Ήσυχες μέρες στο Wuhan

hands-kindness

Σκέφτομαι την κατάσταση που βιώνει αυτή την ώρα ο κόσμος στο Γουχάν. Δεν είναι εύκολο να μπει κανείς στη θέση των άλλων, να νιώσει τα προβλήματα, τη κατάσταση που βιώνουν οι άλλοι, μέσα από την οθόνη του κινητού του, μέσα από τη βολή του καναπέ του.

Θα μου πείτε, αυτός ο κανούργιος εστεμμένος ιός έχει ήδη χτυπήσει την γειτονιά μας και το σπίτι μας, γιατί να ασχολούμαστε με τους Κινέζους, που είναι τόσο διαφορετικοί, τόσο μακριά μας…Κάποιοι θα πουν ότι οι Κινέζοι γενικώς «φταίνε», με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, για την διάδοση αυτού του κινδύνου. Αντί να σκεφούμε τη γιγάντια προσπάθεια που κατέβαλλαν ώστε να απομονώσουν, να βάλουν σε καραντίνα, ούτε λίγο ούτε πολύ 40.000.000 ανθρώπους, ώστε να προστατέψουν την υπόλοιπη ανθρωπότητα από αυτή την απειλή! Αντί να προσπαθήσουμε να φανταστούμε έστω και λίγο το άγχος, την αγωνία που βιώνουν όσοι βρίσκονται στη περιοχή εκείνη του πλανήτη…
Το έχουμε πει ξανά και ξανά, είμαστε όλοι συνδεμένοι, όχι μόνο η οικογένεια και οι φίλοι μας, όχι μόνο οι συματριώτες μας, αλλά όλοι οι άνθρωποι και όλα τα αισθανόμενα όντα. Κατά μια έννοια, η ανθρώπινη φύση και ο πόνος που την διαπερνά, είναι η πιο μεταδοτική κατάσταση. Πόσο εύκολο είναι λοιπόν να παρατηρούμε από έξω μια κατάσταση, να νομίζουμε ότι μπορούμε να έχουμε μια πιο αντικειμενική οπτική πάνω στα πράγματα, πιο ψύχραιμη και πιο σφαιρική. Ποσο δύσκολο όμως είναι να μπαίνει κανείς στη θεση του άλλου πραγματικά, να νιώθει τον φόβο και τον πανικό του, ενώ την ίδια στιγμή να διατηρεί μια ψύχραιμη ψυχική στάση. Να προσέχεις ας πούμε να καθαρίζεις τα χέρια σου με αντισηπτικο εκατό φορές την μέρα, χωρίς να υποκύπτεις στον πανικό. Να θρέφεις την ανθρώπινη επαφή, χωρίς να φοβάσαι ότι θα κολλήσεις κάτι από τον διπλανό σου, προσέχοντας ταυτόχρονα να μην εκτίθεσαι σε κίνδυνο μετάδοσης του ιού.
Είναι πραγματικά, ένας γρίφος. Για αυτούς που θεωρούμε τον εαυτό μας πνευματικούς ασκητές, να η πιο ιδανική ευκαιρία για να αναγνωρίσουμε και ίσως να αναθεωρήσουμε τις αξίες και τις αρχές μας! Ολες οι πνευματικές διδασκαλίες μιλούνε για την παροδικότητα, την εγγενή δυστυχία της ύπαρξης, τονίζοντας ότι θα πρέπει να στοχαζόμαστε πάνω σε αυτά χωρίς να πέφτουμε σε απαισιοδοξία και μηδενισμό. Πόσο μεγάλο πνευματικό μάθημα, αυτή η ισορροπία, ανάμεσα στην αυτοπροστασία και τον αλτρουισμό, ανάμεσα στην προσευχή εκ του ασφαλούς και την γυμνή μας έκθεση απέναντι στον κίνδυνο θανάτου, ανάμεσα στην ψευδαίσθηση της ασφάλειας και την επίγνωση της παροδικότητας…

Published by ariadnig

A Greek Buddhist mother in search for inner peace during difficult times... Some free texts about self-knowledge and everyday challenges.