Σακίδια, κάμπιες και πεταλούδες

14980715_1128673953920027_4886321949033912126_n

Έχουμε πείσει τον εαυτό μας ότι για να αλλάξουμε χρειάζεται απόφαση. Η αλήθεια όμως είναι ότι χρειάζεται απλά ωρίμανση, σε όλα τα επίπεδα.

Αλλαγή, υπέρβαση, εξέλιξη, καλυτέρευση, μεταμόρφωση, πρόοδος…όπως κι αν το ονομάσουμε, δεν περνάει μέρα που η σκέψη της αλλαγής να μην διατρέχει τον νου μας. Μικρές και μεγάλες αποφάσεις στήνουν χορό στο κεφάλι μας το πρωί όταν ξυπνάμε ή το βράδυ όταν πέφτουμε για ύπνο. Υπάρχουν τόσα πολλά πράγματα που θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά στη ζωή μας… Κι αυτό μας ταράζει, γιατί είναι σαν να ζούμε διαρκώς σε μια ετεροτοπία και σ’ένα ετεροχρονισμό.

Παρακολουθούμε του κόσμου τα σεμινάρια, αποφασίζουμε και επιβάλλουμε «αλλαγές» στον τρόπο ζωής μας, στη διατροφή μας, στον τρόπο σκέψης μας. Αλλά, να που πάντα βρίσκουμε ξανά και ξανά τον εαυτό μας στην ίδια κατάσταση: οι κεκτημένες τάσεις μας είναι σαν στρείδια καλά γαντζωμένα στο υποσυνείδητό μας και σκάνε μύτη σε κάθε ευκαιρία. Στο πρώτο ζόρι, πάνε περίπατο οι μεγάλες «αποφάσεις» και μας αφήνουν γυμνούς απέναντι στην πικρή αλήθεια, την αλήθεια ότι στη πραγματικότητα κουβαλάμε κάθε μέρα το σαρκίο μας και την ψυχή μας γεμάτα αγκυλώσεις και «αρνητικές» συνήθειες.

Αυτό είναι κάτι που συνήθως δεν θέλουμε καν να το δούμε. Συνήθως δε, βαυκαλιζόμαστε και περιφέρουμε τον «νέο» εαυτό μας στα καφέ και στα μπαράκια της πόλης και περνούμε τις ώρες μας συζητώντας με τους φίλους και τις φίλες μας για το πώς τα πράγματα έχουν αλλάξει πια για μας και πώς οι πνευματικές αξίες και αρχές που έχουμε υιοθετήσει μας οδηγούν σε μια καλύτερη και πιο ουσιαστική ζωή.

Το κατά πόσο αυτό όμως είναι το αληθινό μας βίωμα, το γνωρίζουμε μόνο εμείς και, ίσως, σε κάποιες περιπτώσεις και ο ψυχολόγος μας ή ο πνευματικός μας δάσκαλος, αν είμαστε ανοιχτοί να μοιραστούμε μαζί του την ανημπόρια μας. Απέναντι στους άλλους, μόνο θέατρο. Απέναντι στον εαυτό μας μόνο κρυφτούλι. Κι αυτό είναι ο κανόνας, ο μπούσουλας με τον οποίο οδηγούμε τα βήματά μας: θυσιάζουμε την αλήθεια του είναι μας για ένα ιδεατό «δέον», για το οποίο έχουμε προ πολλού πειστεί διανοητικά, αλλά δεν μπορούμε να το υποστηρίξουμε βιωματικά.

Κάποιες στιγμές περνούμε από φάσεις προσωπικής κρίσης. Ανοίγουμε τότε τα μάτια και βλέπουμε πιο καθαρά, χωρίς προκαταλήψεις το παιχνίδι αυτό. Και τότε έχουμε την ευκαρία να αντιληφθούμε την πραγματική μας κατάσταση. Χρειάζεται γενναιότητα για να παραδεχτείς στον εαυτό σου ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει και ότι στην ουσία ακολουθείς τα ίδια πάθη, τις ίδιες εμμονές, τους ίδιους εθισμούς, τις ίδιες εξαρτήσεις, τις ίδιες προτιμήσεις, τις ίδιες προσκολλήσεις, τις ίδιες αρέσκειες και τις ίδιες απαρέσκειες, όπως πάντα. Χρειάζεται γενναιότητα για να αποδεχτείς τον εαυτό σου.

Από τη στιγμή όμως που θα τον αποδεχτείς, όπως πραγματικά είναι, χωρίς εξιδανίκευση και εξωραισμό, αρχίζει να συμβαίνει ένα θαύμα: μαλακώνει το μέσα σου. Ο αυστηρός κριτής που όλοι κουβαλούμε παύει να νοιώθει απειλή. Αποδέχεται σημαίνει πονάει μεν, αλλά χαλαρώνει. Σταματά το αυτομαστίγωμα και η υποκρισία. Σταματά το θέατρο του παραλόγου στο οποίο θέλουμε ντε και καλά να συνδυάσουμε την νεύρωση με την πνευματική ζωή, κόβοντας και ράβοντας στα μέτρα μας την κάθε θεωρία, την κάθε ιδεολογία, την κάθε πνευματική παράδοση. Σταματά η επιτήδευση και ανοίγει το διάστημα της αυθεντικότητας.

Σ’ εκείνη τη φάση, υπάρχουν πολλά, άπειρα πισογυρίσματα. Μέχρι τότε νομίζαμε ότι γνωρίζαμε τον «εαυτό» μας. Η αυτοεικόνα μας όμως έχει τώρα πια κατακερματιστεί. Κι αυτό δημιουργεί μια αίσθηση ανασφάλειας, αβεβαιότητας, σαν να λείπει το έδαφος κάτω από τα πόδια μας. Είναι φυσικό να νιώθουμε έτσι και ταυτόχρονα είναι τρομακτικά απελευθερωτικό. Γιατί δεν περιοριζόμαστε πλέον από τις παλιές μας αγκυλώσεις. Δεν μας ενοχλούν πια τα πράγματα που μας τρέλλαιναν πριν. Δεν θεωρούμε ότι ήρθε το τέλος του κόσμου, αν τα πράγματα δεν γίνονται όπως θέλουμε και όπως πάντα ξέραμε.

Πολλές φορές χρησιμοποιούμε τον όρο «πνευματικός μαχητής» για να δείξουμε ακριβώς αυτό το είδος θάρρους που χρειάζεται να διαθέτουμε για να ανταπεξέλθουμε σε αυτή τη πρόκληση: τη πρόκληση του να βλέπουμε καθαρά τον εαυτό μας και να μην μας πιάνει πανικός με το ξεβόλεμα αυτό. Γιατί, σκεφτείτε φίλοι μου, πόσο βολικό είναι να περνούμε τη ζωή μας πιθηκίζοντας, κολλημένοι στις μανιέρες που έχουμε συνηθίσει! Πόσο βολικό και «άνετο», σαν ένα ζευγάρι χρησιμοποιημένες, τρύπιες παντόφλες. Η ώρα να τις αλλάξουμε έχει έρθει εδώ και καιρό, εμείς όμως στρουθοκαμηλίζουμε, προσποιούμενοι ότι όλα είναι μια χαρά.

Η ωρίμανση έρχεται διακριτικά και διεισδυτικά, όπως στη φύση. δεν ξυπνά ένα πρωί το φρούτο για να «αποφασίσει» ότι ήρθε η ώρα να αλλάξει, να ωριμάσει. Κάθε μέρα, κάθε στιγμή, σε κάθε ανάσα ωριμάζουμε μέσα από τη διαδικασία της ζωής. Χρειάζεται όμως να περάσουμε τον σκόπελο της αβεβαιότητας, της έλλειψης σταθερούς, πάγιας και διαρκούς ταυτότητας. Και τότε, ανοίγονται οι άπειρες δυνατότητες που εγκυμονεί η κάθε ώρα.

Ωριμάζω, σημαίνει ανοίγομαι σε όλες τις δυνατότητες χωρίς προσκόλληση. Και τότε η αλλαγή, οι αλλαγές, έρχονται φυσικά και ανεμπόδιστα, από μόνες τους. Ερχονται με την άνεση της ψιχάλας που γίνεται βροχή. Με την άνεση της πρώτης ματιάς που γίνεται έρωτας. Με την άνεση της πρώτης ιδέας,  που γίνεται θεωρία και της πρώτης λέξης, που γίνεται κείμενο, όπως τούτο εδώ.

Η ζωή μας είναι ένα διαρκές θαύμα και ένα διαρκές έγκλημα. Διαμορφώνεται και αλλάζει με κάθε ανεπαίσθητη επιλογή που κάνουμε. Από τη στιγμή που αφήνουμε πίσω τα κεκτημένα μας, έχουμε εγκαταλείψει το κέλυφος της νεύρωσης και γινόμαστε κάμπιες, ευαίσθητες, ευάλωτες, που όμως έχουν την τεράστια δυνατότητα να γίνουν πεταλούδες!

Τι θαύμα, να προχωράς ξέροντας ότι το κάθε σου βήμα θα σε φέρει σε καινούργια μονοπάτια! Τι θαύμα να περιέχεις όλη σου τη ζωή, όλη σου την αγάπη και την εμπειρία, όχι σαν ένα βαρύ σακίδιο στη πλάτη, αλλά σαν μια πανδαισία χρωμάτων και σχεδίων στα φτερά σου! Τι θαύμα να αφήνεσαι στην αλλαγή χωρίς φόβο, με εμπιστοσύνη! Και, αντίστοιχα, τι έγκλημα, να νομίζεις ότι η ζωή μπορεί να μπει σε μια ρουτίνα με ονοματεπώνυμο, ατζέντα και αφμ…

(Art by Chie Yoshii)

Standard

Το άνοιγμα της περιοχής μας

magazia-open-300x252

Λένε ότι η πρώτη σκέψη είναι η καλύτερη σκέψη. Καλύτερη με την έννοια της καθοριστικής. Η πρώτη σκέψη που εμφανίζεται στον νου μας όταν ξυπνούμε το πρωί, καθορίζει σε μεγάλο βαθμό την πορεία της μέρας μας, την ψυχολογική μας προδιάθεση απέναντι σε οτιδήποτε προκύψει. Αν αυτή η σκέψη είναι ωφελιμιστική, μνησίκακη, ιδοτελής, αυτό θα λειτουργήσει ασυναίσθητα σαν πυξίδα για την κάθε αυθόρμητη αντίδρασή μας στα πράγματα. Θα θέλουμε με κάποιο τρόπο να «προστατέψουμε την περιοχή μας», να αντισταθούμε σε όποιον ή ο, τι φαίνεται να την απειλεί… Ασε που θα βλέπουμε παντού «απειλές»,  μεταμφιεσμένες ή απροκάλυπτες, μέχρι που θα κατασκευάζουμε σενάρια και ρόλους αντιπαλότητας ακόμη κι εκεί που δεν υπάρχουν!

Ως αποτέλεσμα, φυσικά, αυτός είναι ένας ιδανικός τρόπος να «κουρδίσουμε» την ύπαρξή μας στη συχνότητα ενός διαρκούς στρες, να περνούμε την μέρα μας χωρίς ανάσα, χωρίς απόλαυση, χωρίς ίχνος χαλάρωσης γιατί απλά…τρέχουμε διαρκώς να περιφρουρήσουμε την περιοχή του εγώ μας, με λόγια, με πράξεις, με σκέψεις ανταγωνιστικές, δυιστικές και αμυντικο-επιθετικές. Η όλη αυτή προσπάθεια να κυριαρχήσουμε στις καταστάσεις και στους άλλους γίνεται έτσι η ημερήσια κάρτα στο λεωφορείο της μιζέριας μας. Μας οδηγεί από απογοήτευση σε θυμό και από θυμό σε απογοήτευση, ανατροφοδοτώντας την αρνητικότητα στη ζωή μας.

Αλήθεια, είναι αυτό που πράγματι θέλουμε; Εμείς δεν είμαστε που σε κάθε ευκαιρία διακηρύττουμε την σημασία της θετικής σκέψης και κριτικάρουμε τον κόσμο που πηγαίνει κατά διαόλου; Εμείς δεν κάνουμε πού και πού την προσευχή μας παρακαλώντας τον Θεό να μας «κάνει καλούς ανθρώπους»; Εμείς δεν πιστεύουμε βαθιά μέσα μας ότι είμαστε «καλοί» άνθρωποι αλλά ότι οι άλλοι δεν μας καταλαβαίνουν; Και κάποιοι από εμάς δεν διαβάζουν ψυχολογικά και φιλοσοφικά άρθρα στο facebook και στο λεπτό νοιώθουν έτοιμοι να δώσουν μαθήματα αυτογνωσίας στους φίλους και στις φίλες τους; Αν λοιπόν πράγματι δεν θέλουμε να είμαστε στην ουσία αυτό που απεχθανόμαστε και αν έχει φτάσει η στιγμή να είμαστε επιτέλους αυθεντικοί και ειλικρινείς με τον εαυτό μας, τότε ας σταματήσουμε να κοιτάμε τους άλλους με στραβά μάτια και να τους κρίνουμε με βάση τα παρελθόντα αυθαίρετα συμπεράσματά μας, ας πάψουμε να καταδικάζουμε την συμπεριφορά των άλλων με βάση τις δικές μας αυθαίρετες υποθέσεις….Για να γίνει αυτό, υπάρχει ένα πρώτο, θεμελιώδες βήμα που πρέπει να κάνουμε: Να ανοίξουμε την περιοχή μας!

Τις προάλλες συνταξίδεψα στο ΚΤΕΛ με έναν από τους πιο στρυφνούς ανθρώπους που έχω ποτέ συναντήσει. Καθόμασταν και οι δυο στις δύο θέσεις πίσω από τον οδηγό, με το που πήγα να περάσω στη θέση μου, ο κουστουμαρισμένος σε στυλ του ‘80 τύπος στραβομουτσούνιαζε και μουρμούριζε…προφανώς και προτιμούσε να είχε απλωθεί φαρδύς πλατύς και στα δυο καθίσματα, αλλά…έλα που  είχε πληρώσει μόνο για ένα! Όπως ίσως γνωρίζετε, οι θέσεις των λεωφορείων του ΚΤΕΛ δεν είναι και πολύ ευρύχωρες. Οπότε ήμουν αναγκασμένη να κάθομαι στο χιλιοστό δίπλα σε κάποιον που η όλη του ύπαρξη, το κάθε του κύταρο βρωντοφώναζε ότι του είμαι τουλάχιστον ανεπιθύμητη, έως… μισητή! Λέω μέσα μου: έλα τώρα κάβουρα να δούμε πώς θα το αντιμετωπίσεις. Το πρώτο μισάωρο καθόμουν κι ένιωθα τις ριπές της αρνητικότητάς του να με χτυπούν αλύπητα. Αρχισα τις δικές μου «πρώτες βοήθειες» τα μάντρα. Επαναλάμβανα τα μάντρα στον νου μου, τόσο γρήγορα, ώστε να μην αφήνουν σκέψεις φόβου, θυμού, αυτολύπησης ή οτιδήποτε να εμμφανιστούν. Τα μάντρα ξέρετε, είναι ο… οδοστρωτήρας στον δρόμο για τη φώτιση! Όχι, στη περίπτωση αυτή δεν έφτασα στη φώτιση, αλλά τουλάχιστον μετα από κάποια λεπτά, άρχισα να αναπνέω κανονικά και όχι ασθματικά. Λέω, εντάξει, είμαι εδώ, θα κάτσω άλλες τρεις ώρες δίπλα σε κάποιον που με μισεί χωρίς λόγο. Τέλεια! Δεν κινδυνεύω, δεν χρειάζεται να αλληλεπιδρώ μαζι του, μέχρι να νιώσω ασφαλής. Μάντρα και ξερό ψωμί λοιπόν… Μετά από την πρώτη ώρα, η ενέργεια ανάμεσά μας είχε ήδη χαλαρώσει. Τον ένιωθα να κάθεται λίγο πιο χαλαρά, να μην μου ρίχνει θυμωμένες ματιές και να μην εκπέμπει εκείνο το βαρύ φορτίο που είχε πριν. Και τότε άρχισα να μπαίνω στην ουσιαστική άσκηση, το βαρύ πυροβολικό που έρχεται από την παράδοση του Ατίσα και είναι το στολίδι στην κορώνα της Μαχαγιάνα, της Βουδιστικής σχολής που δίνει έμφαση στην συμπόνια. Η άσκηση αυτή είναι αναπνευστική κι ενδεχομένως οι παλιοί εδώ μέσα να την θυμούνται γιατί την έχω αναφέρει ξανά στο παρελθόν. Λέγεται «Παίρνω- Δίνω» ή αλλιώς «Τον-Λεν» στα θιβετανικά.

Εφαρμόζεται μόνο στη περίπτωση που έχουμε ξαναβρεί το κέντρο μας, νιώθουμε ασφαλείς και σχετικά ήρεμοι και είμαστε διατεθειμένοι να ανοίξουμε την περιοχή μας στον άλλον. Να ανοιχτούμε σημαίνει να πάρουμε μέσα μας την μιζέρια και την δυστυχία του άλλου. Να τα λιώσουμε στο καμίνι της αγάπης και της σοφίας που υπάρχει στη καρδιά μας. Και μετά να του δώσουμε φως και γαλήνη, ο, τι χρειάζεται για να είναι καλά. Ετσι, χωρίς αναστολές, χωρίς να διστάζουμε ή να φοβόμαστε, ανοίγουμε και εισπνέουμε τους φόβους και τους κόμπους του άλλου και μετά εκπνέουμε όλη τη δική μας ομορφιά και θετικότητα. Είναι δηλαδή ακριβώς το αντίθετο από αυτό που κάνουμε μια ζωή. Η άσκηση του Τον-Λεν μας εκπαιδεύει αντί να θέλουμε να παίρνουμε το καλό για την πάρτη μας και να πετάμε στους γύρω μας τα φταίξιμο, τον θυμό μας κλπ, αντίθετα να δίνουμε ο, τι θετικό υπάρχει μέσα μας, να το εκπέμπουμε στο άλλον μέσω της εκπνοής μας και να τον απαλλάσουμε από όλη τη δυστυχία του με την εισπνοή μας. Αυτή είναι η στάση του πνευματικού ήρωα! Δεν κρατά για τον εαυτό τίποτα και είναι πάντα πλούσιος εσωτερικά γιατί συνέχεια δίνει τα καλύτερα χωρίς δεύτερη σκέψη.

Να σας πω, ότι μετά από μία ώρα Τον-Λεν, ο φίλος μας στο λεωφορείο είχε γίνει λιώμα…δεν καταλάβαινε γιατί αλλά είχε αρχίσει να λατρεύει την άγνωστη γυναίκα που καθόταν δίπλα του. Δεν είχαμε αλλάξει ούτε κουβέντα και πλησιάζοντας στην επαρχιακή πόλη γύρισα και τον ρώτησα: Τελικά, πώς σας φάνηκε το ταξίδι; Και άρχισε να μου λέει, ήταν υπέροχα που συνταξιδέψαμε και συγνώμη αν σας έκανα να νιώσετε άβολα στην αρχή, πέρασα καταπληκτικά ήταν ένα πανέμορφο ταξίδι, τόσο εμπνευστικό και τόσο χαλαρωτικό!

Η άσκηση είχε πάλι κάνει τη δουλειά της: είχε μεταστοιχειώσει την αρνητικότητα. Και σας λέω φίλες/οι μου ναι, ένα τέτοιο υπέροχο ταξίδι μπορεί να γίνεται η εμπειρία της κάθε μέρας μας, αν η πρώτη μας σκέψη είναι να ανοίγουμε την περιοχή μας στους άλλους. Γιατί αυτός που είναι διατεθειμένος να τα δώσει όλα, κερδίζει τα πάντα, κερδίζει τη ψυχή του κάθε στιγμή! Κι όταν χρωματίζουμε την κάθε μέρα μας με αυτή την απόφαση, με αυτό το έναυσμα που μας κάνει να ανοίγουμε απέναντι στις προκλήσεις και τις αντιπαραθέσεις, αντί να κλείνουμε στον αυτιστικό μας ψευδοχώρο, τότε γίνονται τα θαύματα! Ο πόνος, η ανασφάλεια, η μιζέρια, η επιθετικότητα τότε μεταμορφώνονται σε χάρτινες κούκλες που μέσα τους όλες κρύβουν λουλούδια ομορφιάς, αγνότητας, χαράς, μοιράσματος…

Βοηθώντας τους γύρω μας με αυτόν τον πολύ διακριτικό και ήσυχο τρόπο, ευτυχούμε και οι ίδιοι – τι καλά!

Standard

Ο φόβος του πάθους

Με το καιρό ανακαλύπτουμε ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν το δημιουργεί το ίδιο το «αρνητικό» συναίσθημα αυτό καθαυτό, αλλά ο φόβος μας σχετικά με αυτό και η προσκόλλησή μας σε αυτό. Μόλις χαλαρώσουμε από το φόβο και την προσκόλληση, προβάλλει αυθόρμητα η αλήθεια. Η αλήθεια και το θάρρος να την αντιμετωπίσουμε θα μας μεταστοιχειώσουν σταδιακά, από άβουλα θύματα σε ηρωικούς ασκητές- από μηχανικά ανθρωποειδή σε συνειδητούς αυθεντικούς ανθρώπους.

Standard

Ο καπιταλισμός στη σκέψη

16144494_10210654328890881_695100322_n

Βιώνουμε τις προβολές του νου μας. Εδώ και πολλές δεκαετίες ζούμε σε μια συλλογική παράνοια, που υποβαθμίζει την ανθρώπινη ζωή σε νούμερα, στατιστικές και ποσοτικοποιήσεις. Ο καπιταλιστικός τρόπος σκέψης δεν αφορά μόνο τις οικονομικές και τις κοινωνικές δομές – αφορά κυρίως τις δομές σκέψης.

Καλλιεργήσαμε έναν «πολιτισμό» που προσανατολίζεται στη συσσώρευση, αλλά, να, που φέρνει φτώχεια! Συσσώρευση πλούτου, συσσώρευση πληροφοριών, συσσώρευση τόκων και χρεών… σημαίνει φτώχεια διανοητική, φτώχεια πολιτισμική, φτώχεια πνευματική…

Αναμετρώντας τα παράδοξα της καπιταλιστικής ζωής μας διαπιστώνουμε ότι έχουμε περισσότερες γνώσεις, αλλά λιγότερη υπομονή και ανοχή. Θέλουμε να ξοδεύουμε περισσότερα, αλλά νιώθουμε ότι έχουμε λιγότερα.  Θέλουμε να μπορούμε να αγοράζουμε περισσότερα, αλλά εκτιμούμε λιγότερο αυτά που έχουμε.

Standard

Ο ερωτευμένος Δαλάι Λάμα

eroteumenos-dalai-lama

Μ’ ένα πλατύ χαμόγελο
Χάζευε τον κόσμο γύρω.
Μα με την άκρη του ματιού,
Έψαχνε μόνο για μένα.

***

Ο κούκος επιστρέφει από την ανατολή
Οι χυμοί της άνοιξης ανεβαίνουν από τη γη
Σμίγω με την αγαπημένη μου
Το κορμί και ο νους μου χαλαρώνουν.

***

Τραβώντας γραμμές πάνω στη γη,
Σχεδίασα τον χάρτη τ ’ουρανού.
Τόσα χάδια πάνω στο γλυκό της κορμί
Κι ακόμη δεν έχω βυθομετρήσει τον έρωτά της.

***

Πασχίζω να καταλάβω, αγαπημένη
Αν είσαι σεμνή ή ξεδιάντροπη.
Το τουρκουάζ που φοράς στα μαλλιά
Μου το κρύβει μυστικό.

***

Γυναίκα μάνα σε γέννησε
ή κλαδί βερικοκιάς;
Τα άνθη σου μαραίνονται γρήγορα
Σαν άνθη βερίκοκου.

***

Δίνοντάς τους τροφή, εξημερώνουμε
Όλες τις ράτσες των σκύλων.
Μα όταν ταΐζω την «τίγρη» μου,
Αντί να ημερέψει, εξαγριώνεται!

***

Το άγριο άλογο που το σκάει στα βουνά
Το πιάνουμε με δίχτυα και παγίδες.
Την γυναίκα που έχει πάψει ν’ αγαπά
Τίποτα δεν την ξαναφέρνει πίσω.

***

Η γαλάζια μέλισσα δεν μελαγχολεί
Όταν τελειώνει η εποχή των ανθέων.
Τώρα που φθίνει η εποχή αυτού του έρωτα,
Γιατί να μελαγχολούμε;

***

Θ’ αψηφήσω τους κακούς δαίμονες
Που με κυνηγούν!
Μια και καλή θα ορμήσω
Στα γλυκά μήλα μπροστά μου.

***

Τα περσινά βλαστάρια,
Φετινά άχυρα.
Το γέρικο κορμί αυτού που κάποτε ήταν νέος,
Τώρα λυγάει σαν τόξο από μπαμπού.

***

Το φιλί της πάχνης στο χορτάρι
Προαναγγέλλει τον κρύο άνεμο του χειμώνα
Που έρχεται να κόψει το δεσμό
Του άνθους με την μέλισσα.

***

Αν οι κοπέλες ήταν αθάνατες
Και το ποτό ατελείωτο,
Θα ήξερα μια για πάντα
Πού να βρίσκω καταφύγιο.

***

Τζάου, καλέ μου σκύλε,
Που είσαι πιο έξυπνος κι από άνθρωπο,
Μην πεις σε κανέναν ότι το βράδυ το έσκασα
Και ξαναγύρισα την αυγή.

***

Χιόνιζε χτες το βράδυ
Όταν πήγα να συναντήσω την αγάπη μου.
Πώς να κρατήσω τώρα μυστικά
Τα ίχνη μου πάνω στο χιόνι;

***

Μέσα σε μια στιγμή
Κύλησε αυτή η σύντομη ζωή.
Είθε να μπορέσουμε στην επόμενη
Να ξανασυναντηθούμε από παιδιά!

***

Λευκή αγριόχηνα,
Δάνεισέ μου τα φτερά σου!
Μακριά δεν θα πάω
Κι απ’ το Λιτάνγκ θα επιστρέψω.


Με το όνομα Ωκεανός της Θεϊκής Μελωδίας έμεινε στην ιστορία ο 6ος Δαλάϊ Λάμα που έζησε μόλις 23 χρόνια (1683-1706). Η ζωή του προκάλεσε μέγα πολιτικό και κοινωνικό σκάνδαλο για την εποχή του· παρόλο που ήταν σύντομη αποτέλεσε σεισμό που συντάραξε ολόκληρο το Θιβέτ. Έναν αιώνα πριν το δυτικό διαφωτισμό και τρεις αιώνες πριν την κομμουνιστική πολιτιστική επανάσταση άστραψε σαν φλόγα και καταύγασε την πιο κλειστή, φεουδαρχική και θεοκρατική κοινωνία που υπήρξε ποτέ. Ο Ωκεανός της Θεϊκής Μελωδίας, όπως όλοι οι μεγάλοι κοινωνικοί επαναστάτες απανταχού της γης, δολοφονήθηκε από το πολιτικό-θρησκευτικό κατεστημένο της εποχής του. Διεκδίκησε ακέραιη την αλήθεια του και το πλήρωσε με τη ζωή του. Η δολοφονία ενός Δαλάι Λάμα σίγουρα δεν είναι κάτι που μπορεί εύκολα να το χωνέψει ο περήφανος λαός του Θιβέτ. Και όταν αυτός ο Δαλάι Λάμα είναι ο πιο νέος, ο πιο όμορφος, ο πιο χαρισματικός, ο πιο επαναστάτης, ο μοναδικός που έζησε σαν λαϊκός αποκηρύσσοντας με παρρησία τους μοναστικούς όρκους της γενεαλογίας του, ο «Άγιος της ταβέρνας», που το σκάει τις νύχτες από την Ποτάλα και τρέχει στη Λάσα και στο Σολ, όπου συγχρωτίζεται με τις νεαρές κοπέλες, πίνει τσανγκ (τσίπουρο από κριθάρι) χωρίς να μεθάει, κάνει έρωτα χωρίς να χάνει την πνευματική του διαύγεια και τους ταντρικούς του όρκους και «σκαρώνει» πανέμορφα αυθόρμητα ερωτικά τραγούδια που αποπνέουν εξίσου αισθησιασμό και σοφία, ε τότε πλέον μάλλον μιλάμε για ένα τεράστιο σκάνδαλο, το μεγαλύτερο ίσως μέσα στην θιβετανική πολιτικο-θρησκευτική ιστορία. Έκτοτε ο Τσάνγκιανγκ Γκιάτσο έχει μείνει στην ιστορία και στον μύθο ως ένας δημοφιλής λαϊκός και θρησκευτικός ήρωας: αιώνιος Εραστής, αιώνιος Επαναστάτης, αιώνιος Μάρτυρας του Θιβέτ.

Standard

Words…? Λέξεις…;

 

We tend to forget that enlightenment, love, compassion, empathy, awakening are NOT just words. They are not decoration garlands in our imaginary world. They are not fairy tales for little children. They are not ideas that float like clouds in the sky of our consiousness. Or even worse, thay are not empty slogans for cheap politicians or journalists in every national or religious anniversary.

These are not words. They are innate qualities of enlightenment, our true nature. We miss the view of reality as it is. Our perception is still so deluded…

glossa.png

Ξεχνάμε ότι η φώτιση, η αγάπη, η αυτοθυσία, η συμπόνια, η αφύπνιση, ΔΕΝ είναι απλά λέξεις.Δεν είναι διακοσμητικές γιρλάντες στον κόσμο της φαντασίας μας. Δεν είναι παραμύθια για παιδιά. Δεν είναι ιδέες που κρέμονται σαν σύννεφα στον ουρανό της συνείδησής μας. Ή ακόμη χειρότερα, δεν είναι άδεια σλόγκαν που τα χρησιμοποιούν οι πολιτικοί και οι δημοσιογράφοι της δεκάρας με την ευκαιρία κάθε εθνικής και θρησκευτικής επετείου.

Δεν είναι λέξεις. Είναι εγγενείς ποιότητες της φώτισης. Είναι η αληθινή μας φύση. Αυτό που μας διαφεύγει είναι η πραγματική θεώρηση. Η αντίληψή μας έχει ακόμη αυτό το χαρακτηριστικό της αυταπάτης…

Standard

Η δύναμη των ευχών

391948_502867283077193_1433163056_n

Η πρωταρχική ευχή- βάση της πνευματικότητας 

Όταν ακούμε  πνευματικές διδασκαλίες, στοχαζόμαστε πάνω σ’αυτές και  τις εφαρμόζουμε στην πράξη, πρέπει κατ’ αρχάς να αναπτύσσουμε  ένα σωστό κίνητρο, δηλαδή να  ευχηθούμε να καλλιεργήσουμε τα μέσα για να εκπληρώσουμε το όφελος όλων των όντων. Αν δεν εδραιώσουμε μέσα μας αυτή την πρωταρχική ευχή, αυτό το αλτρουιστικό κίνητρο από την αρχή κιόλας του πνευματικού δρόμου, αυτό σημαίνει ότι θέλουμε να  ασκηθούμε μόνο για το δικό μας προσωπικό όφελος, ή για να έχουμε μια καλή μελλοντική επαναγέννηση, ή για την φήμη μας, ή ακόμη λόγω ζήλιας, υπερηφάνειας, κλπ.

Μπορούμε να έχουμε την εντύπωση ότι προφυλαγόμαστε από παρόμοιες τάσεις του νου, αλλά ακόμη κι αν έχουμε ένα σωστό κίνητρο στην αρχή ,  οι αρνητικές τάσεις και οι νοητικές συνήθειες βρίσκονται τόσο καλά ριζωμένες μέσα μας ,είναι τόσο δυνατές ,ώστε μπορούν να υπερισχύσουν κάθε  στιγμή . Γι’ αυτό είναι απαραίτητο, ξανά και ξανά , να ευχόμαστε για το καλό όλων των όντων, να επιβεβαιώνουμε  το αλτρουιστικό κίνητρο , να το αφήνουμε να μας διαπερνά εξολοκλήρου, μέχρι να γίνει μια απλή φυσική τάση.

Η  πνευματική  άσκηση μπορεί να φανεί πραγματικά απαραίτητη , μόνον αν κατανοήσουμε πλήρως την κατάσταση μέσα στην οποία βρισκόμαστε- ο κόσμος και τα όντα δεν διαθέτουν την ύπαρξη που τους αποδίδουμε. Ο κόσμος αυτός που βιώνουμε είναι παροδικός και ενέχει την καταστροφή του .Αργά ή γρήγορα θα εξαφανιστεί εντελώς. Εμείς οι ίδιοι, τα όντα που κατοικούμε στη γη , πρόκειται αν πεθάνουμε την μια ή την άλλη στιγμή. Από όλους όσους γνωρίζουμε , δεν θα υπάρχει κανείς μέσα σε 100 χρόνια από τώρα.

Με έναν πολύ λεπτοφυή τρόπο όλα τα πράγματα αλλάζουν, ο κόσμος , τα όντα, οι καταστάσεις…δεν υπάρχει τίποτα που να έχει  πραγματική διάρκεια, όλα αλλάζουν αδιάκοπα. Η κατανόηση αυτής της όψης της παροδικότητας θα μας οδηγήσει σε μια πιο ρευστή αντίληψη των φαινομένων.

Ο στοχασμός πάνω στην παροδικότητα, πάνω στην πολύτιμη ευκαιρία να έχουμε αυτή τη στιγμή μια ένα ανθρώπινη ύπαρξη κατάλληλη για πνευματική ανάπτυξη, η συνειδητοποίηση ότι η δυστυχία είναι σύμφυτη στον κόσμο που ζούμε και ότι οι θετικές πράξεις οδηγούν στην ευτυχία με τον ίδιο αλάνθαστο τρόπο που οι αρνητικές πράξεις οδηγούν στην δυστυχία, αποτελούν τις βάσεις για μια υγιή πνευματική πορεία.

Κατ ’αυτόν τον τρόπο αντιλαμβανόμαστε ότι η πνευματική άσκηση δεν είναι ένα βαρύ ή δύσκολο καθήκον, αλλά η φυσική συνέπεια  μιας αρμονικής  σχέσης με τον εαυτό μας , με τους άλλους και με τον κόσμο- η σχέση μας με ο, τι μας περιβάλλει γίνεται βαθιά πνευματική.

Η αφιέρωση της αρετής: από το μικρό στο μεγάλο

Όταν συσσωρεύουμε αρετή, είτε μέσω του διαλογισμού , είτε μέσα από την θετική καθημερινή δραστηριότητα, αν αφήσουμε αυτήν την αρετή όπως είναι, μένει πολύ περιορισμένη , πολύ σχετική και εύθραυστη . Με την πρώτη ευκαιρία που θα ξαναθυμώσουμε, για παράδειγμα,  όλη η ωφέλιμη δραστηριότητα καταστρέφεται. Μέσα στις Σούτρες (κείμενα με τους λόγους του Βούδα) αναφέρεται ότι μπορεί να συσσωρεύουμε αρετή στη διάρκεια αμέτρητων ζωών , αλλά αρκεί μια μοναδική στιγμή έντονου θυμού για να την καταστρέψει όλη.

Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο είναι απαραίτητη η αφιέρωση. Δεν «κρατούμε» πλέον την προσωπική αρετή για μας , αλλά την  ενώνουμε με την αρετή όλων των όντων. Με αυτό τον τρόπο , η αρετή δεν μας «ανήκει» πλέον, κι αυτό σημαίνει ότι δεν μπορούμε πλέον να την φθείρουμε με την αρνητικότητά μας.

Η  προσωπική αρετή που αφιερώνεται μοιάζει με μια σταγόνα νερού. Αν την αφήσουμε στον ήλιο , θα εξατμιστεί γρήγορα. Αν όμως αναμείξουμε την μικρή σταγόνα μας με τον ωκεανό, τότε θα πρέπει πρώτα να εξατμιστεί ολόκληρος ο ωκεανός , για να εξαφανιστεί η σταγόνα. Αυτή είναι η ιδέα της αφιέρωσης .Και χάρη σε αυτή, και η  παραμικρή θετική δραστηριότητα , όπως η απαγγελία προσευχών ή μάντρα (ιερών λέξεων), μπορεί να αποβεί ένα τεράστιο όφελος για μας και για τους άλλους.

Ευχές: πώς και γιατί; 

Ο, τι εμφανίζεται μέσα στον κόσμο, ο, τι εκδηλώνεται και ο, τι βιώνουμε, όλες οι εξωτερικές και οι εσωτερικές εκδηλώσεις , προέρχονται από  τον νου μας , δεν είναι παρά εκδηλώσεις του ίδιου μας του νου. Αυτό σημαίνει , ότι για να εμφανιστεί οποιοδήποτε φαινόμενο, θα πρέπει πρώτα να έχει «φυτευτεί» μέσα στον νου ο σπόρος, η δυνατότητα αυτού του φαινομένου να έχει εδραιωθεί μέσα στον νου. Όλα τα φαινόμενα γεννιούνται από μια πρόθεση. Αυτό σημαίνει ότι κάθε φορά που αναδύεται στο νου μια σκέψη, μια πρόθεση , είτε αυτή είναι θετική, είτε αρνητική, φυτεύεται ένας σπόρος, εγκαθίσταται ένα συγκεκριμένο δυναμικό.

Εδώ πρέπει να διευκρινίσουμε το εξής. Δυστυχώς , επειδή οι τάσεις μας είναι αυτές που είναι, όταν εκφράζουμε μια αρνητική ευχή(«κατάρα»),είναι πάντα πιο δυνατή από μια θετική ευχή, διότι τα συναισθήματα του θυμού, της ζήλιας , της υπερηφάνειας ,που κινητοποιούν την σκέψη αυτή , είναι γενικά πολύ δυνατά και βαθιά ριζωμένα μέσα μας. Γι’ αυτό ακριβώς χρειάζεται να αναπτύξουμε μεγάλη εγρήγορση όταν ευχόμαστε οτιδήποτε, διότι όταν κάνουμε μια αρνητική ευχή, δεν χρειάζεται να προσπαθήσουμε ιδιαίτερα για να την κάνουμε δυνατή!

Αντίθετα, όταν κάνουμε θετικές ευχές, πρόκειται για κάτι που δεν είναι προφανές για μας, και γι’αυτό πρέπει να βάλουμε ενέργεια και δύναμη. Όσο δυνατότερη είναι η πρόθεση που στηρίζει την ευχή, τόσο ισχυρότερος είναι ο σπόρος που φυτεύεται και τόσο αποτελεσματικότερος θα είναι ο καρπός.

Μπορούμε να αναρωτηθούμε “Πως μπορούν οι δικές μου ταπεινές ευχές να έχουν ένα οποιοδήποτε αποτέλεσμα στον κόσμο, στα όντα ή σε μένα τον ίδιο; “.Η  αντίθετα να σκεφτόμαστε «Προσοχή, έρχομαι εγώ για να κάνω ευχές και θα δείτε πως θα αλλάξουν όλα!».Υπάρχει πάντοτε η τάση να σκεφτόμαστε με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, να περνάμε από ένα συναίσθημα ανικανότητας σε μια καθαρή υπερηφάνεια και έχουμε δυσκολίες να βρούμε τη σωστή στάση, τη σωστή θεώρηση.

Για αν ξεπεράσουμε τα παραπάνω εμπόδια που φέρνει η εγωκεντρική αντίληψη για τις ευχές, είναι απαραίτητο να έχουμε ένα σημείο αναφοράς που να είναι αγνό .Η επιλογή του συμβόλου αυτού έχει να κάνει με το πνευματικό σύστημα αναφοράς που επιλέγει ο καθένας.

Στο Βουδισμό αυτό το σημείο αναφοράς είναι τα Τρία Πολύτιμα Πετράδια (δηλαδή ο Βούδας, το Ντάρμα-οι διδασκαλίες του και η Σάνγκα-η ιερή κοινότητα των ασκητών).Φανταζόμαστε ότι  τα Τρία Πολύτιμα Πετράδια ή  ο Λάμα (που τα ενσαρκώνει ), βρίσκονται πάνω από την κορυφή του κεφαλιού μας, πραγματικά παρόντα και λειτουργούν σαν «μάρτυρες» των ευχών που εκφράζονται. Εξασφαλίζεται κατ’ αυτό τον τρόπο η αγνότητα και η αυθεντικότητα των ευχών, ενώ ισχυροποιείται ταυτόχρονα η δύναμη και η αποτελεσματικότητά τους.

Το ίδιο αποτελεσματικό είναι να δίνονται οι ευχές μπροστά σε κάποιο ιερό σύμβολο, εν προκειμένω ένα άγαλμα του Βούδα ή μια Στούπα (σύμβολο της Φώτισης), διότι τα ιερά σύμβολα εκφράζουν σε υλικό επίπεδο την πλήρη αγνότητα .Το εγώ δεν μπορεί σ’ αυτήν την περίπτωση  να μας δημιουργήσει τις παγίδες της υπερηφάνειας, καθότι το αποτέλεσμα των ευχών δεν επαφίεται πλέον σ’ εμάς προσωπικά. Επιπλέον , μπορούμε να επικαλεστούμε την αρετή που έχουν συσσωρεύσει όλα τα όντα , σαν ενισχυτικό των ευχών μας: «Με την δύναμη όλων των τέλειων αρετών που υπάρχουν, είθε αυτή η προσευχή η δική μου και όλων των όντων, να πραγματοποιηθεί τέλεια».

Η αναφορά στο συλλογικό απόθεμα αρετής είναι εξαιρετικά επιβοηθητική, μιας και η αρετή αυτή υπάρχει εκεί διαθέσιμη και δεν χρειάζεται να την «επινοήσουμε» κατά κάποιο τρόπο.

Ποιος εύχεται; 

Αυτό που είναι καλό να κατανοήσουμε, είναι ότι δεν υφίσταται θέμα προσώπου, κάποιου εγώ που κάνει κάτι. Υπάρχει μόνον η διάσταση του φωτισμένου πνεύματος και, σε αυτή τη διάσταση, η αρετή όλων των όντων είναι πράγματι παρούσα και όλα είναι κάθε στιγμή διαθέσιμα για το καλό των όντων- πρόκειται λοιπόν για μια πλατιά διάσταση που δεν περιορίζεται σε ένα ατομικό εγώ. Άρα δεν εξαρτιέται από εμάς η επιτυχία ή αποτυχία των ευχών που έχουν διατυπωθεί με αυτό το ανοιχτό πνεύμα. Ο, τι  κι αν γίνει τελικά  σε αυτό το επίπεδο, θα είναι για το ανώτερο καλό.

Οι ευχές μας επιτρέπουν να ανοίξουμε τον νου μας σε κάθε περίσταση. Για παράδειγμα, βρισκόμαστε πολύ συχνά σε καθημερινές καταστάσεις, όπου είμαστε τελείως αδύναμοι ή ανίκανοι να βοηθήσουμε το πρόσωπο που βρίσκεται σε δυσκολία απέναντί μας. Άλλες φορές δεν υπάρχει καν η δυνατότητα να σχετιστούμε με έναν ισορροπημένο  τρόπο με την όλη κατάσταση ή με τους γύρω μας. Ακριβώς σε τέτοιες στιγμές πρέπει να καταφεύγουμε στην ευχή και να πούμε «Προς το παρόν δεν έχω την ικανότητα να βοηθήσω πραγματικά τους άλλους. Είθε να βρω γρήγορα τα μέσα να βοηθήσω αυτό το πρόσωπο και να εκπληρώσω το καλό των όντων!»

Παρόμοιες ευχές δεν είναι απλώς «νεκρό γράμμα».Είναι ένας σπόρος που μελλοντικά θα ωριμάσει  και θα δημιουργήσει τις αιτίες-συνθήκες , ώστε να αναπτυχθούν αληθινές πνευματικές ποιότητες – ιδιότητες .

Τι είδους ευχές;  

Αν επιθυμούμε να κάνουμε ευχές με έναν πιο τυπικό τρόπο, υπάρχει  πληθώρα επιλογών .Μπορούμε να επιλέξουμε , από όποιο πνευματικό σύστημα μας ταιριάζει, τις ευχές εκείνες με τις οποίες αισθανόμαστε πιο άνετα. Δεν υπάρχουν καλύτερες και  χειρότερες ευχές. Κάθε πρόσωπο έχει τις δικές του τάσεις, έτσι άλλοι θα κάνουν περισσότερες ευχές σχετικά με τον διαλογισμό, άλλοι θα εύχονται σχετικά με την καθημερινή  δραστηριότητα, άλλοι σχετικά με την πορεία τους μετά από αυτή τη ζωή, κοκ.

Κατά τον ίδιο τρόπο, σε όλα τα πνευματικά συστήματα συνήθως, υπάρχουν πολυάριθμα κείμενα, που περιέχουν παραλλαγές ευχών, έτσι δεν έχουμε παρά να διαλέξουμε  αυτές που θέλουμε να εντάξουμε σε μια καθημερινή άσκηση απαγγελίας. Το πιο σημαντικό όταν απαγγέλλουμε ευχές, είναι να το κάνουμε με ιδιαίτερη ενέργεια, να είμαστε σίγουροι για τις προθέσεις μας και συνειδητοί σε ο,τι λέμε. Δεν έχει σημασία αν οι ευχές λέγονται στη μητρική ή άλλη γλώσσα, από τη στιγμή που λέγονται συνειδητά και μέσα από την καρδιά μας.

Μια θιβετανική παροιμία λέει ότι οι ευχές πρέπει να λέγονται «μέσα από το βάθος της καρδιάς και το μεδούλι των κοκάλων μας»!

Η κανονικότητα με την οποία απαγγέλλονται οι ευχές , τους προσδίδει επίσης ένταση και αποτελεσματικότητα .Δεν έχει ιδιαίτερο νόημα να αφιερώσουμε μια ολόκληρη ημέρα σε ευχές και μετά να μην ακολουθήσει τίποτα .Η συνέχεια είναι λέξη-κλειδί στην πνευματικότητα , κι αν  θέλουμε πραγματικά να αναπτύξουμε το δυναμικό μας σε αυτή την κατεύθυνση , θα πρέπει να μπούμε σταδιακά σε μια ροή ευχών και προσευχών, μια ροή καθημερινής άσκησης. Το ιδανικό θα ήταν αν απαγγέλλονται οι ευχές πρωί-βράδυ , μετά από τον διαλογισμό. Η ομαδική απαγγελία ευχών επιτείνει επιπλέον την δύναμή τους, όπως επίσης και η ομαδική προσευχή ή ο ομαδικός διαλογισμός.

Μέσα από αυτή την καθημερινή επανάληψη, υπάρχει όμως πάντοτε ο κίνδυνος να «χάσουμε» το νόημα των λεγομένων και να καταντήσει όλη η διαδικασία απλά μηχανική. Χωρίς να το αντιληφθούμε, μπορεί να  πάψουμε να σκεφτόμαστε τι λέμε, να έχουμε μάθει το κείμενο απ’ έξω και να το επαναλαμβάνουμε δίχως νόημα. Σε αυτό το σημείο χρειάζεται  εγρήγορση.Το πνεύμα του ζηλωτή αρχάριου θα πρέπει να διατηρείται ζωντανό και γεμάτο χαρά και ενθουσιασμό καθώς απαγγέλλει τις ευχές.

«Ο, τι αγαπούμε γεννιέται αδιάκοπα». Οι ευχές για την υγεία, την μακροζωία, την πνευματική ωρίμανση, οι ευχές για την Φώτιση δεν μπορούν παρά να  είναι πάντοτε ζωντανές!

Ευχές για αρρώστια η θάνατο

Μπορούμε να κάνουμε ευχές για κάποιο πρόσωπο που είναι άρρωστο ή έχει πεθάνει;

Πράγματι , μια ευχή μπορεί να αφορά ειδικά κάποια τέτοια περίπτωση, αλλά δεν θα πρέπει να συγχέουμε την επιθυμία μας για το καλό των άλλων με την προσκόλληση μας  σε ένα συγκεκριμένο πρόσωπο. Πρόκειται για δυο τελείως διαφορετικά πράγματα. Έτσι, όταν κάνουμε ευχές που αφορούν ξεχωριστά κάποιον, θα πρέπει να τις κάνουμε με ένα ανοιχτό πνεύμα και να συμπεριλαμβάνουμε και όλα τα άλλα όντα σε αυτές τις ευχές.

Ευχόμαστε λοιπόν κάτι θετικό για ένα άτομο και για όλους τους άλλους ταυτόχρονα .Διαφορετικά η «στενή» μας οπτική αποδυναμώνει την ίδια την ευχή. Η διατήρηση αυτής της ιδέας του συνόλου των όντων που ωφελούνται από τις ευχές μας, και η μη διάκριση ανάμεσα σ’εμάς και τα άλλα όντα,  βοηθά στην καταπολέμηση της εγωκεντρικής αντίληψης , η οποία είναι, εκτός των άλλων , και το μεγαλύτερο εμπόδιο για την ίδια την εκπλήρωση των ευχών μας.

Η εγωκεντρική αυτή αντίληψη δημιουργεί την προσδοκία μιας συγκεκριμένης κατεύθυνσης-έκβασης για τα πράγματα , όποια θεωρούμε εμείς προσωπικά καλή στο σχετικό επίπεδο. Αν  λοιπόν ο άρρωστος συνέλθει, υπάρχει ο κίνδυνος να σκεφτούμε  «Χάρη στις ευχές μου έγινε αυτό!».

Οι  πνευματικές ευχές είναι όμως πάντα γενικές και πλατιές και συμπεριλαμβάνουν όλα τα όντα «Είθε ο τάδε και όλοι οι άλλοι να πραγματώσουν γρήγορα την αληθινή τους φύση, την Φώτιση».

Ευχές για τον εαυτό μας

Δεν θα πρέπει να είμαστε άπληστοι όταν ευχόμαστε υλικά πράγματα για τον εαυτό μας. Η απληστία είναι η αιτία μελλοντικής ένδειας , σε υλικό ή σε συναισθηματικό επίπεδο.

Στο πνευματικό όμως επίπεδο, τα πράγματα αντιστρέφονται και μπορούμε άφοβα, χωρίς δισταγμό, να εκφράζουμε έντονα την επιθυμία «εγώ και όλα τα όντα να απελευθερωθούμε από την δυστυχία και αν πραγματώσουμε την Φώτιση».

Παρόμοιες ευχές για την παγκόσμια ειρήνη, την αρμονική συμφιλίωση και την ευτυχία όλων των όντων, είναι πραγματικά πολύ ωφέλιμες, γιατί δημιουργούν τα μέσα – προϋποθέσεις πνευματικής ωρίμανσης και  αποτελούν αιτία της μελλοντικής ικανότητας να βοηθήσουμε πραγματικά τους άλλους.

Οι ευχές αλλάζουν το κάρμα;

Ζούμε στον ανθρώπινο κόσμο. Στην συγκεκριμένη συνθήκη ύπαρξης,  έχουμε την δυνατότητα να συναντήσουμε αυθεντικές πνευματικές διδασκαλίες και μεθόδους. Αυτές μας επιτρέπουν να κατανοήσουμε βαθιά την κατάστασή μας, η οποία μπορεί να συνοψιστεί  στα εξής.

Το σύνολο της εμπειρίας μας αποτελεί τον καρπό των προηγούμενων πράξεών μας (κάρμα) και ο τρόπος με τον οποίο λειτουργούμε στο παρόν, δημιουργεί τις αιτίες των μελλοντικών μας εμπειριών. Με βάση αυτήν την κατανόηση, μπορούμε σταδιακά να δώσουμε μια σωστή κατεύθυνση στην δραστηριότητά μας, στο επίπεδο του σώματος, του λόγου και του νου μας.

Η παραπάνω προσπάθεια να κινηθούμε «αντίθετα» από τις συνήθειες και τους διανοητικούς μηχανισμούς που κουβαλούμε μέχρι τώρα , γίνεται εφικτή μέσα από την μελέτη διδασκαλιών και τον διαλογισμό.Αν στην όλη αυτή διαδικασία ενσωματώσουμε και την δύναμη των ευχών, μπορούμε σιγά-σιγά να αλλάξουμε την «φορά του ανέμου» του κάρμα. Με αυτήν την έννοια , οι ευχές μπορούν να συνεισφέρουν στην μεταβολή του προσωπικού μας  κάρμα, και συνοδεύουν με άλλα λόγια, την εσωτερική μας μεταμόρφωση.

Θετική προβολή και αυτοθεραπεία

Υπάρχουν πολλές τεχνικές θετικής προβολής που έχουν δοκιμαστεί τις τελευταίες δεκαετίες από έναν σεβαστό αριθμό ατόμων, με αξιοσημείωτα αποτελέσματα στην αυτοθεραπεία. Στηρίζονται στην απλή διαπίστωση ότι ο καθένας από εμάς διαθέτει την  απαραίτητη ζωτική ενέργεια που χρειάζεται για  να  θεραπεύσει το σώμα του. Είναι η ίδια η ενέργεια της ζωής , που κατευθύνεται από τους σχηματισμούς των σκέψεών μας και την συγκέντρωσή μας. Μπορούμε σχηματικά να πούμε ότι όπου πάει η σκέψη μας, εκεί πάει και η ενέργειά μας. Γι’ αυτό, αν μάθουμε να χαλαρώνουμε τον νου και το σώμα μας, μπορούμε, κατευθύνοντας τη συγκέντρωσή μας στα διάφορα σημεία του σώματος ή σε διάφορους τομείς της ζωής μας, να παίξουμε έναν πολύ σημαντικό ρόλο στην θεραπεία τους .

Εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο έχουν θεραπευτεί με την δύναμη της χαλάρωσης και της θετικής νοερής απεικόνισης .Πολλά νοσοκομεία στην Αμερική και στην Ευρώπη, χρησιμοποιούν εξάλλου αυτές τις μεθόδους , κυρίως σε περιπτώσεις καρκίνου και μεγάλου σωματικού πόνου. Μια θεωρία λέει ότι η χαλάρωση και οι ειρηνικές δονήσεις μέσα στο νου διεγείρουν την έκκριση των «φυσικών αναισθητικών» που ονομάζονται ενδορφίνες. Φαίνεται ότι πραγματικά έχουμε την δυνατότητα να ελέγξουμε τον πόνο μας και να κατευθύνουμε θεραπευτική ενέργεια στα μέρη του σώματος που πάσχουν.

Τεχνική θετικού οραματισμού 

Βρίσκουμε μια αναπαυτική θέση (είτε ξαπλωμένη είτε καθιστή)με την πλάτη ίσια. Αρχίζουμε να αναπνέουμε αργά και βαθιά. Αρχίζουμε να χαλαρώνουμε το σώμα , από τα δάκτυλα των ποδιών μέχρι το πάνω μέρος του κεφαλιού, συγκεντρώνοντας την προσοχή μας σε κάθε μέρος ξεχωριστά. Κατόπιν αρχίζουμε την διαδικασία του θετικού οραματισμού ως εξής.

1.Φανταζόμαστε ένα φως στο κέντρο του μετώπου.

2.Το φως αυτό απλώνεται και γεμίζει όλη την κρανιακή κοιλότητα

3.Το φως κατεβαίνει σιγά- σιγά στο σώμα

4.Το κατευθύνουμε στο όργανο ή σημείο που πάσχει

5.Αισθανόμαστε την ενέργεια να πηγαίνει εκεί και να θεραπεύει τελείως το πρόβλημα

6.Δεν φανταζόμαστε το πρόβλημα , αλλά την τέλεια λειτουργία του σώματος.

7.Φανταζόμαστε τον εαυτό μας χαρούμενο, υγιή, σε πλήρη αρμονία με τους γύρω.

8.Παραμένουμε σε αυτήν την ευχάριστη και χαλαρωμένη κατάσταση όσο περισσότερο μπορούμε.

Με την παραπάνω μέθοδο μπορούμε να βοηθήσουμε, εκτός από τον εαυτό μας , και τους άλλους που είναι άρρωστοι.

Καθημερινές ευκαιρίες για ευχές  

Κατά την διάρκεια της καθημερινής μας ζωής συναντούμε διάφορες ευκαιρίες για  να μετατρέψουμε την προσωπική εμπειρία σε πνευματική άσκηση, μέσω των αλτρουιστικών ευχών.

Για παράδειγμα,  μπορούμε να μετατρέψουμε τις μικρές χαρές μας σε άσκηση, αν σκεφτούμε απλά ότι δεν τις κρατάμε μόνο για τον εαυτό μας, αλλά ότι τις αφιερώνουμε για το καλό όλων των όντων. Με αυτό τον τρόπο το δυναμικό της ευτυχίας μας δεν χάνεται, αλλά αυξάνεται.

Όταν νοιώθουμε ευτυχισμένοι, μπορούμε να σκεφτούμε, «Είθε η ευτυχία να πλημμυρίσει ολόκληρο το σύμπαν». Μπορούμε ακόμη να διευρύνουμε αυτή τη σκέψη και να οραματιστούμε ότι με κάθε μας εκπνοή βγαίνει ένα λευκό φως που απλώνεται πάνω σε όλα τα όντα και τους χαρίζει την ευτυχία μας.

Όταν υποφέρουμε αντίθετα, μπορούμε να πάρουμε πάνω μας την δυστυχία όλων των άλλων και να πούμε,«Είθε να στερέψει ο ωκεανός της δυστυχίας των όντων».Σε αυτή τη περίπτωση μπορούμε να οραματιστούμε ότι εισπνέουμε ένα γκρίζο φως, με το οποίο παίρνουμε επάνω μας τις δυστυχίες των άλλων. Αν είμαστε άρρωστοι, ευχόμαστε «Είθε όλες οι αρρώστιες και οι πόνοι όλων των όντων να απορροφηθούν μέσα στη δική μου. Είθε να ελευθερωθούν όλοι οι άλλοι από τον πόνο».

Άλλες μικρές ευκαιρίες για παρόμοια πνευματική στάση, παρουσιάζονται σε κάθε περίσταση. Π.χ. όταν ανοίγουμε μια πόρτα, λέμε «Είθε να ανοίξει η πόρτα της βαθιάς αλήθειας».Όταν κλείνουμε μια πόρτα, «Είθε να κλείσει η πόρτα της άγνοιας».Όταν περπατούμε, «Είθε να προχωρήσω στο δρόμο της Φώτισης».Όταν ανεβαίνουμε μια σκάλα, «Είθε να ανέβω το μονοπάτι της απελευθέρωσης».Όταν συναντούμε έναν Δάσκαλο, «Είθε να ακολουθήσω έναν τέλειο Δάσκαλο», κοκ.

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΜΙΑ ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΣΥΓΧΡΟΝΩΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΥΝΑΜΗ ΓΙΑ ΝΑ ΤΗΝ  ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ (Ρίτσαρντ Μπαχ)

Ας ευχηθούμε οι ευχές και οι επιθυμίες μας  να υπερβαίνουν το μικρό προσωπικό μας όφελος και να αγκαλιάζουν τον κόσμο ολόκληρο…

(Tο παραπάνω κείμενο έχει γραφτεί πριν δέκα περίπου χρόνια και βασίζεται σε παραδοσιακές βουδιστικές διδασκαλίες των Gendun Rinpoche, Bokar Rinpoche αλλά και του  αγαπημένου μου Ρόμπερτ Νατζέμυ…Τους ευχαριστώ για την έμπνευση και τη ζεστασιά των ευχών τους!)

Standard