Προσκύνημα στο Δέντρο της Φώτισης

IMG_1000.JPG

Ο Ναός ορθώνεται σαν παγόδα σε πολλά επίπεδα, χτισμένος με πέτρα και μάρμαρο σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, σκαλισμένος περίτεχνα με σκηνές από τη ζωή του Βούδα και επιχρυσωμένος από ευλαβικά χέρια πιστών που διαρκώς κολλούν επάνω του φύλλα χρυσού. Δίπλα ακριβώς στον Ναό, βρίσκεται αγκαλιαστά το Δέντρο της Φώτισης, απόγονος του αρχικού, που διασώθηκε από σπόρους που ταξίδεψαν στη Σρι Λάνκα κι από κει πίσω στην Ινδία, έτσι θέλει ο θρύλος και αν θέλουμε το πιστεύουμε. Η μαγεία του μέρους είναι απερίγραπτη. Μόλις μπαίνεις στον περίβολο, ήδη νιώθεις ότι είσαι σε trance. Καθώς κατεβαίνεις τα σκαλοπάτια που σε οδηγούν στη μπροστινή πλευρά του Ναού, όπου βρίσκεται το περίφημο χρυσό άγαλμα του Βούδα, τα μεγέθη και οι προοπτικές διαρκώς αλλάζουν. Στην αρχή, είσαι ένας μικρός άνθρωπος που έρχεσαι να προσκυνήσεις. Και καθώς πλησιάζεις, νιώθεις σαν να βρίσκεται το σώμα σου και ο ναός σε μια τέλεια αναλογία αντιστοίχισης. Βλέποντάς τον, είναι σαν να βλέπεις το σώμα σου, που είναι ένας Βούδας, σε στάση διαλογισμού, με τα χέρια ενωμένα στη καρδιά. Εσύ είσαι ο Ναός. Ακολουθείς το πολύχρωμο πλήθος στη δεξιόστροφη περιφορά γύρω από το σύμπλεγμα του Ναού και του Δέντρου. Περπατάς αργά και απαγγέλλεις μάντρα. Οι ήχοι των προσευχών από τις διαφορετικές γλώσσες αναμειγνύονται σε ένα υποβλητικό βουητό κυψέλης. Η ενέργεια της ευλογίας είναι διάχυτη και τόσο αληθινή, που ξεχνάς εντελώς τον εαυτό σου. Αλλά αυτό θα το βιώσεις πιο πολύ, στη διάρκεια των ημερών που θα ακολουθήσουν.

……………..

Το Δέντρο, μπορείς να το πεις και Δέντρο της Ζωής. Γεμάτο πολύχρωμα πουλιά, σκιουράκια, πεταλούδες. Γεμάτο μεταξωτά υφάσματα και γιρλάντες λουλουδιών που το στολίζουν οι πιστοί, γεμάτο προσευχές που δεν σταματούν ποτέ, νύχτα μέρα. Το Δέντρο της Φώτισης είναι το πιο ζεστό και φωτεινό σημείο πάνω στον πολύπαθο αυτό πλανήτη. Το μέρος όπου απλά κάθεσαι και ο διαλογισμός συμβαίνει. Όπου ξεπερνάς τις αναστολές, τους φόβους και τις προσωπικές σου ατζέντες με την ευκολία του αέρα που κουνάει τα φύλλα του, σε σχήμα καρδιάς. Το Δέντρο της Φώτισης είναι το ορόσημο στη ζωή σου. Εκεί που θα επιστρέφεις ξανά και ξανά, για να επανασυνδεθείς με την φωτισμένη πρόθεση όλων των όντων. Το Δέντρο που απλώνοντας τα κλαδιά του αγκαλιάζει όλα τα όντα και τα ενώνει πέρα από χρόνο και χώρο.

(Η συνέχεια στο επόμενο Άβατον)

 

“ΞΕΝΟΣ”;

46958464_10216622968063130_6866151847162281984_n

Άν τολμήσουμε για μια μοναδική στιγμή να κάνουμε μια βουτιά στα βάθη της ύπαρξής μας: εκεί που το νερό είναι ζεστό και ήσυχο, αφήνοντας στην άκρη τα κύματα και την ταραχή της καθημερινής δραστηριότητας… αφήνοντας τους ρόλους και τις ταμπέλες που μας περιορίζουν ασφυκτικά μέσα στην ατομικότητα… εκεί που οι πόρτες και τα παράθυρα της ψυχής ανοίγουν διάπλατα…Τότε ξαφνικά μπορεί να διαπιστώσουμε ότι δεν υπάρχει κανένας «εαυτός», δεν υπάρχει κανένας «άλλος», δεν υπάρχει κανένας φόβος και καμιά απειλή! Και είναι σαν να ξυπνάμε ξαφνικά από έναν βαθύ ύπνο. Ανοίγοντας τα μάτια, ανασαίνουμε επιτέλους πιο βαθιά, πιο ήρεμα. Και τότε μπορεί να αποφασίσουμε να πάψουμε πια να κατασκευάζουμε τους «ξένους» γύρω μας. Αποφασίζουμε να βγούμε από τον μοναχικό τόπο της αλαζονείας, που είναι η αυτοεξορία μας. Να απεκδυθούμε την επιτήδευση του παλιού εαυτού μας και να αρχίσουμε απλά να υπάρχουμε, χωρίς ονόματα, χωρίς ταμπέλες. Να συνυπάρχουμε στο συλλογικό παιχνίδι της ζωής. Γιατί τότε συνειδητοποιούμε ότι η ίδια η αλλοτρίωση, η αποξένωση από την αληθινή μας φύση ήταν που δημιουργούσε τόσο καιρό τους «ξένους» γύρω μας. Ο κάθε ξένος εκεί έξω δεν ήταν παρά το δικό μας ανδρείκελο, μια προβολή, η αντανάκλαση του Άγνωστου μέσα μας…

Ξανα-εφευρίσκοντας τον Ηρωισμό στη ζωή μας!

Exif JPEG

Έχουμε πήξει στους κατασκευασμένους «ήρωες» κάθε μορφής- Ήρωες κόμικ, ήρωες πολέμου, ήρωες σελέμπριτυ, ήρωες μεγιστάνες, ήρωες επεισοδίων στη τιβι…Ξεχνάμε τους αληθινούς ήρωες που δεν τους καταπίνει η μιζέρια και τους θυμόμαστε μόνο μετά από μια εθνική καταστροφή, σαν αυτή τη πρόσφατη στο Μάτι. Τότε όλοι μαζί…ααααα….αναφωνούμε, μπράβο στους πυροσβέστες μας, μπράβο στους εθελοντές μας, μπράβο στους ήρωες!

Ξεχνάμε όμως και το πιο βασικό: ότι για να λειτουργήσει κανείς ηρωικά αυθόρμητα σε μια δεδομένη στιγμή, θα πρέπει μέσα του να έχει καλλιεργήσει τον σπόρο της καλοσύνης για πολύ καιρό. Θα πρέπει να έχει σπείρει τη συνείδησή του με καλοπροαίρετες σκέψεις και τη ζωή του με μικρές καλοπροαίρετες και ανιδιοτελείς πράξεις. Τότε μόνον μπορεί να ανθίσει ο ηρωισμός στα δύσκολα!

(…η συνέχεια στο επόμενο Άβατον Σεπτεμβρίου 2018)

My Zen Cat Master

Μια γατίσια μετενσάρκωση Ζεν Δασκάλου

RJSP51C

Είμαι πλέον βέβαιη, ο Amadeus δεν είναι απλά μια γάτα. Θα μου πείτε, το ίδιο ισχυρίζονται οι απανταχού γατόφιλοι όλων των εποχών… Πλην όμως, οι περισσότεροι από αυτούς τονίζουν την ανεξαρτησία και την ιδιοτροπία σαν τα ξεχωριστά χαρακτηριστικά των λατρεμένων αυτών απαλών χνουδωτών τετράποδων. Στη περίπτωσή μας όμως, έχουμε να κάνουμε με έναν γάτο-δάσκαλο! Κανονικά και με τον νόμο, μου έχει επιβληθεί σαν ένας οικόσιτος Zen master, που με το άγρυπνο μάτι του ελέγχει και παρατηρεί κάθε στιγμή την καθημερινότητά μου.

Από τότε που με υιοθέτησε, τρία χρόνια πριν, ο γατούλης αυτός δεν παύει στιγμή να μου υπενθυμίζει μερικά θεμελιώδη πνευματικά μαθήματα, τα οποία όλοι βέβαια μπορεί να τα γνωρίζουμε θεωρητικά, αλλά τείνουμε να τα «ξεχνάμε» ολοένα, υπό το κράτος της καθημερινής κούρασης και διάσπασης. Ας δούμε λοιπόν, τι έχω μάθει από τον Amadeus αυτά τα λίγα χρόνια που με τιμά με την παρουσία του!

Και πρώτα απ’όλα, μου διδάσκει υπομονή. Ατελείωτη καρτερικότητα και αδιάλειπτη προσοχή. Ένας τέτοιος γάτος που σέβεται τον εαυτό του σαν άξιος εκπρόσωπος των αιλουροειδών, ποτέ δεν δείχνει ανυπομονησία όταν καιροφυλακτεί στη γωνία μέχρι να επιτεθεί στο θήραμά του, το οποίο μπορεί ας πούμε να είναι το πόδι μου που περνάει ή κανένα κακόμοιρο αμέριμνο έντομο που έτυχε να πετάει κατά κει… Ξέρει ότι η επιτυχία του κάθε εγχειρήματος, η αίσια έκβαση της κάθε υπόθεσης, τα πάντα, εξαρτώνται από το καλό timing. Είναι διατεθειμένος να κρατήσει τον νου και τα μάτια του σε μονο-εστιακή συγκέντρωση καλύτερα από τον πιο προχωρημένο ασκητή του Dzogchen, όταν εντοπίσει τον κινούμενο στόχο του. Κι εκεί που νομίζεις ότι απλά ξεχάστηκε και αράζει με τις ώρες ξαπλωμένος μπρούμυτα στο χαλί, ορμά εν ριπή οφθαλμού και τσακώνει την δύσμοιρη μυγούλα! (την οποία προσπαθώ πάντα, αν και όχι με σίγουρη επιτυχία, να διασώσω…)

Στη συνέχεια, μου διδάσκει την επιμονή. Έτσι κι αποφασίσει ότι πεινάει, ακόμη κι αν είναι άσχετη η ώρα του κανονικού γεύματος, είναι ικανός να κάθεται μπροστά στο πιατάκι του και να το κοιτάζει ασκαρδαμυκτί μέχρι να υποκύψω, ή μόλις με δει να κινούμαι κρατώντας στα χέρια κάτι φαγώσιμο, να αρχίσει εκείνο το επίμονο νιαούρισμα-κλαψούρισμα, του τύπου: δώσε-και –σε -μας -καλέ-κυρία, μέχρι τελικής πτώσεως! Δεν υπάρχει περίπτωση να κάνει πίσω στην στοχοπροσήλωσή του. Έτσι κι εγώ, πού και πού, παίρνω το μήνυμα να μην κατεβάζω την μπάρα των πνευματικών μου επιδιώξεων…thanks to you, Master Amadeus!

Αν νομίζετε ότι η λίστα στερεύει κάπου εδώ, απατάστε οικτρά, διότι μόλις αρχίσαμε! Το επόμενο μάθημα που μπορώ να καταλάβω, είναι ότι όλα αυτά τα χρόνια προσπαθεί μάταια να με διδάξει την γλώσσα του σώματος, την μη-λεκτική επικοινωνία. Εγώ από την πλευρά μου, σαν επίδοξη συγγραφέας, την  έχω την πετριά με τις λέξεις. Δίνω περισσότερη βαρύτητα στις λεκτικές δηλώσεις, παρά στις πράξεις, κι αυτό είναι ένα δείγμα της απύθμενης βλακείας μου, καθώς παρασύρομαι όπως όλοι οι συμπατριώτες μου, ας πούμε σε λανθασμένες εκλογικές συμπεριφορές και επίσης, όπως η συντριπτική πλειοψηφία των γυναικών σε λάθος ερωτικές επιλογές- μιας και «τσιμπάμε» στο ψηστήρι των όμορφων λέξεων. Ο γατίσιος όμως δάσκαλός μου, δείχνει με την στάση του σώματος και με το βλέμμα του όλη του την αλήθεια, χωρίς καμιά εξαπάτηση. Επίσης, αντιλαμβάνεται την ψυχική μου κατάσταση στη στιγμή και καταλαβαίνει πότε δεν είναι καθόλου καλή ιδέα να ζητήσει χάδια και προσοχή, όταν είμαι θυμωμένη…Απλά, τρέχει μακριά! Είναι θέμα καθαρής συναισθηματικής νοημοσύνης, την οποία φαίνεται ότι οι περισσότεροι εκπρόσωποι της ανθρώπινης φυλής, είτε δεν διαθέτουμε καθόλου, είτε δεν την έχουμε καλλιεργήσει αρκετά…

(Απόσπασμα από άρθρο μου στο τελευταίο Άβατον, τεύχος 156)

Κορίτσια που χάθηκαν

vanmeene-7

Δελχί 2010. Η Π. με κοιτάει ζωηρά στα μάτια και αναλύει με πάθος τις τελευταίες κοινωνικοπολιτικές εξελίξεις στην Ινδία. Την ενδιαφέρει κυρίως η θέση της γυναίκας στη χώρα της, που μαστίζεται από γιγάντιες συγκρούσεις πολιτισμών και νοοτροπιών. Πασχίζει να ισορροπήσει ανάμεσα στη πλούσια παράδοση και στο προκλητικό παρόν με τους εκατομμύρια άστεγους, αναλφάβητους και άπορους συμπολίτες της. Η Π. τρέχει από δω κι από κει, συμμετέχει σε πάνελ, σε συνέδρια και σε ημερίδες και μιλάει πολύ. Μιλάει συνέχεια, ελπίζοντας ότι κάπου, κάπως θα εισακουστεί. Διακινδυνεύει πολλές φορές τη σωματική της ακεραιότητα, δέχεται απειλές αλλά δεν μασάει. Τολμάει να νοιώθει κοσμοπολίτισσα σ’ένα βαθιά εθνικιστικό περιβάλλον. Τολμάει να νοιώθει φεμινίστρια σ’ένα βαθιά σωβινιστικό περιβάλλον. Την διακρίνει η υπερηφάνεια της γνώσης. Την διακρίνει επίσης η χάρη της αυτοπεποίθησης. Είναι το κορίτσι που έγινε γυναίκα και που δεν χρειάζεται κανέναν να την «ολοκληρώσει», καθώς είναι από μόνη της ολόκληρη. Όταν στρίβει στη γωνία ανεμίζοντας το χρυσο-πορτοκαλί της σάρι, δεν ανησυχώ καθόλου. Γιατί η Π. δεν μπορεί να χαθεί. Η Π. λάμπει και θα λάμπει ό, τι κι αν γίνει.

Μεξικό 2017. Ημέρα των Νεκρών. Η Μ. μπαίνει φουριόζα στο δωμάτιο. Φέρνει μαζί της όλα τα χρώματα και τα αρώματα της μέρας. Σήκω να ντυθούμε! μου λέει. Με βάφει άσπρη, μαύρη, κόκκινη, πράσινη. Με βάφει με την άγρια ομορφιά του θανάτου και της επαναγέννησης. Με ντύνει με τα ρούχα της παροδικότητας. Όταν κοιτάω στον καθρέφτη, δεν βλέπω πια «εμένα». Βλέπω έναν σκελετό που έχει ανθίσει. Βλέπω τη γη που αναδύει τους βλαστούς της μετά από τον παγωμένο χειμώνα. Βλέπω τα λουλούδια να βλαστάνουν μέσα από τα ερείπια της ζωής. Η Μ. είναι μυήτρια. Δεν χρειάζεται να «κάνει» κάτι για να με μυήσει σε όλο αυτό. Η απλή παρουσία της το κάνει. Το βλέμμα της είναι βαθύ και διεισδυτικό, η χαρά της ανεξέλεγκτη και η γνώση της αρχαία. Γελάει με το δράμα. Παίζει με το δράμα. Αναγεννιέται με το δράμα. Θέλει να με πάει στην οικογένειά της που την περιμένουν. Τους βρίσκουμε εκεί, στριμωγμένους όλους μαζί σ’ένα πορτοκαλί σπιτάκι. Τα αμέτρητα φωνακλάδικα αδέρφια και ξαδέρφια, στους χαμογελαστούς θείους και στις χρωματιστές θείες, γιαγιάδες και παππούδες που καπνίζουν την πίπα τους. Η οικογένειά της είναι ένα ολόκληρο χωριό ανθρώπων! Πίνουμε και τρώμε όλοι μαζί το ελιξήριο της ζωής. Χορεύουμε όλη τη νύχτα και κάποια στιγμή η Μ. μπαίνει σ’ένα αμάξι και χάνεται. Ρωτάω γύρω μου, τι έγινε; πού πάει; Ακούω ακόμη το γέλιο τους.

(Απόσπασμα από άρθρο μου στο τελευταίο Άβατον, τεύχος 155)

 

Τώρα!

11949415_758885677556931_2379282831191232326_n

“Τώρα αυτή τη στιγμή, αυτή μπορεί να είναι η τελευταία μου αναπνοή…Τώρα!…Τώρα!…”

Ασκηθείτε έτσι και δείτε τι αλλάζει στην αντίληψή σας για τα πράγματα.

Δείτε τα «αυτονόητα» να γίνονται μοναδικά, τα «βαρετά» συναρπαστικά, τα «συνηθισμένα» καινούργια, τα «δεδομένα» επαναστατικά και όλα τα «γκρίζα» πράγματα της ζωής σας, πολύχρωμα. Βάλτε φως στην συνείδησή σας αξιοποιώντας το πολύτιμο δώρο της παροδικότητας. Γιατί η αληθινή ζωή αρχίζει εκεί που αφήνουμε την αυταπάτη της σιγουριάς και της μονιμότητας.

Η εμπειρία μας έχει τη ποιότητα και το βάθος που της δίνουμε. Εμείς οι ίδιοι είμαστε ο καλλιτέχνης, ο θεατής και ο ηθοποιός του δράματος της εμπειρίας μας. Ανιχνεύοντας στην κάθε παρούσα στιγμή την σφραγίδα της παροδικότητας, προσδίδουμε στη ζωή μας την αξία που της αρμόζει.

(art by Chie Yoshii)

Δελχί. Βαθιά ανάσα…

11052017_10206698429035857_3994094179779327615_n

Δελχί. Βαθιά ανάσα. Το τρένο της κοινής αντίληψής μου έχει ήδη αρχίσει να τρέχει ανάποδα. Το ξέρω, εδώ και κάποια χρόνια, ότι η Ινδία επιφέρει μια μοναδική επίθεση στις αισθήσεις και στις αντιλήψεις μου. Είναι σαν να το κάνει επίτηδες! Αναδεύει όλες τις πτυχές του κομφορμισμού και της μικροαστικής μου ευπρέπειας. Με τρομάζει, με μαγεύει, με αηδιάζει, με συναρπάζει. Έστω και μισή ώρα Ινδίας (και ειδικά στο Δελχί) αποτελεί για μένα over dose. Θέλω να χαθώ, να εξαφανιστώ μέσα σε αυτήν πολύβουη και πολύχρωμη χοάνη και ταυτόχρονα να βρω κάπου να κρυφτώ, ένα δωμάτιο με τέσσερις τοίχους και κλειστή πόρτα ώστε να αφήσω την Ινδία απ’ έξω. Αλλά είναι αδύνατο. Ο, τι και να κάνω, η Ινδία με καταπίνει. Όταν είμαι εκεί νιώθω ότι ζω στη κόλαση, κι όταν φεύγω, νιώθω ότι άφησα πίσω μου τον παράδεισο… Απίστευτα απρόβλεπτη, προκλητική, παραβιαστική, δυνατή εμπειρία, που σε αφήνει διαλυμένο σαν τα γρανάζια μιας παλιάς μηχανής. Υποθέτω ότι αυτό γίνεται ακριβώς γιατί έτσι πρέπει να γίνει. Να αφήνουμε πίσω τον νευρωτικά συγκροτημένο εαυτό μας για να μπορούμε να ανακαλύψουμε τον φρέσκο αέρα μέσα μας. Να αφήνουμε την πολυπλοκότητά μας πίσω, να πέφτει σαν ξερό κλαδί από το δέντρο της απλής παρούσας στιγμής…

Ο Μύθος του Έρωτα

 Romeo_and_Juliet_(detail)_by_Frank_Dicksee

Ζούμε μια ζωή σκυμμένοι στις συλλογικές κοινωνικές και  πολιτιστικές εμμονές μας, με προεξέχουσα την εμμονή της ψευδαίσθησης του έρωτα. Όλοι μιλούμε για την αγάπη, πονούμε για την αγάπη, αναζητούμε την αγάπη, αλλά δεν συνειδητοποιούμε ότι κυνηγάμε ένα ουράνιο τόξο.

Αυτό που οι περισσότεροι ονομάζουμε αγάπη περιέχει τόση προσκόλληση, τόσο εγωκεντρισμό και τόση αγκύλωση, που θα μπορούσαμε να το παρομοιάσουμε καλύτερα με έναν… συναισθηματικό γύψο! Νομίζουμε ότι ‘αγαπάμε’ όποιον μας είναι ευχάριστος και όποιον εξυπηρετεί προσωρινά τις ανάγκες μας για ευχαρίστηση, ασφάλεια, επιβεβαίωση κλπ. Μόλις αυτός ή αυτή ‘προδώσει’ στιγμιαία τη  ψευδαίσθησή μας, μόλις παραβεί τους απαρέγκλιτους όρους και τις άκαμπτες προϋποθέσεις που έχουμε θέσει, τότε η ‘αγάπη’ μας εξανεμίζεται και μετατρέπεται εν μια νυκτί σε οχετό μίσους, υπολογισμού και μνησικακίας…

Πού είναι η αγάπη τότε; Τι μένει που να θυμίζει αυτό τον ανθισμένο πορτοκαλεώνα που γέμιζε τα στήθη μας και τα μάτια μας στις πρώτες συναντήσεις; Που πάει η περίφημη αγάπη μας, μετά από έναν χωρισμό, μετά από μια αποτυχία, μετά από ένα διαζύγιο, μετά από μια προδοσία…; Πώς μεταστρέφεται το πιο ‘ευγενικό’ ανθρώπινο συναίσθημα σε πόρτα της κόλασης; Πολύ απλά… αυτό που βαφτίζουμε “αγάπη”, δεν είναι παρά η προσκόλλησή μας σε μια νοητή προέκταση του εγωκεντρισμού μας. ‘Εγώ’ και τα παιδιά μου, ‘εγώ’ και ο σύντροφός μου, ‘εγώ’ και η φίλη μου… Τη στιγμή που τα παιδιά ή ο σύντροφος ή οι φίλοι θελήσουν να κάνουν κάτι άλλο από αυτό που θρέφει το δικό μας μικρό ή μεγάλο ‘εγώ’, τότε μετατρέπονται πάραυτα σε ‘δυνάστες’, ‘προδότες’, ‘εχθρούς’…

Ζούμε για αυτό το φάντασμα της αγάπης. Από μικροί το φανταζόμαστε και το κατασκευάζουμε με τα υλικά της χαμένης παιδικής μας ανθρωπογνωσίας. Ως μεγάλοι, το ανασκευάζουμε και το επικαιροποιούμε πάνω στα χνάρια των παλιών μας επιλογών, πάνω στα χνάρια των παιδικών μας πληγών.  Κανείς όμως δεν μας έχει πει ότι πρόκειται απλά για ένα φάντασμα…

Υπάρχουν δύο κύριες προσεγγίσεις στο θέμα αυτό: Η μια ψυχαναλυτική και η άλλη πνευματική. Η πρώτη θέλει να βλέπει την αγάπη ως ένα συναίσθημα σχεσιακό- αυτό σημαίνει ότι η αγάπη είναι μια στιγμιαία, μια στιγμή προς στιγμή κατάσταση που βιώνεται σε μια σχέση, σε μια ανθρώπινη διάδραση. Άρα, οτιδήποτε άλλο βιώνεται έξω από αυτό το σχεσιακό και προσωρινό πλαίσιο,  μπορεί να είναι εμμονή, μπορεί να είναι ψυχοπαθολογία, αλλά δεν είναι αγάπη!

Η δεύτερη οπτική, η πνευματική,  θέλει την αγάπη να μην είναι συναίσθημα. Στη περίπτωση αυτή, η αγάπη θεωρείται ότι είναι η αληθινή μας φύση, ο ανώτερος εαυτός μας, η φωτισμένη μας ενυπάρχουσα ουσία που μένει αθάνατη, σταθερή και λαμπερή, ανεξάρτητα από τις συνθήκες. Ένας φωτισμένος ‘αγαπά’ χωρίς όρους και προϋποθέσεις. Δεν θα θυμώσει, ούτε θα απογοητευτεί αν η καλή του ερωτευτεί κάποιον άλλο, ούτε αν το παιδί του τού αποκαλύψει ότι είναι ομοφυλόφιλος! Ένας φωτισμένος δεν θα ζηλέψει, δεν θα μεμψιμοιρήσει, δεν θα απογοητευτεί, δεν θα μνησικακήσει…  γιατί η αγάπη είναι η θεϊκή ουσία που μένει άφθαρτη, που καίγεται άκαυτη και που δεν διακυβεύεται από τίποτα και με τίποτα!

Είτε εμπιστευτούμε τη μια περίπτωση, τη ψυχαναλυτική, είτε την άλλη, την πνευματική, βλέπουμε ότι αυτό το μόνιμο διαρκές συναίσθημα της αγάπης που πιστεύουμε ότι νιώθουμε για κάποιους προνομιακούς αποδέκτες συνανθρώπους μας, είναι απλά μια αυταπάτη! Διότι στη πρώτη μεν περίπτωση πρόκειται για κάτι πολύ φευγαλέο και στιγμιαίο, που βιώνεται πάντα σε ένα μοίρασμα ψυχών, κάτι σαν μια ψυχική μετάγγιση, στα πλαίσια μας ζωντανής σχέσης με τον άλλον. Στη δεύτερη δε περίπτωση, πρόκειται για μια κατάσταση διαρκούς υπερπροσωπικής αγάπης που δεν βιώνεται ως συναίσθημα, αλλά ως ουσία ύπαρξης.

Οπότε, την επόμενη φορά που θα πιάσουμε τον εαυτό μας ή τους φίλους μας να κλαίγονται για της αγάπης τους καημούς, μπορούμε τουλάχιστον να έχουμε τη νηφαλιότητα να καταλάβουμε ότι ο θρήνος μας αφορά τις δικές μας ελλείψεις και ότι ο οποιοσδήποτε ‘άλλος’ απέναντί μας δεν είναι θύτης, ούτε Ρωμαίος, ούτε Ιουλιέτα, παρά κομπάρσος στο μικρό προσωπικό μας δράμα. Και αν είμαστε στη σπάνια εκείνη μειοψηφία που μπορεί να αγαπάει χωρίς όρους, ας χαρούμε, γιατί είναι “δώρο Θεού”…

“Φώτιση”; -Όχι, ευχαριστώ!

17_Salvation_2k

Αν «γκουγκλάρεις» τη λέξη «φώτιση» σήμερα, θα βρεις σίγουρα εκατομμύρια αποτελέσματα. Το facebook και το twitter έχουν γεμίσει quotes για τη φώτιση – θαρρείς, όσο περνάει ο καιρός, έχει γεμίσει ο τόπος αυτόκλητους «φωτισμένους» που καλούν εμάς τους υπόλοιπους αδαείς σε διήμερα σεμινάρια αφύπνισης. «Αγγελικά» ρέικι και «διαβολικά» ριμπέρθινγκ βρίθουν στο διαδίκτυο υποσχόμενα ταχύρρυθμη πραγμάτωση με εμπειρίες πρώτης τάξης, εγγυημένη φώτιση χωρίς κούραση, μπορείς να την προγραμματίσεις ανάμεσα στο κομμωτήριο και στη λαική…

Ποτέ μια λέξη δεν έχει φορεθεί και δεν έχει φθαρεί τόσο, όπως η λέξη «φώτιση» (ίσως μόνο η λέξη «δημοκρατία»…). Ποτέ μια έννοια δεν έχει παραβιαστεί και δεν έχει κακοποιηθεί τόσο, όσο η έννοια της φώτισης στον σύγχρονο κόσμο. Αρχίζω να πιστεύω ότι όσο περισσότερο απομακρυνόμαστε πολιτισμικά από την αληθινή μας φύση και από την φυσική αυθόρμητη κατάστασή μας, τόσο περισσότερο έχουμε την ανάγκη να μιλάμε για τη φώτιση…Μόνο που όταν μιλάμε για τη φώτιση, είναι σαν να μιλάμε για ένα φάντασμα, «για ένα αδειανό πουκάμισο, για μιαν Ελένη…». Νομίζουμε ότι η φώτιση είναι ένας μακρινός στόχος, ένα ταξίδι που παίρνει ατελείωτα χρόνια, πολλές δεκαετίες, αμέτρητες ζωές…ενώ στη πραγματικότητα πρόκειται απλά για μια στιγμή!. Η στιγμιαία αναγνώριση της κατάστασης του νου μας, η στιγμιαία αναγνώριση του ποιοι είμαστε αληθινά, η επίγνωση, η αυτογνωσία αυτού που ήδη υπάρχει εκεί από πάντα…Δεν χρειάζεται να πάμε κάπου μακριά για να συναντήσουμε αυτό που ήδη είμαστε, όπως δεν χριεάζεται να ταξιδέψει κάπου μακριά η θάλασσα για να συναντήσει το νερό…Καμμιά απόσταση- μόνον αναγνώριση.

Κι όμως. Μας έχουν πει από μικρά ότι «είμαστε» το σώμα μας, «είμαστε» το όνομά μας, «είμαστε» τα σχέδια της ζωής μας και οι τίτλοι των σπουδών μας. Μας έχουν πει ότι είμαστε η ψήφος μας, η ομάδα μας, η πόλη μας, η πατρίδα μας, η ράτσα μας…Κανείς δεν μας είπε ποτέ ότι είμαστε αστερόσκονη…Ότι ο σίδηρος στο αίμα μας, το ασβέστιο στα κόκκαλά μας, το οξυγόνο που αναπνέουμε δεν είναι παρά απομεινάρια, στάχτες αστεριών που έζησαν και πέθαναν εδώ και πολύ καιρό…Κανείς δεν μας είπε ότι συνδεόμαστε άρρηκτα με αυτόν τον «εξωτερικό» κόσμο και ότι μάλλον ο «κόσμος» που βιώνουμε βρίσκεται μέσα μας, παρά εμείς μέσα σε αυτόν!

Ετσι, χρειαζόμαστε αυτές τις ταμπέλες, χρειαζόμαστε τους οδοδείκτες για να προσεγγίσουμε και να περιγράψουμε νοερά αυτό που ήδη είμαστε! Χρειαζόμαστε τις λέξεις και τα σεμινάρια και τις ασκήσεις για να έρθουμε πιο κοντά στον εαυτό μας…πόσος χρόνος και κόπος χαμένος για κάτι τόσο αυθεντικό και κοντινό, όσο ο χτύπος της καρδιάς μας…Πώς γίνεται λοιπόν κι επαφίουμε αυτό το σημαντικό ταξίδι από εμάς σ’εμάς, σε άσχετους σωτήρες και σ’επισφαλείς οδηγούς;

Αναδύονται καταιγιστικά τα ερωτήματα: Πώς να ελέγξουμε την αξιοπιστία του κάθε πνευματικού μονοπατιού και τον προορισμό του; Πώς να σιγουρευτούμε ότι το λεωφορείο στο οποίο μόλις ανεβήκαμε μας πάει εκεί που θέλουμε; Πώς να κρίνουμε τον κάθε «δάσκαλο» ανεξάρτητα από τον εντυπωσιασμό που μπορεί να μας προκαλεί; Το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να εμπιστευτούμε την καρδιά μας, ναι, την καρδιά μας που στο παρελθόν μας έχει οδηγήσει σε τόσα αδιέξοδα!

Δεν πρέπει να εμπιστευτούμε τις σκέψεις μας και την λογική. Οσο περισσότερο τις παρατηρούμε, τόσο αντιλαμβανόμαστε την φευγαλέα και αστάθμητη φύση τους. Δεν είμαστε οι σκέψεις μας. Ερχονται και φεύγουν σε κλάσματα δευτερολέπτων. Μπορεί να γυρνάνε τον κόσμο μας ανάποδα, αλλά δεν μπορούμε να στηριχτούμε πάνω τους. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να απομακρυνόμαστε από τον κοινό νου. Αντίθετα, πρέπει να φροντίζουμε την επιβίωσή μας, να ακολουθούμε τους κοινωνικούς κανόνες, όταν αυτοί δεν αντιβαίνουν με την πνευματική ηθική μας θεώρηση. Αλλά δεν πρέπει να ταυτιζόμαστε με τις σκέψεις μας.

Οι σκέψεις θα σου πουν: «Φώτιση είναι να μην έχεις σκέψεις»! Η θα σου πουν: «Φώτιση είναι να μην έχεις Εγώ»!  Παιχνίδια διανοητικά που μας σέρνουν από τη μύτη… Αν φώτιση είναι η απουσία των σκέψεων ή η απουσία του Εγώ, τότε αυτό το τραπέζι ή αυτή η καρέκλα θα ήταν οι τέλειοι διαλογιστές! Ο μεγάλος Ινδός Δάσκαλος Πάντμα Σαμπάβα έλεγε: «Κράτα τον νου σου ανοιχτό σαν τον ουρανό και την πράξη σου λεπτή σαν το αλεύρι»… Ο νους μας πρέπει να παραμένει ανοιχτός, χωρίς προκαταλήψεις και χωρίς διανοητικές αγκυλώσεις και η πράξη μας να είναι ακριβής και προσεκτική, ακολουθώντας τον κοινό νου.

Οι σκέψεις θα σου πούν: «Αν φωτιστείς, τέρμα τα προβλήματα»! Αυτό όμως δεν είναι παρά ένας ακόμη πνευματικός μύθος… «Προβλήματα» και αντιξοότητες συμβαίνουν πάντοτε ερήμην μας μέσα στη ζωή. Η φώτιση δεν εξαφανίζει με μαγικό τρόπο τα προβλήματα, ούτε μας μεταφέρει σε μια ονειρική ειρηνική Λιμνούπολη, όπου τα πουλάκια πάντα τιτιβίζουν και ο ουρανός είναι πάντα γαλάζιος. Μας κάνει να κρατάμε το κέντρο μας, την ψυχραιμία και τη νηφαλιότητα απέναντι στα όποια προβλήματα. Κι αυτό γιατί βιώνουμε διαρκώς τη βαθιά σύνδεσή μας με το Ολον, με το σύνολο της ζωής, χωρίς να διαχωρίζουμε τις δικές μας προτιμήσεις και την δική μας ευημερία από αυτό το Ολον. Τα προβλήματα εξακολουθούν να υπάρχουν, αλλάζει όμως ο τρόπος που συνδιαλλεγόμαστε με αυτά. Ο πόνος, η βία, η αδικία, η αρρώστια, τα γηρατειά και ο θάνατος εξακολουθούν να υπάρχουν, αλλάζει όμως ο τρόπος που τα αντιμετωπίζουμε όλα αυτά.

Με δυο λόγια, η φώτιση δεν μας εγγυάται μια ζωή απαλλαγμένη από τη δυστυχία, μετουσιώνει τη δυστυχία και την αρνητικότητα σε μια διαδικασία πνευματικής ωρίμανσης και ψυχικού εξευγενισμού. Σαν το χρυσάφι που δοκιμάζεται στη φωτιά, κάθε στιγμή δοκιμάζεται η υπομονή μας, η γενναιοδωρία μας, η συμπόνια μας και όλες οι αρετές στο καμίνι της σχετικής πραγματικότητας.

Οι σκέψεις τέλος, θα σου πούν: «Όταν φωτιστείς, θα βρίσκεσαι σε μια διαρκή κατάσταση αιώνιας ευδαιμονίας και ευτυχίας»!  Κι όμως… Και οι φωτισμένοι πονάνε, ματώνουν, κλαίνε, πληγώνονται, πεινάνε, κουράζονται, κοιμούνται και ξυπνάνε, όπως όλοι μας… Ναι, κατά καιρούς βιώνουν περισσότερη ευδαιμονία από τους υπόλοιπους, αλλά γνωρίζουν ότι και αυτό είναι κάτι παροδικό. Το μόνο πράγμα που είναι διαρκές και μόνιμο στη κατάσταση της φώτισης, είναι αυτή η ίδια η επίγνωση. Τίποτε άλλο!  Να είσαι φωτισμένος, σημαίνει να είσαι πλήρως αυθεντικός και παρών στη κάθε στιγμή, ότι κι αν εμφανίζεται, τίποτε άλλο!

 

(Η εικόνα “Salvation”, από την Chie Yoshii)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Το Κυνήγι της Ευτυχίας, του Dzongsar Khyentse Rinpoche

10846452_842574032430047_3245427167918359584_n

O στόχος πολλών πνευματικών διδασκαλιών σήμερα είναι να κάνουν τους ανθρώπους να «νιώσουν καλά». Πρόκειται για μια τάση τόσο διαδεδομένη, που ακόμη και δάσκαλοι μεγάλων παραδόσεων ακούγονται σαν απόστολοι του New Age. Τα λόγια τους είναι απόλυτα εστιασμένα στο να δικαιώσουν την εκδήλωση του εγώ και να δικαιολογίσουν την ορθότητα των συναισθημάτων μας – δυο στόχοι εντελώς άσχετοι με την ουσία των διδασκαλιών.

Αν λοιπόν σας ενδιαφέρει μόνο να νιώσετε καλά, καλύτερα να πάτε να σας κάνουν ένα καλό μασάζ ή να ακούσετε κάποια μουσική που σας «ανεβάζει» παρά να ασχοληθείτε με το Ντάρμα, δηλαδή τη Βουδιστική διδασκαλία, (σ.σ. και κάθε αληθινή διδασκαλία), η οποία δεν δημιουργήθηκε για να σας ανεβάζει τη διάθεση. Το αντίθετο, επινοήθηκε ειδικά για να εκθέσει τις αποτυχίες σας και να σας κάνει να νιώσετε χάλια.

Επί τη ευκαιρία, το να νιώθετε χάλια δεν είναι πάντα κακό. Είναι απόλυτα κατανοητό να νιώθουμε θλιμμένοι και αποκαρδιωμένοι όταν εκτίθεται η πιο ταπεινωτική μας αποτυχία. Ποιος δεν θα ένιωθε τρωτός σε μια τέτοια κατάσταση; Δεν είναι όμως καλύτερο να έχει κανείς επίγνωση, όσο οδυνηρό κι αν είναι, της αποτυχίας του από το να έχει παντελή άγνοια; Αν ένα ελάττωμα του χαρακτήρα σου παραμένει κρυμμένο, πώς μπορείς να κάνεις κάτι γι’ αυτό;

Έτσι, παρόλο που οι ουσιαστικές διδασκαλίες μπορεί προσωρινά να σε ζορίζουν συναισθηματικά, στην πορεία θα σε βοηθήσουν να ξεπεράσεις τα ελαττώματά σου, φέρνοντάς τα στην επιφάνεια.

Είναι μεγάλο λάθος να νομίζουμε πως η πνευματική άσκηση θα μας βοηθήσει να ηρεμήσουμε και να ζήσουμε μια ζωή χωρίς προβλήματα. Τίποτα δεν θα μπορούσε να είναι πιο παραπλανητικό. Το Ντάρμα δεν είναι ψυχοθεραπεία. Το αντίθετο, έχει σχεδιαστεί κατά τέτοιο τρόπο ώστε να φέρει τα πάνω-κάτω στη ζωή σου.

Όταν λοιπόν η ζωή σου ανατρέπεται με τέτοιο τρόπο, είναι καλύτερα να μην παραπονιέσαι. Αν ασκείσαι και η ζωή σου δεν αναστατώνεται, τότε είναι σημάδι πως αυτό που κάνεις δεν δουλεύει. Αυτό ξεχωρίζει τα πραγματικά πνευματικά μονοπάτια από τις διδασκαλίες του New Age που έχουν να κάνουν με αύρες, σχέσεις, επικοινωνία, το Εσωτερικό Παιδί, το να είσαι ένα με το σύμπαν, τον εναγκαλισμό των δέντρων κ.ά.

Υπό το πρίσμα των αυθεντικών διδασκαλιών, όλα αυτά δεν είναι παρά παιχνίδια για να ξεχνιόμαστε όντας παγιδευμένοι σε αυτήν εδώ την προβληματική ύπαρξη.
Ο ΝΟΥΣ ΤΗΣ ΑΠΑΡΝΗΣΗΣ

Η ειλικρινής επιθυμία για άσκηση δεν πηγάζει από τη λαχτάρα μας για προσωπική ευτυχία, ούτε για να μας βλέπουν οι άλλοι ως «καλούς ανθρώπους». Φυσικά όλοι βιώνουμε στιγμές θλίψης και απελπισίας, και ίσως ορισμένες στιγμές νιώθουμε την ανάγκη να στρέψουμε την πλάτη μας και να απαρνηθούμε όσα έχει να μας προσφέρει αυτός ο κόσμος.

Αυτή όμως δεν είναι μια αυθεντική εμπειρία απάρνησης: περισσότερο έχει να κάνει με την κούραση και τη βαρεμάρα. Είναι ένα σημάδι ότι, σαν κακομαθημένα παιδιά, βαρεθήκαμε τα παιχνίδια μας και θέλουμε μια αλλαγή.

Αν βαθιά μέσα σας εξακολουθείτε να πιστεύετε πως τα προβλήματα αυτής της ζωής, με κάποιον τρόπο, από μόνα τους θα διευθετηθούν, αν πιστεύετε πως καθετί κακό μπορεί να διορθωθεί, πως αξίζει να παλέψετε για κάποια από τις συνηθισμένες σας ψευδαισθήσεις, τότε είναι σχεδόν αδύνατο να καλλιεργήσετε μια αυθεντική επιθυμία να ασκηθείτε εσωτερικά.

Είναι πολύ σημαντικό να καταλάβετε ότι ανεξάρτητα από το πόσο θετική μπορεί να φαίνεται αυτή η υλική ζωή, στο τέλος θα αποτύχει επειδή τίποτα σε αυτήν δεν λειτουργεί πραγματικά. Αυτή η κατανόηση είναι το μόνο ουσιαστικό κίνητρο. Ασφαλώς είναι πολύ δύσκολο να υιοθετήσει κανείς μια τέτοια στάση, αλλά αν μπορέσουμε να την αποδεχτούμε τουλάχιστον διανοητικά, θα ανακαλύψουμε το κίνητρο που χρειαζόμαστε για να κάνουμε το πρώτο βήμα στο πνευματικό μονοπάτι.

Πριν πολλούς αιώνες, ο Βούδας εξήγησε σε έναν τυραννικό βασιλιά ότι υπάρχουν τέσσερις αναπόδραστες πραγματικότητες που τελικά καταστρέφουν όλα τα αισθανόμενα όντα:

  1. Όλοι καταλήγουμε γέροι και αδύναμοι.
  2. Είναι απόλυτα σίγουρο ότι τα πάντα αλλάζουν διαρκώς.
  3. Όλα όσα επιτυγχάνουμε και συγκεντρώνουμε στο τέλος θα χαθούν και θα σκορπίσουν.
  4. Όλοι είμαστε προορισμένοι να πεθάνουμε.

Κι όμως, τα συναισθήματα και οι συνήθειές μας είναι τόσο ισχυρά που ακόμα κι όταν η αλήθεια μας κοιτά κατάματα, είμαστε ανίκανοι να τη δούμε.

Οι περισσότεροι δυσανασχετούμε όταν βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την αλήθεια, και από αυτή τη δυσαρέσκεια γεννιέται η άρνηση. Το πιο εμφανές παράδειγμα είναι πόσο ενοχλημένοι νιώθουμε όταν είμαστε αναγκασμένοι να αναγνωρίσουμε την ψευδαισθητική φύση της ζωής μας και την πραγματικότητα του θανάτου. Αρνούμαστε ακόμα και να το συλλογιστούμε, παρότι ο θάνατος είναι μια παγκόσμια σταθερά. Προσποιούμαστε πως δεν θα μας συμβεί ποτέ, και κάπως έτσι αντιμετωπίζουμε κάθε άβολη αλήθεια που δυσκολευόμαστε να χωνέψουμε.

Αντί ωστόσο να γινόμαστε πικρόχολοι, εάν επιθυμούμε ειλικρινά να ασκηθούμε πνευματικά, θα πρέπει να αναπτύξουμε τη θέληση και την ανοιχτοσύνη να αγκαλιάσουμε την αλήθεια.

Καμιά βέβαια από τις αλήθειες αυτές δεν είναι εύκολο να καταλάβουμε, ειδικά όταν ο νους μας είναι από συνήθεια προγραμματισμένος να αναζητά τη συναισθηματική ικανοποίηση και τη συνηθισμένη ευδαιμονία.
ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ

Είναι αλήθεια ότι πολλοί νιώθουμε πνευματικά φτωχοί. Αυτό συμβαίνει επειδή ποτέ δεν σταματάμε να επιθυμούμε την άνεση και την ευτυχία. Μέχρι να ξεπεραστεί αυτή η πνευματική φτώχια, ένα μεγάλο μέρος του νου μας πάντα θα μένει απασχολημένο προσπαθώντας να εξασφαλίσει την προσωπική μας άνεση και ευτυχία, κάνοντας έτσι εξαιρετικά δύσκολο να ελευθερωθούμε απ’ όλα αυτά.

Το πρόβλημα εδώ είναι ότι στο επιφανειακό επίπεδο της συνηθισμένης ζωής, καθετί πνευματικό εμφανίζεται ως παντελώς άχρηστο και χάσιμο χρόνου. Ωστόσο, από την εσωτερική οπτική, η ζωή που ζούμε δεν είναι παρά μια διαρκής ροή αισθητηριακών ψευδαισθήσεων, από τις πιο προφανείς, όπως η φήμη και η δύναμη, μέχρι τις λιγότερο ευδιάκριτες, όπως η αρρώστια και ο θάνατος.

Το τραγικό όμως είναι πως οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν σε αυτό που βλέπουν, και έτσι η ψευδαισθητική φύση της ζωής δύσκολα γίνεται αντιληπτή.

Το να απελευθερωθείς από την ψευδαίσθηση σημαίνει να διαλύσεις όλους τους περιορισμούς που δημιουργούν οι ψευδείς αντιλήψεις και να αλλάξεις πλήρως τη στάση σου. Πάνω απ’ όλα όμως, πρέπει να θέλεις να ελευθερωθείς. Και μόνο όταν αρχίσει να αναπτύσσεται μέσα μας μια αυθεντική επιθυμία για κάτι τέτοιο, θα αρχίσουμε να μαθαίνουμε πώς να μην είμαστε φιλόδοξοι στο κοσμικό επίπεδο. Μια τέτοια επιθυμία δεν είναι εύκολο να γεννηθεί, αλλά χωρίς αυτήν είναι μάταιο να περιπλανιόμαστε στο πνευματικό μονοπάτι.

Σήμερα, εκατομμύρια άνθρωποι ενδιαφέρονται για το διαλογισμό, τη γιόγκα, ή για κάποια από τις πολλές «πνευματικές» δραστηριότητες που ευρέως διαφημίζονται. Ωστόσο, αυτό το ενδιαφέρον δεν στοχεύει στην απελευθέρωση από την πλάνη, αλλά έχει να κάνει με τον διακαή μας πόθο να ξεφύγουμε από τις δυστυχισμένες, αγχώδεις ζωές μας και να ζήσουμε υγιείς και ξένοιαστοι, πράγμα που δεν αποτελεί παρά ρομαντική ψευδαίσθηση.
ΕΠΙΓΝΩΣΗ

Για να συνειδητοποιήσει κανείς αυτή την αλήθεια όμως, πρέπει να φτάσει στην πηγή του προβλήματος. Οι περισσότεροι γνωρίζουμε πως η επιθετικότητα, η ζήλια και η περηφάνια βλάπτουν, αλλά στην πραγματικότητα όλα τα συναισθήματα προκαλούν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο προβλήματα. Και μπορεί καθένα να είναι διαφορετικό, αλλά όλα προέρχονται από την ίδια πηγή: την διάσπαση.

Διάσπαση δεν είναι απλώς ένας θόρυβος που διακόπτει το διαλογισμό μας. Σε ένα πιο βαθύ επίπεδο, είναι κάθε συναισθηματική αντίδραση που μας βγάζει από την πορεία μας: η ελπίδα για έπαινο, ο φόβος της κατηγορίας, αλλά και πιο απλές εκδηλώσεις όπως το να είμαστε αφηρημένοι, χαμένοι στις σκέψεις μας ή αναστατωμένοι.

Μια και το βασικό μας πρόβλημα λοιπόν είναι η διάσπαση, η βασική λύση είναι η επίγνωση. Υπάρχουν άπειρες μέθοδοι για να αναπτύξει κανείς την επίγνωση, όλες όμως εμπίπτουν σε δυο κατηγορίες. Στην πρώτη ανήκουν οι μέθοδοι που στοχεύουν να δαμάσουν τον νου. Ένας δαμασμένος νους ωστόσο δεν μπορεί από μόνος του να διακρίνει την ψευδαίσθηση. Χρειάζεται επίσης να έχει την ικανότητα να διακρίνει την αλήθεια, πράγμα που γίνεται με τη δεύτερη κατηγορία μεθόδων που στοχεύουν στην οξυδέρκεια και στη διορατικότητα.

Δυστυχώς κάτι τέτοιο είναι δύσκολο, κυρίως γιατί μας λείπει ο ενθουσιασμός για μια τέτοιου είδους άσκηση και γιατί η επιθυμία μας για διάσπαση είναι μια ισχυρή συνήθεια βαθιά ριζωμένη μέσα μας.

Οι μεγάλοι δάσκαλοι του παρελθόντος πρότειναν να υπενθυμίζουμε διαρκώς στον εαυτό μας την εγγύτητα του θανάτου, τη ματαιότητα των κοσμικών μας δραστηριοτήτων και το χειρότερο όλων, ότι δεν υπάρχει τέλος στον πόνο της καθημερινής ζωής.

Κοιτάξτε απλά γύρω σας και θα δείτε πως ο κόσμος δεν σταματά ποτέ να αναπαράγει τα ίδια και τα ίδια. Το αποτέλεσμα είναι συνεχής πόνος και ανυπόφορα βάσανα. Δεν αποτελεί λοιπόν έκπληξη, ότι το να διατηρείτε την επίγνωσή σας όσο χρόνο χρειάζεται για να πιείτε ένα φλιτζάνι τσάι, έχει πολύ μεγαλύτερη αξία από χρόνια άσκησης στη γενναιοδωρία, στην πειθαρχία και στον ασκητισμό.
Πηγή

Το κείμενο προέρχεται από αποσπάσματα του βιβλίου του Dzongsar Jamyang Khyentse, Not for Happiness: A Guide to the So-Called Preliminary Practices (Shambhala Publications). Από τις εκδόσεις Αρχέτυπο κυκλοφορεί το βιβλίο του Τι Σε Κάνει μη Βουδιστή, σε μετάφραση της Αριάδνης Γερούκη.