Η δύναμη των ευχών

391948_502867283077193_1433163056_n

Η πρωταρχική ευχή- βάση της πνευματικότητας 

Όταν ακούμε  πνευματικές διδασκαλίες, στοχαζόμαστε πάνω σ’αυτές και  τις εφαρμόζουμε στην πράξη, πρέπει κατ’ αρχάς να αναπτύσσουμε  ένα σωστό κίνητρο, δηλαδή να  ευχηθούμε να καλλιεργήσουμε τα μέσα για να εκπληρώσουμε το όφελος όλων των όντων. Αν δεν εδραιώσουμε μέσα μας αυτή την πρωταρχική ευχή, αυτό το αλτρουιστικό κίνητρο από την αρχή κιόλας του πνευματικού δρόμου, αυτό σημαίνει ότι θέλουμε να  ασκηθούμε μόνο για το δικό μας προσωπικό όφελος, ή για να έχουμε μια καλή μελλοντική επαναγέννηση, ή για την φήμη μας, ή ακόμη λόγω ζήλιας, υπερηφάνειας, κλπ.

Μπορούμε να έχουμε την εντύπωση ότι προφυλαγόμαστε από παρόμοιες τάσεις του νου, αλλά ακόμη κι αν έχουμε ένα σωστό κίνητρο στην αρχή ,  οι αρνητικές τάσεις και οι νοητικές συνήθειες βρίσκονται τόσο καλά ριζωμένες μέσα μας ,είναι τόσο δυνατές ,ώστε μπορούν να υπερισχύσουν κάθε  στιγμή . Γι’ αυτό είναι απαραίτητο, ξανά και ξανά , να ευχόμαστε για το καλό όλων των όντων, να επιβεβαιώνουμε  το αλτρουιστικό κίνητρο , να το αφήνουμε να μας διαπερνά εξολοκλήρου, μέχρι να γίνει μια απλή φυσική τάση.

Η  πνευματική  άσκηση μπορεί να φανεί πραγματικά απαραίτητη , μόνον αν κατανοήσουμε πλήρως την κατάσταση μέσα στην οποία βρισκόμαστε- ο κόσμος και τα όντα δεν διαθέτουν την ύπαρξη που τους αποδίδουμε. Ο κόσμος αυτός που βιώνουμε είναι παροδικός και ενέχει την καταστροφή του .Αργά ή γρήγορα θα εξαφανιστεί εντελώς. Εμείς οι ίδιοι, τα όντα που κατοικούμε στη γη , πρόκειται αν πεθάνουμε την μια ή την άλλη στιγμή. Από όλους όσους γνωρίζουμε , δεν θα υπάρχει κανείς μέσα σε 100 χρόνια από τώρα.

Με έναν πολύ λεπτοφυή τρόπο όλα τα πράγματα αλλάζουν, ο κόσμος , τα όντα, οι καταστάσεις…δεν υπάρχει τίποτα που να έχει  πραγματική διάρκεια, όλα αλλάζουν αδιάκοπα. Η κατανόηση αυτής της όψης της παροδικότητας θα μας οδηγήσει σε μια πιο ρευστή αντίληψη των φαινομένων.

Ο στοχασμός πάνω στην παροδικότητα, πάνω στην πολύτιμη ευκαιρία να έχουμε αυτή τη στιγμή μια ένα ανθρώπινη ύπαρξη κατάλληλη για πνευματική ανάπτυξη, η συνειδητοποίηση ότι η δυστυχία είναι σύμφυτη στον κόσμο που ζούμε και ότι οι θετικές πράξεις οδηγούν στην ευτυχία με τον ίδιο αλάνθαστο τρόπο που οι αρνητικές πράξεις οδηγούν στην δυστυχία, αποτελούν τις βάσεις για μια υγιή πνευματική πορεία.

Κατ ’αυτόν τον τρόπο αντιλαμβανόμαστε ότι η πνευματική άσκηση δεν είναι ένα βαρύ ή δύσκολο καθήκον, αλλά η φυσική συνέπεια  μιας αρμονικής  σχέσης με τον εαυτό μας , με τους άλλους και με τον κόσμο- η σχέση μας με ο, τι μας περιβάλλει γίνεται βαθιά πνευματική.

Η αφιέρωση της αρετής: από το μικρό στο μεγάλο

Όταν συσσωρεύουμε αρετή, είτε μέσω του διαλογισμού , είτε μέσα από την θετική καθημερινή δραστηριότητα, αν αφήσουμε αυτήν την αρετή όπως είναι, μένει πολύ περιορισμένη , πολύ σχετική και εύθραυστη . Με την πρώτη ευκαιρία που θα ξαναθυμώσουμε, για παράδειγμα,  όλη η ωφέλιμη δραστηριότητα καταστρέφεται. Μέσα στις Σούτρες (κείμενα με τους λόγους του Βούδα) αναφέρεται ότι μπορεί να συσσωρεύουμε αρετή στη διάρκεια αμέτρητων ζωών , αλλά αρκεί μια μοναδική στιγμή έντονου θυμού για να την καταστρέψει όλη.

Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο είναι απαραίτητη η αφιέρωση. Δεν «κρατούμε» πλέον την προσωπική αρετή για μας , αλλά την  ενώνουμε με την αρετή όλων των όντων. Με αυτό τον τρόπο , η αρετή δεν μας «ανήκει» πλέον, κι αυτό σημαίνει ότι δεν μπορούμε πλέον να την φθείρουμε με την αρνητικότητά μας.

Η  προσωπική αρετή που αφιερώνεται μοιάζει με μια σταγόνα νερού. Αν την αφήσουμε στον ήλιο , θα εξατμιστεί γρήγορα. Αν όμως αναμείξουμε την μικρή σταγόνα μας με τον ωκεανό, τότε θα πρέπει πρώτα να εξατμιστεί ολόκληρος ο ωκεανός , για να εξαφανιστεί η σταγόνα. Αυτή είναι η ιδέα της αφιέρωσης .Και χάρη σε αυτή, και η  παραμικρή θετική δραστηριότητα , όπως η απαγγελία προσευχών ή μάντρα (ιερών λέξεων), μπορεί να αποβεί ένα τεράστιο όφελος για μας και για τους άλλους.

Ευχές: πώς και γιατί; 

Ο, τι εμφανίζεται μέσα στον κόσμο, ο, τι εκδηλώνεται και ο, τι βιώνουμε, όλες οι εξωτερικές και οι εσωτερικές εκδηλώσεις , προέρχονται από  τον νου μας , δεν είναι παρά εκδηλώσεις του ίδιου μας του νου. Αυτό σημαίνει , ότι για να εμφανιστεί οποιοδήποτε φαινόμενο, θα πρέπει πρώτα να έχει «φυτευτεί» μέσα στον νου ο σπόρος, η δυνατότητα αυτού του φαινομένου να έχει εδραιωθεί μέσα στον νου. Όλα τα φαινόμενα γεννιούνται από μια πρόθεση. Αυτό σημαίνει ότι κάθε φορά που αναδύεται στο νου μια σκέψη, μια πρόθεση , είτε αυτή είναι θετική, είτε αρνητική, φυτεύεται ένας σπόρος, εγκαθίσταται ένα συγκεκριμένο δυναμικό.

Εδώ πρέπει να διευκρινίσουμε το εξής. Δυστυχώς , επειδή οι τάσεις μας είναι αυτές που είναι, όταν εκφράζουμε μια αρνητική ευχή(«κατάρα»),είναι πάντα πιο δυνατή από μια θετική ευχή, διότι τα συναισθήματα του θυμού, της ζήλιας , της υπερηφάνειας ,που κινητοποιούν την σκέψη αυτή , είναι γενικά πολύ δυνατά και βαθιά ριζωμένα μέσα μας. Γι’ αυτό ακριβώς χρειάζεται να αναπτύξουμε μεγάλη εγρήγορση όταν ευχόμαστε οτιδήποτε, διότι όταν κάνουμε μια αρνητική ευχή, δεν χρειάζεται να προσπαθήσουμε ιδιαίτερα για να την κάνουμε δυνατή!

Αντίθετα, όταν κάνουμε θετικές ευχές, πρόκειται για κάτι που δεν είναι προφανές για μας, και γι’αυτό πρέπει να βάλουμε ενέργεια και δύναμη. Όσο δυνατότερη είναι η πρόθεση που στηρίζει την ευχή, τόσο ισχυρότερος είναι ο σπόρος που φυτεύεται και τόσο αποτελεσματικότερος θα είναι ο καρπός.

Μπορούμε να αναρωτηθούμε “Πως μπορούν οι δικές μου ταπεινές ευχές να έχουν ένα οποιοδήποτε αποτέλεσμα στον κόσμο, στα όντα ή σε μένα τον ίδιο; “.Η  αντίθετα να σκεφτόμαστε «Προσοχή, έρχομαι εγώ για να κάνω ευχές και θα δείτε πως θα αλλάξουν όλα!».Υπάρχει πάντοτε η τάση να σκεφτόμαστε με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, να περνάμε από ένα συναίσθημα ανικανότητας σε μια καθαρή υπερηφάνεια και έχουμε δυσκολίες να βρούμε τη σωστή στάση, τη σωστή θεώρηση.

Για αν ξεπεράσουμε τα παραπάνω εμπόδια που φέρνει η εγωκεντρική αντίληψη για τις ευχές, είναι απαραίτητο να έχουμε ένα σημείο αναφοράς που να είναι αγνό .Η επιλογή του συμβόλου αυτού έχει να κάνει με το πνευματικό σύστημα αναφοράς που επιλέγει ο καθένας.

Στο Βουδισμό αυτό το σημείο αναφοράς είναι τα Τρία Πολύτιμα Πετράδια (δηλαδή ο Βούδας, το Ντάρμα-οι διδασκαλίες του και η Σάνγκα-η ιερή κοινότητα των ασκητών).Φανταζόμαστε ότι  τα Τρία Πολύτιμα Πετράδια ή  ο Λάμα (που τα ενσαρκώνει ), βρίσκονται πάνω από την κορυφή του κεφαλιού μας, πραγματικά παρόντα και λειτουργούν σαν «μάρτυρες» των ευχών που εκφράζονται. Εξασφαλίζεται κατ’ αυτό τον τρόπο η αγνότητα και η αυθεντικότητα των ευχών, ενώ ισχυροποιείται ταυτόχρονα η δύναμη και η αποτελεσματικότητά τους.

Το ίδιο αποτελεσματικό είναι να δίνονται οι ευχές μπροστά σε κάποιο ιερό σύμβολο, εν προκειμένω ένα άγαλμα του Βούδα ή μια Στούπα (σύμβολο της Φώτισης), διότι τα ιερά σύμβολα εκφράζουν σε υλικό επίπεδο την πλήρη αγνότητα .Το εγώ δεν μπορεί σ’ αυτήν την περίπτωση  να μας δημιουργήσει τις παγίδες της υπερηφάνειας, καθότι το αποτέλεσμα των ευχών δεν επαφίεται πλέον σ’ εμάς προσωπικά. Επιπλέον , μπορούμε να επικαλεστούμε την αρετή που έχουν συσσωρεύσει όλα τα όντα , σαν ενισχυτικό των ευχών μας: «Με την δύναμη όλων των τέλειων αρετών που υπάρχουν, είθε αυτή η προσευχή η δική μου και όλων των όντων, να πραγματοποιηθεί τέλεια».

Η αναφορά στο συλλογικό απόθεμα αρετής είναι εξαιρετικά επιβοηθητική, μιας και η αρετή αυτή υπάρχει εκεί διαθέσιμη και δεν χρειάζεται να την «επινοήσουμε» κατά κάποιο τρόπο.

Ποιος εύχεται; 

Αυτό που είναι καλό να κατανοήσουμε, είναι ότι δεν υφίσταται θέμα προσώπου, κάποιου εγώ που κάνει κάτι. Υπάρχει μόνον η διάσταση του φωτισμένου πνεύματος και, σε αυτή τη διάσταση, η αρετή όλων των όντων είναι πράγματι παρούσα και όλα είναι κάθε στιγμή διαθέσιμα για το καλό των όντων- πρόκειται λοιπόν για μια πλατιά διάσταση που δεν περιορίζεται σε ένα ατομικό εγώ. Άρα δεν εξαρτιέται από εμάς η επιτυχία ή αποτυχία των ευχών που έχουν διατυπωθεί με αυτό το ανοιχτό πνεύμα. Ο, τι  κι αν γίνει τελικά  σε αυτό το επίπεδο, θα είναι για το ανώτερο καλό.

Οι ευχές μας επιτρέπουν να ανοίξουμε τον νου μας σε κάθε περίσταση. Για παράδειγμα, βρισκόμαστε πολύ συχνά σε καθημερινές καταστάσεις, όπου είμαστε τελείως αδύναμοι ή ανίκανοι να βοηθήσουμε το πρόσωπο που βρίσκεται σε δυσκολία απέναντί μας. Άλλες φορές δεν υπάρχει καν η δυνατότητα να σχετιστούμε με έναν ισορροπημένο  τρόπο με την όλη κατάσταση ή με τους γύρω μας. Ακριβώς σε τέτοιες στιγμές πρέπει να καταφεύγουμε στην ευχή και να πούμε «Προς το παρόν δεν έχω την ικανότητα να βοηθήσω πραγματικά τους άλλους. Είθε να βρω γρήγορα τα μέσα να βοηθήσω αυτό το πρόσωπο και να εκπληρώσω το καλό των όντων!»

Παρόμοιες ευχές δεν είναι απλώς «νεκρό γράμμα».Είναι ένας σπόρος που μελλοντικά θα ωριμάσει  και θα δημιουργήσει τις αιτίες-συνθήκες , ώστε να αναπτυχθούν αληθινές πνευματικές ποιότητες – ιδιότητες .

Τι είδους ευχές;  

Αν επιθυμούμε να κάνουμε ευχές με έναν πιο τυπικό τρόπο, υπάρχει  πληθώρα επιλογών .Μπορούμε να επιλέξουμε , από όποιο πνευματικό σύστημα μας ταιριάζει, τις ευχές εκείνες με τις οποίες αισθανόμαστε πιο άνετα. Δεν υπάρχουν καλύτερες και  χειρότερες ευχές. Κάθε πρόσωπο έχει τις δικές του τάσεις, έτσι άλλοι θα κάνουν περισσότερες ευχές σχετικά με τον διαλογισμό, άλλοι θα εύχονται σχετικά με την καθημερινή  δραστηριότητα, άλλοι σχετικά με την πορεία τους μετά από αυτή τη ζωή, κοκ.

Κατά τον ίδιο τρόπο, σε όλα τα πνευματικά συστήματα συνήθως, υπάρχουν πολυάριθμα κείμενα, που περιέχουν παραλλαγές ευχών, έτσι δεν έχουμε παρά να διαλέξουμε  αυτές που θέλουμε να εντάξουμε σε μια καθημερινή άσκηση απαγγελίας. Το πιο σημαντικό όταν απαγγέλλουμε ευχές, είναι να το κάνουμε με ιδιαίτερη ενέργεια, να είμαστε σίγουροι για τις προθέσεις μας και συνειδητοί σε ο,τι λέμε. Δεν έχει σημασία αν οι ευχές λέγονται στη μητρική ή άλλη γλώσσα, από τη στιγμή που λέγονται συνειδητά και μέσα από την καρδιά μας.

Μια θιβετανική παροιμία λέει ότι οι ευχές πρέπει να λέγονται «μέσα από το βάθος της καρδιάς και το μεδούλι των κοκάλων μας»!

Η κανονικότητα με την οποία απαγγέλλονται οι ευχές , τους προσδίδει επίσης ένταση και αποτελεσματικότητα .Δεν έχει ιδιαίτερο νόημα να αφιερώσουμε μια ολόκληρη ημέρα σε ευχές και μετά να μην ακολουθήσει τίποτα .Η συνέχεια είναι λέξη-κλειδί στην πνευματικότητα , κι αν  θέλουμε πραγματικά να αναπτύξουμε το δυναμικό μας σε αυτή την κατεύθυνση , θα πρέπει να μπούμε σταδιακά σε μια ροή ευχών και προσευχών, μια ροή καθημερινής άσκησης. Το ιδανικό θα ήταν αν απαγγέλλονται οι ευχές πρωί-βράδυ , μετά από τον διαλογισμό. Η ομαδική απαγγελία ευχών επιτείνει επιπλέον την δύναμή τους, όπως επίσης και η ομαδική προσευχή ή ο ομαδικός διαλογισμός.

Μέσα από αυτή την καθημερινή επανάληψη, υπάρχει όμως πάντοτε ο κίνδυνος να «χάσουμε» το νόημα των λεγομένων και να καταντήσει όλη η διαδικασία απλά μηχανική. Χωρίς να το αντιληφθούμε, μπορεί να  πάψουμε να σκεφτόμαστε τι λέμε, να έχουμε μάθει το κείμενο απ’ έξω και να το επαναλαμβάνουμε δίχως νόημα. Σε αυτό το σημείο χρειάζεται  εγρήγορση.Το πνεύμα του ζηλωτή αρχάριου θα πρέπει να διατηρείται ζωντανό και γεμάτο χαρά και ενθουσιασμό καθώς απαγγέλλει τις ευχές.

«Ο, τι αγαπούμε γεννιέται αδιάκοπα». Οι ευχές για την υγεία, την μακροζωία, την πνευματική ωρίμανση, οι ευχές για την Φώτιση δεν μπορούν παρά να  είναι πάντοτε ζωντανές!

Ευχές για αρρώστια η θάνατο

Μπορούμε να κάνουμε ευχές για κάποιο πρόσωπο που είναι άρρωστο ή έχει πεθάνει;

Πράγματι , μια ευχή μπορεί να αφορά ειδικά κάποια τέτοια περίπτωση, αλλά δεν θα πρέπει να συγχέουμε την επιθυμία μας για το καλό των άλλων με την προσκόλληση μας  σε ένα συγκεκριμένο πρόσωπο. Πρόκειται για δυο τελείως διαφορετικά πράγματα. Έτσι, όταν κάνουμε ευχές που αφορούν ξεχωριστά κάποιον, θα πρέπει να τις κάνουμε με ένα ανοιχτό πνεύμα και να συμπεριλαμβάνουμε και όλα τα άλλα όντα σε αυτές τις ευχές.

Ευχόμαστε λοιπόν κάτι θετικό για ένα άτομο και για όλους τους άλλους ταυτόχρονα .Διαφορετικά η «στενή» μας οπτική αποδυναμώνει την ίδια την ευχή. Η διατήρηση αυτής της ιδέας του συνόλου των όντων που ωφελούνται από τις ευχές μας, και η μη διάκριση ανάμεσα σ’εμάς και τα άλλα όντα,  βοηθά στην καταπολέμηση της εγωκεντρικής αντίληψης , η οποία είναι, εκτός των άλλων , και το μεγαλύτερο εμπόδιο για την ίδια την εκπλήρωση των ευχών μας.

Η εγωκεντρική αυτή αντίληψη δημιουργεί την προσδοκία μιας συγκεκριμένης κατεύθυνσης-έκβασης για τα πράγματα , όποια θεωρούμε εμείς προσωπικά καλή στο σχετικό επίπεδο. Αν  λοιπόν ο άρρωστος συνέλθει, υπάρχει ο κίνδυνος να σκεφτούμε  «Χάρη στις ευχές μου έγινε αυτό!».

Οι  πνευματικές ευχές είναι όμως πάντα γενικές και πλατιές και συμπεριλαμβάνουν όλα τα όντα «Είθε ο τάδε και όλοι οι άλλοι να πραγματώσουν γρήγορα την αληθινή τους φύση, την Φώτιση».

Ευχές για τον εαυτό μας

Δεν θα πρέπει να είμαστε άπληστοι όταν ευχόμαστε υλικά πράγματα για τον εαυτό μας. Η απληστία είναι η αιτία μελλοντικής ένδειας , σε υλικό ή σε συναισθηματικό επίπεδο.

Στο πνευματικό όμως επίπεδο, τα πράγματα αντιστρέφονται και μπορούμε άφοβα, χωρίς δισταγμό, να εκφράζουμε έντονα την επιθυμία «εγώ και όλα τα όντα να απελευθερωθούμε από την δυστυχία και αν πραγματώσουμε την Φώτιση».

Παρόμοιες ευχές για την παγκόσμια ειρήνη, την αρμονική συμφιλίωση και την ευτυχία όλων των όντων, είναι πραγματικά πολύ ωφέλιμες, γιατί δημιουργούν τα μέσα – προϋποθέσεις πνευματικής ωρίμανσης και  αποτελούν αιτία της μελλοντικής ικανότητας να βοηθήσουμε πραγματικά τους άλλους.

Οι ευχές αλλάζουν το κάρμα;

Ζούμε στον ανθρώπινο κόσμο. Στην συγκεκριμένη συνθήκη ύπαρξης,  έχουμε την δυνατότητα να συναντήσουμε αυθεντικές πνευματικές διδασκαλίες και μεθόδους. Αυτές μας επιτρέπουν να κατανοήσουμε βαθιά την κατάστασή μας, η οποία μπορεί να συνοψιστεί  στα εξής.

Το σύνολο της εμπειρίας μας αποτελεί τον καρπό των προηγούμενων πράξεών μας (κάρμα) και ο τρόπος με τον οποίο λειτουργούμε στο παρόν, δημιουργεί τις αιτίες των μελλοντικών μας εμπειριών. Με βάση αυτήν την κατανόηση, μπορούμε σταδιακά να δώσουμε μια σωστή κατεύθυνση στην δραστηριότητά μας, στο επίπεδο του σώματος, του λόγου και του νου μας.

Η παραπάνω προσπάθεια να κινηθούμε «αντίθετα» από τις συνήθειες και τους διανοητικούς μηχανισμούς που κουβαλούμε μέχρι τώρα , γίνεται εφικτή μέσα από την μελέτη διδασκαλιών και τον διαλογισμό.Αν στην όλη αυτή διαδικασία ενσωματώσουμε και την δύναμη των ευχών, μπορούμε σιγά-σιγά να αλλάξουμε την «φορά του ανέμου» του κάρμα. Με αυτήν την έννοια , οι ευχές μπορούν να συνεισφέρουν στην μεταβολή του προσωπικού μας  κάρμα, και συνοδεύουν με άλλα λόγια, την εσωτερική μας μεταμόρφωση.

Θετική προβολή και αυτοθεραπεία

Υπάρχουν πολλές τεχνικές θετικής προβολής που έχουν δοκιμαστεί τις τελευταίες δεκαετίες από έναν σεβαστό αριθμό ατόμων, με αξιοσημείωτα αποτελέσματα στην αυτοθεραπεία. Στηρίζονται στην απλή διαπίστωση ότι ο καθένας από εμάς διαθέτει την  απαραίτητη ζωτική ενέργεια που χρειάζεται για  να  θεραπεύσει το σώμα του. Είναι η ίδια η ενέργεια της ζωής , που κατευθύνεται από τους σχηματισμούς των σκέψεών μας και την συγκέντρωσή μας. Μπορούμε σχηματικά να πούμε ότι όπου πάει η σκέψη μας, εκεί πάει και η ενέργειά μας. Γι’ αυτό, αν μάθουμε να χαλαρώνουμε τον νου και το σώμα μας, μπορούμε, κατευθύνοντας τη συγκέντρωσή μας στα διάφορα σημεία του σώματος ή σε διάφορους τομείς της ζωής μας, να παίξουμε έναν πολύ σημαντικό ρόλο στην θεραπεία τους .

Εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο έχουν θεραπευτεί με την δύναμη της χαλάρωσης και της θετικής νοερής απεικόνισης .Πολλά νοσοκομεία στην Αμερική και στην Ευρώπη, χρησιμοποιούν εξάλλου αυτές τις μεθόδους , κυρίως σε περιπτώσεις καρκίνου και μεγάλου σωματικού πόνου. Μια θεωρία λέει ότι η χαλάρωση και οι ειρηνικές δονήσεις μέσα στο νου διεγείρουν την έκκριση των «φυσικών αναισθητικών» που ονομάζονται ενδορφίνες. Φαίνεται ότι πραγματικά έχουμε την δυνατότητα να ελέγξουμε τον πόνο μας και να κατευθύνουμε θεραπευτική ενέργεια στα μέρη του σώματος που πάσχουν.

Τεχνική θετικού οραματισμού 

Βρίσκουμε μια αναπαυτική θέση (είτε ξαπλωμένη είτε καθιστή)με την πλάτη ίσια. Αρχίζουμε να αναπνέουμε αργά και βαθιά. Αρχίζουμε να χαλαρώνουμε το σώμα , από τα δάκτυλα των ποδιών μέχρι το πάνω μέρος του κεφαλιού, συγκεντρώνοντας την προσοχή μας σε κάθε μέρος ξεχωριστά. Κατόπιν αρχίζουμε την διαδικασία του θετικού οραματισμού ως εξής.

1.Φανταζόμαστε ένα φως στο κέντρο του μετώπου.

2.Το φως αυτό απλώνεται και γεμίζει όλη την κρανιακή κοιλότητα

3.Το φως κατεβαίνει σιγά- σιγά στο σώμα

4.Το κατευθύνουμε στο όργανο ή σημείο που πάσχει

5.Αισθανόμαστε την ενέργεια να πηγαίνει εκεί και να θεραπεύει τελείως το πρόβλημα

6.Δεν φανταζόμαστε το πρόβλημα , αλλά την τέλεια λειτουργία του σώματος.

7.Φανταζόμαστε τον εαυτό μας χαρούμενο, υγιή, σε πλήρη αρμονία με τους γύρω.

8.Παραμένουμε σε αυτήν την ευχάριστη και χαλαρωμένη κατάσταση όσο περισσότερο μπορούμε.

Με την παραπάνω μέθοδο μπορούμε να βοηθήσουμε, εκτός από τον εαυτό μας , και τους άλλους που είναι άρρωστοι.

Καθημερινές ευκαιρίες για ευχές  

Κατά την διάρκεια της καθημερινής μας ζωής συναντούμε διάφορες ευκαιρίες για  να μετατρέψουμε την προσωπική εμπειρία σε πνευματική άσκηση, μέσω των αλτρουιστικών ευχών.

Για παράδειγμα,  μπορούμε να μετατρέψουμε τις μικρές χαρές μας σε άσκηση, αν σκεφτούμε απλά ότι δεν τις κρατάμε μόνο για τον εαυτό μας, αλλά ότι τις αφιερώνουμε για το καλό όλων των όντων. Με αυτό τον τρόπο το δυναμικό της ευτυχίας μας δεν χάνεται, αλλά αυξάνεται.

Όταν νοιώθουμε ευτυχισμένοι, μπορούμε να σκεφτούμε, «Είθε η ευτυχία να πλημμυρίσει ολόκληρο το σύμπαν». Μπορούμε ακόμη να διευρύνουμε αυτή τη σκέψη και να οραματιστούμε ότι με κάθε μας εκπνοή βγαίνει ένα λευκό φως που απλώνεται πάνω σε όλα τα όντα και τους χαρίζει την ευτυχία μας.

Όταν υποφέρουμε αντίθετα, μπορούμε να πάρουμε πάνω μας την δυστυχία όλων των άλλων και να πούμε,«Είθε να στερέψει ο ωκεανός της δυστυχίας των όντων».Σε αυτή τη περίπτωση μπορούμε να οραματιστούμε ότι εισπνέουμε ένα γκρίζο φως, με το οποίο παίρνουμε επάνω μας τις δυστυχίες των άλλων. Αν είμαστε άρρωστοι, ευχόμαστε «Είθε όλες οι αρρώστιες και οι πόνοι όλων των όντων να απορροφηθούν μέσα στη δική μου. Είθε να ελευθερωθούν όλοι οι άλλοι από τον πόνο».

Άλλες μικρές ευκαιρίες για παρόμοια πνευματική στάση, παρουσιάζονται σε κάθε περίσταση. Π.χ. όταν ανοίγουμε μια πόρτα, λέμε «Είθε να ανοίξει η πόρτα της βαθιάς αλήθειας».Όταν κλείνουμε μια πόρτα, «Είθε να κλείσει η πόρτα της άγνοιας».Όταν περπατούμε, «Είθε να προχωρήσω στο δρόμο της Φώτισης».Όταν ανεβαίνουμε μια σκάλα, «Είθε να ανέβω το μονοπάτι της απελευθέρωσης».Όταν συναντούμε έναν Δάσκαλο, «Είθε να ακολουθήσω έναν τέλειο Δάσκαλο», κοκ.

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΜΙΑ ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΣΥΓΧΡΟΝΩΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΥΝΑΜΗ ΓΙΑ ΝΑ ΤΗΝ  ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ (Ρίτσαρντ Μπαχ)

Ας ευχηθούμε οι ευχές και οι επιθυμίες μας  να υπερβαίνουν το μικρό προσωπικό μας όφελος και να αγκαλιάζουν τον κόσμο ολόκληρο…

(Tο παραπάνω κείμενο έχει γραφτεί πριν δέκα περίπου χρόνια και βασίζεται σε παραδοσιακές βουδιστικές διδασκαλίες των Gendun Rinpoche, Bokar Rinpoche αλλά και του  αγαπημένου μου Ρόμπερτ Νατζέμυ…Τους ευχαριστώ για την έμπνευση και τη ζεστασιά των ευχών τους!)

Advertisements
Standard

Η ώρα είναι πάντα μία

dali-time

Από μικρή, ποτέ δεν τα πήγαινα καλά με τον χρόνο. Η με κυνηγούσε, ή τον κυνηγούσα. Στο σχολείο έτρεχα να προλάβω το σαδιστικό κουδούνι. Στα ραντεβού μου πήγαινα πάντα αργοπορημένη ή πολύ πιο νωρίς. Στο σινεμά έχανα πάντα τις διαφημίσεις και συχνά την αρχή της ταινίας. Ο χρόνος και οι απεσταλμένοι του επί της γης, τα ρολόγια, φαινόταν ότι έχουν βαλθεί να με κατατρέχουν σε κάθε μου δραστηριότητα. Κι όμως. Τα ρολόγια ασκούσαν κι ακόμη ασκούν επάνω μου ιδιαίτερη γοητεία.

Πριν μερικές ημέρες ανακάλυψα ένα παλιό ρολόι τσέπης του παππού μου. Βαρύ, ολοστρόγγυλο με καλλιτεχνικά σκαλισμένες τις ώρες σε λατινικούς αριθμούς. Το έπιασα στα χέρια μου και αμέσως έβαλα την «σωστή» ώρα.  Το κούρδισα και προς μεγάλη μου έκπληξη, αν και είχε να δουλέψει πάνω από 30 χρόνια, άρχισε να κάνει ένα θεσπέσιο τικ-τακ με εκείνο τον χαρακτηριστικό ήχο των παλιών ελβετικών ρολογιών. Ο δευτερολεπτοδείκτης σε γρήγορη τροχιά έσπρωχνε τον λεπτοδείκτη με μια απίστευτη ζωντάνια! Τότε σκέφτηκα ότι ίσως κάπου εκεί να οφείλεται η γοητεία που ασκούν τα ρολόγια και γενικά η ώρα στους ανθρώπους: είναι σαν να δίνουν ένα νόημα στα πράγματα, μια ταυτότητα. Όταν κοιτάς την ώρα, η σιγουριά ότι το 9 παρά δέκα θα γίνει σε 60’’ 9 παρά 9, σε κάνει να γίνεσαι εκείνο το δευτερόλεπτο που φέρνει το επόμενο. Το ρολόι είναι σαν να επιφέρει μια αίσθηση σιγουριάς και μια ψευδαίσθηση μονιμότητας και ελέγχου στη ζωή μας, την τόσο απατηλή και φευγαλέα. Μπορεί να μην ελέγχουμε τίποτα, να μην ξέρουμε κάν αν την επόμενη στιγμή θα ζούμε, αλλά ξέρουμε με σιγουριά, ότι στον επόμενο τόνο, η ώρα θα είναι…

Φυσικά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι χωρίς αυτή την ανελέητη κατάτμηση του χρόνου, δεν θα μπορούσε με τίποτα να «λειτουργήσει» το σημερινό οικονομικό σύστημα. Είναι γνωστό το ευαγγέλιο του καπιταλισμού ότι ο χρόνος είναι χρήμα. Τα πάσης φύσης ρολόγια είναι εκ προοιμίου οι μεγαλύτεροι ρυθμιστές και υπηρέτες του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος και της παντοκρατορίας των τραπεζών. Σκεφτείτε μόνο πόσο πολύτιμα είναι μερικά δευτερόλεπτα για την κίνηση των κεφαλαίων και των χρηματοπιστωτικών αγορών! Αν θεωρήσουμε ότι η παγκόσμια οικονομία είναι η κορυφή του παγόβουνου της συλλογικής μας παράνοιας, τα ρολόγια μπορούν με βεβαιότητα να θεωρηθούν οι τέλεια κουρδισμένοι λακέδες του συστήματος!

Είναι όμως αυτή η πραγματικότητα; Είναι ο χρόνος αληθινός; Αν ψάξουμε λίγο, θα βρούμε άπειρες θεωρίες και απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα, τόσο σε φιλοσοφικό, όσο και σε επιστημονικό επίπεδο. Θα βρούμε θεωρίες για την καμπυλότητα του χρόνου, για παράλληλα σύμπαντα και για κβαντικά παράδοξα. Αν το ψάξουμε όμως μέσα στην ίδια την καθημερινή εμπειρία μας, τι θα δούμε;

Θα δούμε ότι ο χρόνος είναι κάτι εύπλαστο και εύκολα διαχειρίσιμο. Ότι άλλοτε «περνάει» ασθματικά γρήγορα, κι άλλοτε απελπιστικά αργά, ανάλογα με την δική μας ψυχολογική και συναισθηματική κατάσταση. Θα δούμε ότι ο «χρόνος» είναι πάντα εκεί, μια από τις πολλές ελαστικές συνισταμένες του φαινόμενου που αποκαλούμε «η ζωή μας». Και ίσως, κάποιες στιγμές, φτάσουμε ακόμη και να υποψιαστούμε ότι δεν είναι η ώρα που «περνάει»,  είμαστε εμείς οι ίδιοι ροές συνείδησης που ταξιδεύουν…

 

(αφιερωμένο στον φίλο μου Σταύρο Ζιώγα, που η “ώρα” του ήρθε νωρίς…)

Standard

Crisis

ceb5cebbcf80ceb9ceb4ceb1ceb1ceb1ceb1ceb1ceb1

The global crisis then, the armies of the homeless and newly poor, the insecurity of the unemployed and the employers, are not some social and economic problems that are “out there” away from us. It is the reality that we have collectively created because of our greed. These are the results of our collective activity as humanity, our collective karma. The only way this will change, is our daily creative resistance: first in our minds, then at home, at work, in our neighborhood. I am not talking about setting fire to rubbish bins and wearing hoods. I am not talking about union politics on a political-party level. I’m talking about responsibility, consciousness, solidarity, the spirit of partnership and unity on the part of everyone. I’m talking about “dharmic” behavior on the part of everyone. Every moment. Every minute. Be responsible for our every breath, because it affects the entire universe! Can we? After all, this “crisis” that we are talking about, almost making a complaint against the god of capitalism (if there is such a devil who has vowed to us a promised land full of trees that  constantly bear euros instead of fruit…), this crisis, then, it is time to realize that in reality it is a deep moral crisis, a crisis of values and ideals of each one and all of us.

Standard

Συνέντευξη στο περιοδικό Αβατον

13512090_1012540525497125_6688693518176322094_n

Από τη συνέντευξή μου στη Δήμητρα Νικολαΐδου για το περιοδικό Άβατον (τεύχος 147) που κυκλοφορεί, με τίτλο “Βουτιά στην Αληθινή μας Φύση” και με αφορμή την έκδοση του “Μίτου της Αριάδνης” (σελίδες 32-36).

Ας ξεκινήσουμε με τον Μίτο της Αριάδνης. Όσο ετοιμαζόταν το βιβλίο, θυμάμαι την ανησυχία σου, να μη φανεί ότι εσύ έχεις όλες τις απαντήσεις, ότι είσαι κάποιου είδους αυθεντία.

-Ναι, ο τίτλος δεν αναφέρεται στο μίτο που δίνει η Αριάδνη (Γερούκη) στους αναγνώστες για να βγουν από τη σύγχυση! Είμαστε όλοι εμείς η Αριάδνη, που ψάχνει το νήμα για να ξεφύγει από το λαβύρινθο. Πρόκειται για κείμενα που συμπυκνώνουν τα όσα έμαθα μέσα από προσωπική δική μου άσκηση και κατανόηση αλλά κυρίως τις διδασκαλίες που έλαβα τα τελευταία είκοσι χρόνια. Παραδοσιακές πνευματικές βουδιστικές οδηγίες, που όμως εφαρμόζονται στην καθημερινότητά μας χωρίς να περιορίζονται από δόγματα αφού έχουν να κάνουν με τη θεώρηση της ζωής μας. Η πνευματικότητα άλλωστε είναι απλά μια διαφορετική θεώρηση, μια διαφορετική προοπτική. Δεν αλλάζει η καθημερινότητά σου, οι δουλειές σου, τα πράγματα που έχεις να κάνεις, απλά τα βλέπεις όλα αυτά μέσα από ένα φίλτρο που συνδέει το κάθε τι που κάνεις, και την πιο μικρή λεπτομέρεια με κάτι πλατύ, μεγάλο, κάτι μαξιμαλιστικό και θετικό ώστε αρχίζεις να νοηματοδοτείς τη ζωή σου με άλλο τρόπο. Αυτό σε γεμίζει θετικότητα -όχι αισιοδοξία με την κοινή έννοια, δεν είναι ότι περιμένεις τα πράγματα να πάνε καλά για εσένα, τη χώρα, τον πλανήτη. Έχεις όμως την εσωτερική δύναμη να παραμένεις θετικός ακόμα και όταν τα πράγματα πάνε στραβά.
Ο υπότιτλος του βιβλίου, «Το Μυστικό Νήμα που Οδηγεί στην Αφύπνιση και στην Αληθινή Ευτυχία» είναι επίσης πολύ επιτυχημένος γιατί αληθινή ευτυχία είναι αυτή που οδηγεί πέρα από το δίπολο ευτυχία/ δυστυχία. Είναι η ισοψυχία, η διατήρηση της θετικότητας πέρα από τις εξωτερικές συνθήκες.

Πολλές φορές ωστόσο αυτή η αίσθηση, ότι αναζητάμε κάτι πολύ μεγαλύτερο από εμάς, γίνεται εμπόδιο αφού δεν πιστεύουμε ότι έχουμε ελπίδα να επιτύχουμε ένα τόσο μεγάλο στόχο μέσα στην καθημερινότητά μας.

-Αυτό το «μεγάλο» που άλλες παραδόσεις το λένε φώτιση και άλλοι το λένε Θεό, είναι κάτι που πηγάζει από μέσα μας. Δεν είναι κάτι ξένο από εμάς. Είναι η αληθινή μας φύση και δεν χρειάζεται να είμαστε στραμμένοι σε κάτι υπερβατικό. Χρειάζεται να κάνουμε μια βουτιά μέσα μας, η οποία βουτιά μπορεί να γίνει με πολλούς τρόπους. Ο πιο κοινός είναι ο διαλογισμός, αλλά μπορεί να γίνει με μια βόλτα στη φύση ή ακούγοντας κλασσική μουσική.

Έγραψες βέβαια παλιότερα πως διαλογισμός δεν είναι το χάσιμο, το χάζεμα.

-Διαλογισμός είναι η επιστροφή στην αυθεντικότητα. Σίγουρα, πολλές φορές περιβάλλεται από τελετουργίες, ίσως και από εξωτισμό, αλλά στην πραγματικότητα είναι κάτι πολύ γυμνό και άμεσο. Μια κατάσταση ανοιχτοσύνης όπου περιλαμβάνεις τα πάντα, νοιώθεις τα πάντα, αλλά στην ουσία έχεις ένα είδος μιας μη-νευρωτικής σχέσης με αυτό που συμβαίνει. Είναι περισσότερο μια επιστροφή στη φυσικότητα, στην αυθεντικότητα, στην αληθινή μας φύση, παρά προσπάθεια να πετύχουμε κάποιο στόχο. Δεν προσπαθούμε να καθαρίσουμε το νου μας, δεν προσπαθούμε να μην έχουμε σκέψεις. Τίποτα από όλα αυτά: απλά ανοίγουμε και δεχόμαστε το παιχνίδι του κόσμου και του νου μας, μέχρι να δούμε πως το ένα είναι μια άμεση αντανάκλαση του άλλου.

Ζούμε μια τρομακτική πολιτική κατάσταση αυτές τις μέρες: από τρομοκρατικές επιθέσεις μέχρι παγκόσμιες οικονομικές κρίσεις. Πώς μπορούν οι επιλογές μας να κάνουν τη διαφορά;

-Είναι οι μικρές αυτές κινήσεις ή μάλλον στάσεις και συμπεριφορές που κάνουν τη διαφορά. Πίσω από την τρομοκρατία και τις κρίσεις, εγώ βλέπω μόνο ανθρώπινα συναισθήματα, τίποτα άλλο. Ναι, είναι ένα δραματικό σκηνικό που μας έχει φέρει σε άθλια κατάσταση αλλά ο μόνος τρόπος είναι να ξεκινήσουμε από τον εαυτό μας και τα συναισθήματά μας. Η τρομοκρατία για παράδειγμα θα μπορούσε να έχει εκλείψει αν υπήρχανε δίοδοι επικοινωνίας με αυτή την άλλη κουλτούρα, αν δεχόμασταν το Ισλάμ ως ένα διαφορετικό πολιτισμό, και αν σαν άτομα, ομάδες, ΜΚΟ, κράτη, ψάξουμε τον τρόπο να επικοινωνήσουμε.

Παρατηρώ όμως πως εσύ η ίδια έχεις και ακτιβιστική δράση.

-Δεν βρίσκω το λόγο γιατί να αποκλείσουμε τον κοινωνικό ακτιβισμό από την πνευματικότητα. Η πραγματική διαφορά είναι στο πόσο εμπλέκεται ο πνευματικός άνθρωπος συναισθηματικά στον ακτιβισμό: θα είναι πολύ πιο αποστασιοποιημένος, ψύχραιμος και χωρίς εμπάθεια. Υπάρχει αυτή η αίσθηση ότι για να είναι κανείς ακτιβιστής και επαναστάτης θα πρέπει να είναι πολύ θυμωμένος. Όχι – θα πρέπει να είναι πολύ ψύχραιμος, να καταλαβαίνει γιατί γίνονται τα πράγματα και να ξέρει ότι απέναντί του δεν έχει εχθρούς αλλά κάποιον που υποφέρει εξαιτίας της άγνοιας και των συναισθημάτων του. Σύμφωνα με το Βουδισμό, ο μόνος «εχθρός» είναι οι δικές μας σκέψεις. Αυτό που έχουμε να κάνουμε απέναντι στους άλλους ανθρώπους είναι να προβάλλουμε τη δική μας αλήθεια, τη δική μας αυθεντικότητα, την καλή μας προαίρεση. Αν το κάνουμε αυτό, τότε η άλλη πλευρά αρχίζει να ραγίζει.
Όσο μεγαλώνω, βλέπω πως εκεί έξω δεν έχω να κάνω με εχθρούς. Όταν βλέπω ανθρώπους που θεωρώ αρνητικούς, βλαπτικούς, ιδιοτελείς, προσπαθώ συνέχεια να εφαρμόζω αυτό που στην ψυχολογία λέγεται «Ο Βασιλιάς Γυμνός». Αντί να δω ένα τρομοκράτη, βλέπω ένα δυστυχισμένο και μπερδεμένο άνθρωπο. Και φυσικά πονάω για τα θύματα, αλλά προσεύχομαι και για το θύτη. Για να φτάσει κάποιος στο σημείο να νομίζει πως μπορεί αν δικαιώσει τη ζωή και την πίστη του μέσα από τη βία, πρέπει να είναι πολύ δυστυχισμένος μέσα του.

Το θέμα είναι πως για τον τρομοκράτη πολλές φορές μπορούμε να έχουμε κατανόηση. Τη χάνουμε όμως με τα παιδιά μας, με τους συνεργάτες και με τους συντρόφους μας. Όταν μας πληγώνουν δεν τους δίνουμε κανένα ελαφρυντικό

-Αυτό είναι μια παγίδα. Τους ανθρώπους που θεωρούμε δικούς μας τους παγιώνουμε σε αυτά που νομίζουμε ότι ξέρουμε για αυτούς, τους βάζουμε σε μια μικρή κορνίζα, τους περιορίζουμε και στην ουσία γινόμαστε εμπόδιο για τη δική τους εξέλιξη. Οποιοσδήποτε κι αν είναι δίπλα μας, ακόμα και αν θεωρούμε ότι τον ξέρουμε, πρέπει να θυμόμαστε ότι αυτό που μας δείχνει δεν είναι παρά μια πτυχή από τις άπειρες δυνατότητές που έχει σαν άνθρωπος. Υγιείς είναι οι σχέσεις στις οποίες ο ένας μπορεί να βοηθήσει τον άλλο να αναπτύξει όλο το δυναμικό του. Το πολύ καλό είναι ο άλλος να λειτουργήσει σαν καταλύτης. Υπάρχουν τέτοιες σχέσεις αλλά συνήθως, απλά συνυπάρχουμε και μοιραζόμαστε τους καταναγκασμούς μας. Το ίδιο ισχύει ανάμεσα σε γονείς και παιδιά, που έχουν μια στενή και παγιωμένη οπτική για το ρόλο ο ένας του άλλου. Αν μπορούσαν οι γονείς να δουν τα παιδιά ως ολοκληρωμένους ανθρώπους, να τα σεβαστούν και να τους δώσουν χώρο, τότε θα είχαν πολύ μεγαλύτερο και πολύ πιο ουσιαστικό σεβασμό. Το ίδιο ισχύει και στη πνευματική σχέση μαθητή- δασκάλου.

Εσύ πώς γνώρισες το δικό σου δάσκαλο, τον σπουδαίο Dzongsar Khyentse Rinpoche;

-Τυχαία! Το 2006, άκουσα ότι θα ερχόταν για να δώσει μια διάλεξη στο Ηλέκτρα Palace. Ξέροντας πως Rinpoche είναι ένας τίτλος αντίστοιχος του Πατριάρχη, ήμουν πολύ περίεργη να τον δω από κοντά. Πάω λοιπόν περιμένοντας να δω έναν άντρα με εντυπωσιακή εμφάνιση, εξωτικά ράσα κτλ και φυσικά βλέπω κάποιον με βυσσινί μπλουζάκι και κάτι σαν μακριά φούστα. Σκέφτηκα λοιπόν μέσα μου «Α, να ο ακόλουθος του Ρίνποτσε! Κάπου από πίσω θα ακολουθεί και ο ίδιος». Όλοι λοιπόν κοιτούσαν τον Ρίνποτσε, γιατί αυτός ήταν, κι εγώ κοιτούσα από την άλλη γιατί ακόμα τον περίμενα…
Όταν βέβαια μπήκαμε τελικά μέσα και παρακολούθησα τη διάλεξή του και είχα την πρώτη διαλογιστική εμπειρία μαζί του, ήταν σαν να άνοιξαν οι ουρανοί. Εντυπωσιάστηκα από την καθαρή ματιά του και τη διαλογιστική του καθαρότητα. Απλά ένοιωσα πως ο νους του μπορούσε να μας καλύψει όλους, σαν να μπορούσε όντως να διαλύσει το Εγώ μας.
Τον πλησίασα λοιπόν στο τέλος και του είπα πως έχουμε ένα μικρό Βουδιστικό Κέντρο της στη Θεσσαλονίκη αφιερωμένο στον Μιλαρέπα, τον μεγάλο Άγιο του Θιβέτ, και πως θα ήταν μεγάλη μας τιμή να πιει μαζί μας ένα τσάι. Προς έκπληξή μου, είπε ναι! Όταν ήρθε δεν κάθησε καν στο ανυψωμένο μέρος που διαθέταμε για τους δασκάλους, καθόταν ανάμεσά μας, και ξαφνικά γυρνάει και μας λέει πόσο μεγάλο θαύμα είναι ότι σε ένα μέρος όπως η Θεσσαλονίκη βρίσκεται ένα κέντρο αφιερωμένο στον Μιλαρέπα. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, εμείς του γκρινιάζαμε για το πόσο μικρός είναι ο χώρος, για το ότι δεν έχουμε χρήματα, για το ότι δεν τα πάμε καλά μεταξύ μας. Εμείς ήμασταν λοιπόν μέσα στη μίρλα, και αυτός γύρισε και είπε πόσο μεγάλο θαύμα είναι η ύπαρξη αυτού του μέρους από μόνη της! Αυτή είναι η διαφορά της καθαρής θεώρησης: σε όλο το σκηνικό της γκρίνιας, είδε ένα θαύμα και αυτό έδωσε άλλη διάσταση στα πράγματα.
Μετά από λίγο μπήκε στο αυτοκίνητο να φύγει, να επιστρέψει στο σπίτι όπου τον φιλοξενούσαν. Εγώ τότε ένοιωσα κάτι ξεκάθαρα σωματικό: ότι η καρδιά μου είχε πηδήξει από το στήθος μου κι έτρεχε πίσω απ’ το αμάξι. Ξεκίνησα να του γράφω e-mail ζητώντας του να με δεχτεί ως μαθήτρια, λέγοντας πως δεν ήθελα να έχω χάσω άλλο χρόνο. Ήθελα τις ασκήσεις που θα με έκαναν να φωτιστώ, το ένοιωθα σαν κάτι επείγον. Μετά από δυο-τρεις μήνες απάντησε μονολεκτικά: «Οκ. Απλά κράτα επαφή». Κι έτσι ξεκίνησε αυτό το ταξίδι μέσα από το οποίο έχασα ένα μεγάλο κομμάτι από το φόβο του θανάτου, μεγάλο κομμάτι ανασφάλειας, μεγάλο κομμάτι από την εξάρτηση από τις σχέσεις μου. Δεν έφτασα στη φώτιση αλλά… είμαι στο δρόμο!
Φυσικά, όλοι είμαστε στο δρόμο. Ποτέ δεν μπορείς να κάνεις συγκρίσεις μεταξύ των ανθρώπων: κάποιος μπορεί να βαδίζει το μονοπάτι της φώτισης δουλεύοντας ένα οχτάωρο στο μαγαζί του, μέσα από μια πολύ απλή ρουτίνα.

Ο κόσμος έχει για τον Βουδισμό και γενικά για τις πνευματικές ομάδες μια συγκεκριμένη εικόνα, ότι θα δει ανθρώπους ήρεμους, χαμογελαστούς κτλ. Τελικά μπαίνει σε ένα τέτοιο χώρο και συναντά άγχος, διαφωνίες κτλ. Πιθανότατα θα αναρωτηθεί λοιπόν, πόσο μπορεί να τον βοηθήσει ένας τέτοιος χώρος!

-Το βασικό είναι ότι σε έναν πνευματικό χώρο, όπου και να ανήκει, δεν θα δεις αγγέλους. Θα δεις ανθρώπους κοινούς, χωμένους μέσα στη νεύρωση, σαν κι εσένα. Ίσως και χειρότερους! Συνήθως χειρότερους μάλιστα – ο σπουδαίος Γκέντυν Ρίνποτσε έλεγε πως εκεί συναντάς ανθρώπους που νοιώθουν σαν να έχουν πιάσει τα μαλλιά τους φωτιά, αφού ψάχνουν απελπισμένα μια διέξοδο έχοντας νοιώσει πραγματική αηδία με τα όσα έχει να τους δώσει η ζωή εδώ. Η απελπισία λοιπόν είναι μια καλή βάση, όπως και η θλίψη. Αυτό σημαίνει όμως πως σε μια πνευματική ομάδα, θα συναντήσεις νευρώσεις. Όσοι μπαίνουν σε μια ομάδα ψάχνοντας ελαττώματα στους άλλους, σύντομα θα ανακαλύψουν πως αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημά τους: είναι στραμμένοι προς τα έξω.

Standard

Τα μικρά πράγματα μάς κάνουν μεγάλους ανθρώπους

hands-kindness

Οι λεπτομέρειες στην καθημερινή ζωή μας είναι που αποτυπώνουν τις αληθινές τάσεις μας, τις αληθινές προθέσεις μας. Δεν έχει καμιά σημασία τι είναι αυτό που κάνουμε. Σημασία έχει το πώς το κάνουμε.
Πάνω σε αυτόν τον άνισο και άρρωστο πλανήτη βρίσκεις εύκολα σημαντικούς ανθρώπους να ζουν μέσα στο χώμα και ασήμαντους να επιπλέουν στην επιφάνεια του αφρού της πολιτικής, της οικονομικής επικαιρότητας και της δημοσιότητας.
Τα μικρά πράγματα μάς κάνουν μεγάλους ανθρώπους. Και δεν υπάρχει μεζούρα γι’ αυτά. Απλά, όσο πιο ευγενικά ζούμε τη ζωή μας τόσο πιο πολύ μεγαλώνει η αίσθηση της ευτυχίας και της ικανοποίησής μας.
Αντίθετα, όσο βουλιάζουμε στην απληστία, στο θυμό, στο ανικανοποίητο, στη βία, τόσο γεμίζουμε τις αποθήκες της προσωπικής και της συλλογικής εμπειρίας μας με σκουπίδια αλλά και πόνο…

Standard

Τα δώρα της απώλειας

elpida

Τι μένει όταν η «αγάπη» φεύγει; Τι μένει όταν η «σχέση» τελειώνει; Όταν ο αγαπημένος πεθάνει; Όταν οι ψευδαισθήσεις μας πεθάνουν μαζί του;

Τι μένει αφού περάσει η ηλιόλουστη μέρα κι έρχεται η κρύα καρδιά της νύχτας, όταν ξυπνάμε ξαφνικά μέσα στο τρένο της ανασφάλειας και της μοναξιάς;

Οι ψυχολόγοι ανά τον κόσμο θα μας περιγράψουν τα «στάδια» του πένθους και της απώλειας. Θα μας πουν ότι ναι, είναι φυσική η άρνηση, η διαπραγμάτευση, η οργή, η θλίψη, η αποδοχή.

Θα μας πουν ότι ο χρόνος μαλακώνει τις πληγές και σταματά την αιμορραγία της ψυχής. Αλλά εμείς ξέρουμε. Ξέρουμε ότι ο πόνος μένει πάντα εκεί, πίσω από τη βαριά κουρτίνα της καθημερινότητας. Απλά, μαθαίνουμε να ζούμε μαζί του!

Η γεύση του πόνου αλλάζει. Χάνει εκείνη την εξαναγκαστική δριμύτητα που είχε στην αρχή. Το σοκ του αποχωρισμού απομακρύνεται σαν φάρσα μέσα στην ομίχλη των ημερών που περνούν. Αλλά ο πόνος είναι πάντα εκεί. Και τότε γίνεται ένα θαύμα:  είναι σα να μένει ο πόνος «έγκυος»…

Ξαφνικά απλώνεται μπροστά μας μια τεράστια γκάμα επιλογών, εμπνεύσεων και δυνατοτήτων. Η ζωή από μόνη της εκδικείται την αδράνεια. Και το πένθος μας, τι άλλο είναι, παρά μια αγκυλωμένη αδράνεια; Τι άλλο είναι η μνησικακία μας, το αναμάσημα της απώλειας, παρά μια αντίσταση στη ροή της ζωής;

Κάπως έτσι, δειλά στην αρχή, καταιγιστικά στη συνέχεια, ο πόνος μας αρχίζει να γεννάει τα παιδιά του: την αποδοχή, την ηρεμία, την ευγνωμοσύνη, την πλησμονή, την αναγνώριση… Και αργότερα, τη χαρά, τη δημιουργικότητα, τη φαντασία…

Ο πόνος γίνεται σαν ένα μεγάλο δέντρο που δεν ξέρεις τι καρπό θα φέρει. Μπορεί το ένα φρούτο να σου προκύψει μήλο, το άλλο αχλάδι, ροδάκινο ή φράουλα… Μπορεί το ένα φρούτο να είναι πικρό και στυφό, αλλά το επόμενο να είναι γλυκό ή ξινό. Τα γεύεσαι όλα με τη σειρά, δεχόμενος τα δώρα του πόνου σου. Αυτά τα δώρα είναι η προίκα σου.

 

Standard

Ο άνεμος του κάρμα…

autumn-in-fire

Έτσι. Χωρίς να το πάρεις είδηση, σε μια στιγμή έξω από το χρόνο, φύσηξε ο άνεμος του κάρμα. Διαπέρασε το δέρμα, τα κύτταρα και τους ιστούς σου σαν ριπή.

Έτσι, ανεπαίσθητα αποκαθήλωσες τις εικόνες του μέλλοντός σου και ξήλωσες τις αγκυλώσεις του παρελθόντος σου. Χωρίς να πάρεις ιδέα πώς και γιατί, ο άνεμος του κάρμα άλλαξε τη γεύση της ζωής σου σε μια στιγμή. Ένιωσες την πίκρα στο ροδόνερο…

Το έχει πει και ο Σιντάρτα: πρόσεξε, η ομορφιά πληγώνει. Ανοίγεις τα μάτια σε αυτόν τον καινούργιο κόσμο, γνωρίζοντας ότι ζεις μέσα στο δικό σου όνειρο.

Αναρωτιέσαι πόσο μοιάζει αυτό το όνειρο με τις παιδικές σου ενοράσεις. Βρίσκεις την ίδια καλειδοσκοπική ταυτότητα στο χορό των φαινομένων. Την ίδια συνταγή χαρμολύπης που συνοδεύει τη ζωή σου από παιδί. Αλλά η γεύση έχει αλλάξει δραματικά. Νιώθεις την πίκρα στο ροδόνερο…

Όταν φυσά ο άνεμος του κάρμα, διαλύει τα ερείπια της ταχτοποιημένης και παγιωμένης ζωής σου. Οι πεταλούδες της εμπειρίας σου δεν μπορούν να ζήσουν στα σπιρτόκουτα της ανασφάλειας.

Ο άνεμος του κάρμα εκδικείται κάθε στιγμή αλαζονείας, αδιαφορίας, βολέματος, διάσπασης, προσκόλλησης, απέχθειας… είσαι ο σπορέας της εμπειρίας σου και το χωράφι ξαφνικά γεμίζει αγριόχορτα που παρασέρνονται ορμητικά.

Standard