κάτι πολύ αόριστο και θεωρητικό. Δεν ισχύει όμως καθόλου! Η μεταφυσική εμπειρία είναι τόσο αληθινή, που μπορείς να την κόψεις με το μαχαίρι. Για την ακρίβεια, η εμπειρία αυτή κόβει τη προσκόλληση στο εγώ σου με το μαχαίρι. Αλλά αυτό είναι μια κουβέντα που θα την κάνουμε μια άλλη φορά. Αυτό που έχει σημασία εδώ, είναι ότι επαν-εργοποιήθηκε η παλιά μου παιδική «πίστη». Ξέρετε, εκείνη που μου έδινε φτερά…

Μεγαλώνοντας νοιώθω ότι γίνομαι ολοένα και πιο ανθρώπινη. Ακουμπώ πιο συχνά σε εκείνο το ζεστό κομμάτι μέσα μου, που με κάνει να βιώνω την ανθρωπιά που όλοι μαζί μοιραζόμαστε. Γιατί κατανοώ με τα μάτια της καρδιάς μου, ότι πέρα από τις διαφορετικές αφετηρίες, τις διαφορετικές διαδρομές και τους διαφορετικούς στόχους μας, όλοι, μα όλοι είμαστε συνταξιδιώτες σε αυτό το ταξίδι που ονομάζουμε «ζωή». Η δική μου κοσμοθεωρία θέλει να βλέπει αυτό το ταξίδι σαν ένα όνειρο. Που το συνειδητοποιούμε τη στιγμή του θανάτου μας. Άλλες οπτικές μπορεί να το βλέπουν σαν μια εφήμερη περιπέτεια ή σαν μια επένδυση που εκχρηματίζεται στη μετά θάνατον ζωή. Όπως κι αν έχει, μεγαλώνοντας ανοίγει η εμβέλεια του ταξιδιωτικού βιώματος και αγκαλιάζει όλα τα όντα με τα οποία μοιραζόμαστε αυτή τη συνθήκη ύπαρξης. Μεγαλώνοντας, μεγαλώνει το «μαζί».

(Ολόκληρο το κείμενο, στο επόμενο Άβατον)

 

 

 

Advertisements

Published by ariadnig

A Greek Buddhist mother in search for inner peace during difficult times... Some free texts about self-knowledge and everyday challenges.