Η δύναμη του Θηλυκού

art-chie-yoshii-04

Κάθε φορά που «έπεφτα» στη ζωή μου, και είναι πολλές, συνειδητοποιώ ότι πάντα υπήρχε ένα σωτήριο, κάποτε έως και αόρατο δίχτυ γυναικείας προστασίας και φροντίδας, που με άρπαζε τη τελευταία στιγμή, πριν τη πρόσκρουση στα κοφτερά βράχια της κατάθλιψης. Ηταν σαν να με «σώζει» μια ατελείωτη αλυσίδα από γνωστές ή άγνωστες γιαγιάδες, μανάδες, κόρες, θειές, αδερφές, ξαδέρφες, φιλενάδες, που ως δια μαγείας εμφανιζόταν την κατάλληλη στιγμή για να μου πουν ή να κάνουν αυτό που πραγματικά (αυτό που εκ των υστέρων πάντα καταλάβαινα ότι) χρειαζόμουν για να ορθοποδήσω. Αναφέρομαι σε όλες εκείνες τις συμβουλές, τις νουθεσίες, τις διδακτικές ιστορίες ζωής, το χιούμορ, τα μαλώματα, τα μαλλιοτραβήγματα, τα μουρμουρητά, τα ξεματιάσματα, τις προβλέψεις, τα απαλά ενθαρρυντικά χάδια – όλα αυτά που σε άλλες συνθήκες θα με καταπίεζαν και θα με εξόργιζαν – ξαφινκά, τώρα στα δύσκολα, ερχόταν να πάρουν τη σκυτάλη μιας διαχρονικής διαδρομής σοφίας και εμπειρίας, μιας πανάρχαιας γνώσης σε σχέση με τη γυναικεία δύναμη και τη διαχείρισή της.

Όταν δίδασκα εθνολογία στο ΕΑΠ, τόσο στους φοιτητές μου όσο και σε μένα, μας είχε κάνει τρομερή εντύπωση η έντονη παρουσία του θηλυκού στοιχείου σε όλα τα λαογραφικά δρώμενα που έχουν να κάνουν με τα περάσματα από τη ζωή στο θάνατο ή από τη μια φάση της ζωής στην άλλη. Οι παραδοσιακές κοινότητες «εξαφανίζουν» τον άντρα στην γέννα, στην αρρώστια, στο θάνατο, στη φροντίδα του νεογέννητου και του άρρωστου ή νεκρού σώματος, στο μοιρολόι και όλα τα επικήδεια τελέσματα. Υπάρχει μια διαχρονική τεχνογνωσία διαχείρισης του ανθρώπινου σώματος, στην οποία οι γυναίκες φαίνεται να έχουν ανέκαθεν προνομιακή πρόσβαση. Από τη θεραπευτική χρήση των βοτάνων έως τη μεταφυσική των μνημοσύνων. Από την φυσική αντισύλληψη έως τη φροντίδα του μελλοθάνατου. Το ανθρώπινο σώμα γεννιέται, ταχταρίζεται, διαμορφώνεται, διακοσμείται, παρηγοριέται, ανακουφίζεται, χαιδεύεται, αποχαιρετιέται πάντα μέσα σε γυναικεία χέρια και γυναικείες επωδές!

Στον Βουδισμό Τάντρα υπάρχει το γυναικείο αρχέτυπο της Ντακίνι. Ας πούμε ότι συγγενεύει λίγο με το πρότυπο του δυτικού αγγέλου, καθώς είναι η χορεύτρια του ουρανού, που εκπληρώνει άμεσα τις ευχές και προστρέχει για βοήθεια, όταν χρειαζόμαστε. Η Ντακίνι όμως είναι και κάτι άλλο, πολύ σημαντικό: είναι η ίδια η ενέργεια, η κίνηση, η δύναμη που κινητοποιεί, αναζωογονεί, πυροδοτεί τη σοφία και τα πάθη ταυτόχρονα. Γι’ αυτό και πολλές φορές παρουσιάζεται σε άκρως σεξουαλικές στάσεις κι εκφράσεις. Είναι η ζωτική μας ενέργεια που παίρνει χίλιες μορφές , μια δύναμη που είναι καταστροφική όταν είναι ανεξέλεγκτη, αλλά δημιουργική όταν δαμάζεται μέσω της επίγνωσης.

(Απόσπασμα από άρθρο μου στο τελευταίο Άβατον του Αυγούστου 2017. H φωτό από έργο της Chie Yoshii)

 

Standard

Σακίδια, κάμπιες και πεταλούδες

14980715_1128673953920027_4886321949033912126_n

Έχουμε πείσει τον εαυτό μας ότι για να αλλάξουμε χρειάζεται απόφαση. Η αλήθεια όμως είναι ότι χρειάζεται απλά ωρίμανση, σε όλα τα επίπεδα.

Αλλαγή, υπέρβαση, εξέλιξη, καλυτέρευση, μεταμόρφωση, πρόοδος…όπως κι αν το ονομάσουμε, δεν περνάει μέρα που η σκέψη της αλλαγής να μην διατρέχει τον νου μας. Μικρές και μεγάλες αποφάσεις στήνουν χορό στο κεφάλι μας το πρωί όταν ξυπνάμε ή το βράδυ όταν πέφτουμε για ύπνο. Υπάρχουν τόσα πολλά πράγματα που θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά στη ζωή μας… Κι αυτό μας ταράζει, γιατί είναι σαν να ζούμε διαρκώς σε μια ετεροτοπία και σ’ένα ετεροχρονισμό.

Παρακολουθούμε του κόσμου τα σεμινάρια, αποφασίζουμε και επιβάλλουμε «αλλαγές» στον τρόπο ζωής μας, στη διατροφή μας, στον τρόπο σκέψης μας. Αλλά, να που πάντα βρίσκουμε ξανά και ξανά τον εαυτό μας στην ίδια κατάσταση: οι κεκτημένες τάσεις μας είναι σαν στρείδια καλά γαντζωμένα στο υποσυνείδητό μας και σκάνε μύτη σε κάθε ευκαιρία. Στο πρώτο ζόρι, πάνε περίπατο οι μεγάλες «αποφάσεις» και μας αφήνουν γυμνούς απέναντι στην πικρή αλήθεια, την αλήθεια ότι στη πραγματικότητα κουβαλάμε κάθε μέρα το σαρκίο μας και την ψυχή μας γεμάτα αγκυλώσεις και «αρνητικές» συνήθειες.

Αυτό είναι κάτι που συνήθως δεν θέλουμε καν να το δούμε. Συνήθως δε, βαυκαλιζόμαστε και περιφέρουμε τον «νέο» εαυτό μας στα καφέ και στα μπαράκια της πόλης και περνούμε τις ώρες μας συζητώντας με τους φίλους και τις φίλες μας για το πώς τα πράγματα έχουν αλλάξει πια για μας και πώς οι πνευματικές αξίες και αρχές που έχουμε υιοθετήσει μας οδηγούν σε μια καλύτερη και πιο ουσιαστική ζωή.

Το κατά πόσο αυτό όμως είναι το αληθινό μας βίωμα, το γνωρίζουμε μόνο εμείς και, ίσως, σε κάποιες περιπτώσεις και ο ψυχολόγος μας ή ο πνευματικός μας δάσκαλος, αν είμαστε ανοιχτοί να μοιραστούμε μαζί του την ανημπόρια μας. Απέναντι στους άλλους, μόνο θέατρο. Απέναντι στον εαυτό μας μόνο κρυφτούλι. Κι αυτό είναι ο κανόνας, ο μπούσουλας με τον οποίο οδηγούμε τα βήματά μας: θυσιάζουμε την αλήθεια του είναι μας για ένα ιδεατό «δέον», για το οποίο έχουμε προ πολλού πειστεί διανοητικά, αλλά δεν μπορούμε να το υποστηρίξουμε βιωματικά.

Κάποιες στιγμές περνούμε από φάσεις προσωπικής κρίσης. Ανοίγουμε τότε τα μάτια και βλέπουμε πιο καθαρά, χωρίς προκαταλήψεις το παιχνίδι αυτό. Και τότε έχουμε την ευκαρία να αντιληφθούμε την πραγματική μας κατάσταση. Χρειάζεται γενναιότητα για να παραδεχτείς στον εαυτό σου ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει και ότι στην ουσία ακολουθείς τα ίδια πάθη, τις ίδιες εμμονές, τους ίδιους εθισμούς, τις ίδιες εξαρτήσεις, τις ίδιες προτιμήσεις, τις ίδιες προσκολλήσεις, τις ίδιες αρέσκειες και τις ίδιες απαρέσκειες, όπως πάντα. Χρειάζεται γενναιότητα για να αποδεχτείς τον εαυτό σου.

Από τη στιγμή όμως που θα τον αποδεχτείς, όπως πραγματικά είναι, χωρίς εξιδανίκευση και εξωραισμό, αρχίζει να συμβαίνει ένα θαύμα: μαλακώνει το μέσα σου. Ο αυστηρός κριτής που όλοι κουβαλούμε παύει να νοιώθει απειλή. Αποδέχεται σημαίνει πονάει μεν, αλλά χαλαρώνει. Σταματά το αυτομαστίγωμα και η υποκρισία. Σταματά το θέατρο του παραλόγου στο οποίο θέλουμε ντε και καλά να συνδυάσουμε την νεύρωση με την πνευματική ζωή, κόβοντας και ράβοντας στα μέτρα μας την κάθε θεωρία, την κάθε ιδεολογία, την κάθε πνευματική παράδοση. Σταματά η επιτήδευση και ανοίγει το διάστημα της αυθεντικότητας.

Σ’ εκείνη τη φάση, υπάρχουν πολλά, άπειρα πισογυρίσματα. Μέχρι τότε νομίζαμε ότι γνωρίζαμε τον «εαυτό» μας. Η αυτοεικόνα μας όμως έχει τώρα πια κατακερματιστεί. Κι αυτό δημιουργεί μια αίσθηση ανασφάλειας, αβεβαιότητας, σαν να λείπει το έδαφος κάτω από τα πόδια μας. Είναι φυσικό να νιώθουμε έτσι και ταυτόχρονα είναι τρομακτικά απελευθερωτικό. Γιατί δεν περιοριζόμαστε πλέον από τις παλιές μας αγκυλώσεις. Δεν μας ενοχλούν πια τα πράγματα που μας τρέλλαιναν πριν. Δεν θεωρούμε ότι ήρθε το τέλος του κόσμου, αν τα πράγματα δεν γίνονται όπως θέλουμε και όπως πάντα ξέραμε.

Πολλές φορές χρησιμοποιούμε τον όρο «πνευματικός μαχητής» για να δείξουμε ακριβώς αυτό το είδος θάρρους που χρειάζεται να διαθέτουμε για να ανταπεξέλθουμε σε αυτή τη πρόκληση: τη πρόκληση του να βλέπουμε καθαρά τον εαυτό μας και να μην μας πιάνει πανικός με το ξεβόλεμα αυτό. Γιατί, σκεφτείτε φίλοι μου, πόσο βολικό είναι να περνούμε τη ζωή μας πιθηκίζοντας, κολλημένοι στις μανιέρες που έχουμε συνηθίσει! Πόσο βολικό και «άνετο», σαν ένα ζευγάρι χρησιμοποιημένες, τρύπιες παντόφλες. Η ώρα να τις αλλάξουμε έχει έρθει εδώ και καιρό, εμείς όμως στρουθοκαμηλίζουμε, προσποιούμενοι ότι όλα είναι μια χαρά.

Η ωρίμανση έρχεται διακριτικά και διεισδυτικά, όπως στη φύση. δεν ξυπνά ένα πρωί το φρούτο για να «αποφασίσει» ότι ήρθε η ώρα να αλλάξει, να ωριμάσει. Κάθε μέρα, κάθε στιγμή, σε κάθε ανάσα ωριμάζουμε μέσα από τη διαδικασία της ζωής. Χρειάζεται όμως να περάσουμε τον σκόπελο της αβεβαιότητας, της έλλειψης σταθερούς, πάγιας και διαρκούς ταυτότητας. Και τότε, ανοίγονται οι άπειρες δυνατότητες που εγκυμονεί η κάθε ώρα.

Ωριμάζω, σημαίνει ανοίγομαι σε όλες τις δυνατότητες χωρίς προσκόλληση. Και τότε η αλλαγή, οι αλλαγές, έρχονται φυσικά και ανεμπόδιστα, από μόνες τους. Ερχονται με την άνεση της ψιχάλας που γίνεται βροχή. Με την άνεση της πρώτης ματιάς που γίνεται έρωτας. Με την άνεση της πρώτης ιδέας,  που γίνεται θεωρία και της πρώτης λέξης, που γίνεται κείμενο, όπως τούτο εδώ.

Η ζωή μας είναι ένα διαρκές θαύμα και ένα διαρκές έγκλημα. Διαμορφώνεται και αλλάζει με κάθε ανεπαίσθητη επιλογή που κάνουμε. Από τη στιγμή που αφήνουμε πίσω τα κεκτημένα μας, έχουμε εγκαταλείψει το κέλυφος της νεύρωσης και γινόμαστε κάμπιες, ευαίσθητες, ευάλωτες, που όμως έχουν την τεράστια δυνατότητα να γίνουν πεταλούδες!

Τι θαύμα, να προχωράς ξέροντας ότι το κάθε σου βήμα θα σε φέρει σε καινούργια μονοπάτια! Τι θαύμα να περιέχεις όλη σου τη ζωή, όλη σου την αγάπη και την εμπειρία, όχι σαν ένα βαρύ σακίδιο στη πλάτη, αλλά σαν μια πανδαισία χρωμάτων και σχεδίων στα φτερά σου! Τι θαύμα να αφήνεσαι στην αλλαγή χωρίς φόβο, με εμπιστοσύνη! Και, αντίστοιχα, τι έγκλημα, να νομίζεις ότι η ζωή μπορεί να μπει σε μια ρουτίνα με ονοματεπώνυμο, ατζέντα και αφμ…

(Art by Chie Yoshii)

Standard

Το άνοιγμα της περιοχής μας

magazia-open-300x252

Λένε ότι η πρώτη σκέψη είναι η καλύτερη σκέψη. Καλύτερη με την έννοια της καθοριστικής. Η πρώτη σκέψη που εμφανίζεται στον νου μας όταν ξυπνούμε το πρωί, καθορίζει σε μεγάλο βαθμό την πορεία της μέρας μας, την ψυχολογική μας προδιάθεση απέναντι σε οτιδήποτε προκύψει. Αν αυτή η σκέψη είναι ωφελιμιστική, μνησίκακη, ιδοτελής, αυτό θα λειτουργήσει ασυναίσθητα σαν πυξίδα για την κάθε αυθόρμητη αντίδρασή μας στα πράγματα. Θα θέλουμε με κάποιο τρόπο να «προστατέψουμε την περιοχή μας», να αντισταθούμε σε όποιον ή ο, τι φαίνεται να την απειλεί… Ασε που θα βλέπουμε παντού «απειλές»,  μεταμφιεσμένες ή απροκάλυπτες, μέχρι που θα κατασκευάζουμε σενάρια και ρόλους αντιπαλότητας ακόμη κι εκεί που δεν υπάρχουν!

Ως αποτέλεσμα, φυσικά, αυτός είναι ένας ιδανικός τρόπος να «κουρδίσουμε» την ύπαρξή μας στη συχνότητα ενός διαρκούς στρες, να περνούμε την μέρα μας χωρίς ανάσα, χωρίς απόλαυση, χωρίς ίχνος χαλάρωσης γιατί απλά…τρέχουμε διαρκώς να περιφρουρήσουμε την περιοχή του εγώ μας, με λόγια, με πράξεις, με σκέψεις ανταγωνιστικές, δυιστικές και αμυντικο-επιθετικές. Η όλη αυτή προσπάθεια να κυριαρχήσουμε στις καταστάσεις και στους άλλους γίνεται έτσι η ημερήσια κάρτα στο λεωφορείο της μιζέριας μας. Μας οδηγεί από απογοήτευση σε θυμό και από θυμό σε απογοήτευση, ανατροφοδοτώντας την αρνητικότητα στη ζωή μας.

Αλήθεια, είναι αυτό που πράγματι θέλουμε; Εμείς δεν είμαστε που σε κάθε ευκαιρία διακηρύττουμε την σημασία της θετικής σκέψης και κριτικάρουμε τον κόσμο που πηγαίνει κατά διαόλου; Εμείς δεν κάνουμε πού και πού την προσευχή μας παρακαλώντας τον Θεό να μας «κάνει καλούς ανθρώπους»; Εμείς δεν πιστεύουμε βαθιά μέσα μας ότι είμαστε «καλοί» άνθρωποι αλλά ότι οι άλλοι δεν μας καταλαβαίνουν; Και κάποιοι από εμάς δεν διαβάζουν ψυχολογικά και φιλοσοφικά άρθρα στο facebook και στο λεπτό νοιώθουν έτοιμοι να δώσουν μαθήματα αυτογνωσίας στους φίλους και στις φίλες τους; Αν λοιπόν πράγματι δεν θέλουμε να είμαστε στην ουσία αυτό που απεχθανόμαστε και αν έχει φτάσει η στιγμή να είμαστε επιτέλους αυθεντικοί και ειλικρινείς με τον εαυτό μας, τότε ας σταματήσουμε να κοιτάμε τους άλλους με στραβά μάτια και να τους κρίνουμε με βάση τα παρελθόντα αυθαίρετα συμπεράσματά μας, ας πάψουμε να καταδικάζουμε την συμπεριφορά των άλλων με βάση τις δικές μας αυθαίρετες υποθέσεις….Για να γίνει αυτό, υπάρχει ένα πρώτο, θεμελιώδες βήμα που πρέπει να κάνουμε: Να ανοίξουμε την περιοχή μας!

Τις προάλλες συνταξίδεψα στο ΚΤΕΛ με έναν από τους πιο στρυφνούς ανθρώπους που έχω ποτέ συναντήσει. Καθόμασταν και οι δυο στις δύο θέσεις πίσω από τον οδηγό, με το που πήγα να περάσω στη θέση μου, ο κουστουμαρισμένος σε στυλ του ‘80 τύπος στραβομουτσούνιαζε και μουρμούριζε…προφανώς και προτιμούσε να είχε απλωθεί φαρδύς πλατύς και στα δυο καθίσματα, αλλά…έλα που  είχε πληρώσει μόνο για ένα! Όπως ίσως γνωρίζετε, οι θέσεις των λεωφορείων του ΚΤΕΛ δεν είναι και πολύ ευρύχωρες. Οπότε ήμουν αναγκασμένη να κάθομαι στο χιλιοστό δίπλα σε κάποιον που η όλη του ύπαρξη, το κάθε του κύταρο βρωντοφώναζε ότι του είμαι τουλάχιστον ανεπιθύμητη, έως… μισητή! Λέω μέσα μου: έλα τώρα κάβουρα να δούμε πώς θα το αντιμετωπίσεις. Το πρώτο μισάωρο καθόμουν κι ένιωθα τις ριπές της αρνητικότητάς του να με χτυπούν αλύπητα. Αρχισα τις δικές μου «πρώτες βοήθειες» τα μάντρα. Επαναλάμβανα τα μάντρα στον νου μου, τόσο γρήγορα, ώστε να μην αφήνουν σκέψεις φόβου, θυμού, αυτολύπησης ή οτιδήποτε να εμμφανιστούν. Τα μάντρα ξέρετε, είναι ο… οδοστρωτήρας στον δρόμο για τη φώτιση! Όχι, στη περίπτωση αυτή δεν έφτασα στη φώτιση, αλλά τουλάχιστον μετα από κάποια λεπτά, άρχισα να αναπνέω κανονικά και όχι ασθματικά. Λέω, εντάξει, είμαι εδώ, θα κάτσω άλλες τρεις ώρες δίπλα σε κάποιον που με μισεί χωρίς λόγο. Τέλεια! Δεν κινδυνεύω, δεν χρειάζεται να αλληλεπιδρώ μαζι του, μέχρι να νιώσω ασφαλής. Μάντρα και ξερό ψωμί λοιπόν… Μετά από την πρώτη ώρα, η ενέργεια ανάμεσά μας είχε ήδη χαλαρώσει. Τον ένιωθα να κάθεται λίγο πιο χαλαρά, να μην μου ρίχνει θυμωμένες ματιές και να μην εκπέμπει εκείνο το βαρύ φορτίο που είχε πριν. Και τότε άρχισα να μπαίνω στην ουσιαστική άσκηση, το βαρύ πυροβολικό που έρχεται από την παράδοση του Ατίσα και είναι το στολίδι στην κορώνα της Μαχαγιάνα, της Βουδιστικής σχολής που δίνει έμφαση στην συμπόνια. Η άσκηση αυτή είναι αναπνευστική κι ενδεχομένως οι παλιοί εδώ μέσα να την θυμούνται γιατί την έχω αναφέρει ξανά στο παρελθόν. Λέγεται «Παίρνω- Δίνω» ή αλλιώς «Τον-Λεν» στα θιβετανικά.

Εφαρμόζεται μόνο στη περίπτωση που έχουμε ξαναβρεί το κέντρο μας, νιώθουμε ασφαλείς και σχετικά ήρεμοι και είμαστε διατεθειμένοι να ανοίξουμε την περιοχή μας στον άλλον. Να ανοιχτούμε σημαίνει να πάρουμε μέσα μας την μιζέρια και την δυστυχία του άλλου. Να τα λιώσουμε στο καμίνι της αγάπης και της σοφίας που υπάρχει στη καρδιά μας. Και μετά να του δώσουμε φως και γαλήνη, ο, τι χρειάζεται για να είναι καλά. Ετσι, χωρίς αναστολές, χωρίς να διστάζουμε ή να φοβόμαστε, ανοίγουμε και εισπνέουμε τους φόβους και τους κόμπους του άλλου και μετά εκπνέουμε όλη τη δική μας ομορφιά και θετικότητα. Είναι δηλαδή ακριβώς το αντίθετο από αυτό που κάνουμε μια ζωή. Η άσκηση του Τον-Λεν μας εκπαιδεύει αντί να θέλουμε να παίρνουμε το καλό για την πάρτη μας και να πετάμε στους γύρω μας τα φταίξιμο, τον θυμό μας κλπ, αντίθετα να δίνουμε ο, τι θετικό υπάρχει μέσα μας, να το εκπέμπουμε στο άλλον μέσω της εκπνοής μας και να τον απαλλάσουμε από όλη τη δυστυχία του με την εισπνοή μας. Αυτή είναι η στάση του πνευματικού ήρωα! Δεν κρατά για τον εαυτό τίποτα και είναι πάντα πλούσιος εσωτερικά γιατί συνέχεια δίνει τα καλύτερα χωρίς δεύτερη σκέψη.

Να σας πω, ότι μετά από μία ώρα Τον-Λεν, ο φίλος μας στο λεωφορείο είχε γίνει λιώμα…δεν καταλάβαινε γιατί αλλά είχε αρχίσει να λατρεύει την άγνωστη γυναίκα που καθόταν δίπλα του. Δεν είχαμε αλλάξει ούτε κουβέντα και πλησιάζοντας στην επαρχιακή πόλη γύρισα και τον ρώτησα: Τελικά, πώς σας φάνηκε το ταξίδι; Και άρχισε να μου λέει, ήταν υπέροχα που συνταξιδέψαμε και συγνώμη αν σας έκανα να νιώσετε άβολα στην αρχή, πέρασα καταπληκτικά ήταν ένα πανέμορφο ταξίδι, τόσο εμπνευστικό και τόσο χαλαρωτικό!

Η άσκηση είχε πάλι κάνει τη δουλειά της: είχε μεταστοιχειώσει την αρνητικότητα. Και σας λέω φίλες/οι μου ναι, ένα τέτοιο υπέροχο ταξίδι μπορεί να γίνεται η εμπειρία της κάθε μέρας μας, αν η πρώτη μας σκέψη είναι να ανοίγουμε την περιοχή μας στους άλλους. Γιατί αυτός που είναι διατεθειμένος να τα δώσει όλα, κερδίζει τα πάντα, κερδίζει τη ψυχή του κάθε στιγμή! Κι όταν χρωματίζουμε την κάθε μέρα μας με αυτή την απόφαση, με αυτό το έναυσμα που μας κάνει να ανοίγουμε απέναντι στις προκλήσεις και τις αντιπαραθέσεις, αντί να κλείνουμε στον αυτιστικό μας ψευδοχώρο, τότε γίνονται τα θαύματα! Ο πόνος, η ανασφάλεια, η μιζέρια, η επιθετικότητα τότε μεταμορφώνονται σε χάρτινες κούκλες που μέσα τους όλες κρύβουν λουλούδια ομορφιάς, αγνότητας, χαράς, μοιράσματος…

Βοηθώντας τους γύρω μας με αυτόν τον πολύ διακριτικό και ήσυχο τρόπο, ευτυχούμε και οι ίδιοι – τι καλά!

Standard

Ο φόβος του πάθους

Με το καιρό ανακαλύπτουμε ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν το δημιουργεί το ίδιο το «αρνητικό» συναίσθημα αυτό καθαυτό, αλλά ο φόβος μας σχετικά με αυτό και η προσκόλλησή μας σε αυτό. Μόλις χαλαρώσουμε από το φόβο και την προσκόλληση, προβάλλει αυθόρμητα η αλήθεια. Η αλήθεια και το θάρρος να την αντιμετωπίσουμε θα μας μεταστοιχειώσουν σταδιακά, από άβουλα θύματα σε ηρωικούς ασκητές- από μηχανικά ανθρωποειδή σε συνειδητούς αυθεντικούς ανθρώπους.

Standard

Ο καπιταλισμός στη σκέψη

16144494_10210654328890881_695100322_n

Βιώνουμε τις προβολές του νου μας. Εδώ και πολλές δεκαετίες ζούμε σε μια συλλογική παράνοια, που υποβαθμίζει την ανθρώπινη ζωή σε νούμερα, στατιστικές και ποσοτικοποιήσεις. Ο καπιταλιστικός τρόπος σκέψης δεν αφορά μόνο τις οικονομικές και τις κοινωνικές δομές – αφορά κυρίως τις δομές σκέψης.

Καλλιεργήσαμε έναν «πολιτισμό» που προσανατολίζεται στη συσσώρευση, αλλά, να, που φέρνει φτώχεια! Συσσώρευση πλούτου, συσσώρευση πληροφοριών, συσσώρευση τόκων και χρεών… σημαίνει φτώχεια διανοητική, φτώχεια πολιτισμική, φτώχεια πνευματική…

Αναμετρώντας τα παράδοξα της καπιταλιστικής ζωής μας διαπιστώνουμε ότι έχουμε περισσότερες γνώσεις, αλλά λιγότερη υπομονή και ανοχή. Θέλουμε να ξοδεύουμε περισσότερα, αλλά νιώθουμε ότι έχουμε λιγότερα.  Θέλουμε να μπορούμε να αγοράζουμε περισσότερα, αλλά εκτιμούμε λιγότερο αυτά που έχουμε.

Standard

Ο ερωτευμένος Δαλάι Λάμα

eroteumenos-dalai-lama

Μ’ ένα πλατύ χαμόγελο
Χάζευε τον κόσμο γύρω.
Μα με την άκρη του ματιού,
Έψαχνε μόνο για μένα.

***

Ο κούκος επιστρέφει από την ανατολή
Οι χυμοί της άνοιξης ανεβαίνουν από τη γη
Σμίγω με την αγαπημένη μου
Το κορμί και ο νους μου χαλαρώνουν.

***

Τραβώντας γραμμές πάνω στη γη,
Σχεδίασα τον χάρτη τ ’ουρανού.
Τόσα χάδια πάνω στο γλυκό της κορμί
Κι ακόμη δεν έχω βυθομετρήσει τον έρωτά της.

***

Πασχίζω να καταλάβω, αγαπημένη
Αν είσαι σεμνή ή ξεδιάντροπη.
Το τουρκουάζ που φοράς στα μαλλιά
Μου το κρύβει μυστικό.

***

Γυναίκα μάνα σε γέννησε
ή κλαδί βερικοκιάς;
Τα άνθη σου μαραίνονται γρήγορα
Σαν άνθη βερίκοκου.

***

Δίνοντάς τους τροφή, εξημερώνουμε
Όλες τις ράτσες των σκύλων.
Μα όταν ταΐζω την «τίγρη» μου,
Αντί να ημερέψει, εξαγριώνεται!

***

Το άγριο άλογο που το σκάει στα βουνά
Το πιάνουμε με δίχτυα και παγίδες.
Την γυναίκα που έχει πάψει ν’ αγαπά
Τίποτα δεν την ξαναφέρνει πίσω.

***

Η γαλάζια μέλισσα δεν μελαγχολεί
Όταν τελειώνει η εποχή των ανθέων.
Τώρα που φθίνει η εποχή αυτού του έρωτα,
Γιατί να μελαγχολούμε;

***

Θ’ αψηφήσω τους κακούς δαίμονες
Που με κυνηγούν!
Μια και καλή θα ορμήσω
Στα γλυκά μήλα μπροστά μου.

***

Τα περσινά βλαστάρια,
Φετινά άχυρα.
Το γέρικο κορμί αυτού που κάποτε ήταν νέος,
Τώρα λυγάει σαν τόξο από μπαμπού.

***

Το φιλί της πάχνης στο χορτάρι
Προαναγγέλλει τον κρύο άνεμο του χειμώνα
Που έρχεται να κόψει το δεσμό
Του άνθους με την μέλισσα.

***

Αν οι κοπέλες ήταν αθάνατες
Και το ποτό ατελείωτο,
Θα ήξερα μια για πάντα
Πού να βρίσκω καταφύγιο.

***

Τζάου, καλέ μου σκύλε,
Που είσαι πιο έξυπνος κι από άνθρωπο,
Μην πεις σε κανέναν ότι το βράδυ το έσκασα
Και ξαναγύρισα την αυγή.

***

Χιόνιζε χτες το βράδυ
Όταν πήγα να συναντήσω την αγάπη μου.
Πώς να κρατήσω τώρα μυστικά
Τα ίχνη μου πάνω στο χιόνι;

***

Μέσα σε μια στιγμή
Κύλησε αυτή η σύντομη ζωή.
Είθε να μπορέσουμε στην επόμενη
Να ξανασυναντηθούμε από παιδιά!

***

Λευκή αγριόχηνα,
Δάνεισέ μου τα φτερά σου!
Μακριά δεν θα πάω
Κι απ’ το Λιτάνγκ θα επιστρέψω.


Με το όνομα Ωκεανός της Θεϊκής Μελωδίας έμεινε στην ιστορία ο 6ος Δαλάϊ Λάμα που έζησε μόλις 23 χρόνια (1683-1706). Η ζωή του προκάλεσε μέγα πολιτικό και κοινωνικό σκάνδαλο για την εποχή του· παρόλο που ήταν σύντομη αποτέλεσε σεισμό που συντάραξε ολόκληρο το Θιβέτ. Έναν αιώνα πριν το δυτικό διαφωτισμό και τρεις αιώνες πριν την κομμουνιστική πολιτιστική επανάσταση άστραψε σαν φλόγα και καταύγασε την πιο κλειστή, φεουδαρχική και θεοκρατική κοινωνία που υπήρξε ποτέ. Ο Ωκεανός της Θεϊκής Μελωδίας, όπως όλοι οι μεγάλοι κοινωνικοί επαναστάτες απανταχού της γης, δολοφονήθηκε από το πολιτικό-θρησκευτικό κατεστημένο της εποχής του. Διεκδίκησε ακέραιη την αλήθεια του και το πλήρωσε με τη ζωή του. Η δολοφονία ενός Δαλάι Λάμα σίγουρα δεν είναι κάτι που μπορεί εύκολα να το χωνέψει ο περήφανος λαός του Θιβέτ. Και όταν αυτός ο Δαλάι Λάμα είναι ο πιο νέος, ο πιο όμορφος, ο πιο χαρισματικός, ο πιο επαναστάτης, ο μοναδικός που έζησε σαν λαϊκός αποκηρύσσοντας με παρρησία τους μοναστικούς όρκους της γενεαλογίας του, ο «Άγιος της ταβέρνας», που το σκάει τις νύχτες από την Ποτάλα και τρέχει στη Λάσα και στο Σολ, όπου συγχρωτίζεται με τις νεαρές κοπέλες, πίνει τσανγκ (τσίπουρο από κριθάρι) χωρίς να μεθάει, κάνει έρωτα χωρίς να χάνει την πνευματική του διαύγεια και τους ταντρικούς του όρκους και «σκαρώνει» πανέμορφα αυθόρμητα ερωτικά τραγούδια που αποπνέουν εξίσου αισθησιασμό και σοφία, ε τότε πλέον μάλλον μιλάμε για ένα τεράστιο σκάνδαλο, το μεγαλύτερο ίσως μέσα στην θιβετανική πολιτικο-θρησκευτική ιστορία. Έκτοτε ο Τσάνγκιανγκ Γκιάτσο έχει μείνει στην ιστορία και στον μύθο ως ένας δημοφιλής λαϊκός και θρησκευτικός ήρωας: αιώνιος Εραστής, αιώνιος Επαναστάτης, αιώνιος Μάρτυρας του Θιβέτ.

Standard

Words…? Λέξεις…;

 

We tend to forget that enlightenment, love, compassion, empathy, awakening are NOT just words. They are not decoration garlands in our imaginary world. They are not fairy tales for little children. They are not ideas that float like clouds in the sky of our consiousness. Or even worse, thay are not empty slogans for cheap politicians or journalists in every national or religious anniversary.

These are not words. They are innate qualities of enlightenment, our true nature. We miss the view of reality as it is. Our perception is still so deluded…

glossa.png

Ξεχνάμε ότι η φώτιση, η αγάπη, η αυτοθυσία, η συμπόνια, η αφύπνιση, ΔΕΝ είναι απλά λέξεις.Δεν είναι διακοσμητικές γιρλάντες στον κόσμο της φαντασίας μας. Δεν είναι παραμύθια για παιδιά. Δεν είναι ιδέες που κρέμονται σαν σύννεφα στον ουρανό της συνείδησής μας. Ή ακόμη χειρότερα, δεν είναι άδεια σλόγκαν που τα χρησιμοποιούν οι πολιτικοί και οι δημοσιογράφοι της δεκάρας με την ευκαιρία κάθε εθνικής και θρησκευτικής επετείου.

Δεν είναι λέξεις. Είναι εγγενείς ποιότητες της φώτισης. Είναι η αληθινή μας φύση. Αυτό που μας διαφεύγει είναι η πραγματική θεώρηση. Η αντίληψή μας έχει ακόμη αυτό το χαρακτηριστικό της αυταπάτης…

Standard