Crisis

ceb5cebbcf80ceb9ceb4ceb1ceb1ceb1ceb1ceb1ceb1

The global crisis then, the armies of the homeless and newly poor, the insecurity of the unemployed and the employers, are not some social and economic problems that are “out there” away from us. It is the reality that we have collectively created because of our greed. These are the results of our collective activity as humanity, our collective karma. The only way this will change, is our daily creative resistance: first in our minds, then at home, at work, in our neighborhood. I am not talking about setting fire to rubbish bins and wearing hoods. I am not talking about union politics on a political-party level. I’m talking about responsibility, consciousness, solidarity, the spirit of partnership and unity on the part of everyone. I’m talking about “dharmic” behavior on the part of everyone. Every moment. Every minute. Be responsible for our every breath, because it affects the entire universe! Can we? After all, this “crisis” that we are talking about, almost making a complaint against the god of capitalism (if there is such a devil who has vowed to us a promised land full of trees that  constantly bear euros instead of fruit…), this crisis, then, it is time to realize that in reality it is a deep moral crisis, a crisis of values and ideals of each one and all of us.

Standard

Συνέντευξη στο περιοδικό Αβατον

13512090_1012540525497125_6688693518176322094_n

Από τη συνέντευξή μου στη Δήμητρα Νικολαΐδου για το περιοδικό Άβατον (τεύχος 147) που κυκλοφορεί, με τίτλο “Βουτιά στην Αληθινή μας Φύση” και με αφορμή την έκδοση του “Μίτου της Αριάδνης” (σελίδες 32-36).

Ας ξεκινήσουμε με τον Μίτο της Αριάδνης. Όσο ετοιμαζόταν το βιβλίο, θυμάμαι την ανησυχία σου, να μη φανεί ότι εσύ έχεις όλες τις απαντήσεις, ότι είσαι κάποιου είδους αυθεντία.

-Ναι, ο τίτλος δεν αναφέρεται στο μίτο που δίνει η Αριάδνη (Γερούκη) στους αναγνώστες για να βγουν από τη σύγχυση! Είμαστε όλοι εμείς η Αριάδνη, που ψάχνει το νήμα για να ξεφύγει από το λαβύρινθο. Πρόκειται για κείμενα που συμπυκνώνουν τα όσα έμαθα μέσα από προσωπική δική μου άσκηση και κατανόηση αλλά κυρίως τις διδασκαλίες που έλαβα τα τελευταία είκοσι χρόνια. Παραδοσιακές πνευματικές βουδιστικές οδηγίες, που όμως εφαρμόζονται στην καθημερινότητά μας χωρίς να περιορίζονται από δόγματα αφού έχουν να κάνουν με τη θεώρηση της ζωής μας. Η πνευματικότητα άλλωστε είναι απλά μια διαφορετική θεώρηση, μια διαφορετική προοπτική. Δεν αλλάζει η καθημερινότητά σου, οι δουλειές σου, τα πράγματα που έχεις να κάνεις, απλά τα βλέπεις όλα αυτά μέσα από ένα φίλτρο που συνδέει το κάθε τι που κάνεις, και την πιο μικρή λεπτομέρεια με κάτι πλατύ, μεγάλο, κάτι μαξιμαλιστικό και θετικό ώστε αρχίζεις να νοηματοδοτείς τη ζωή σου με άλλο τρόπο. Αυτό σε γεμίζει θετικότητα -όχι αισιοδοξία με την κοινή έννοια, δεν είναι ότι περιμένεις τα πράγματα να πάνε καλά για εσένα, τη χώρα, τον πλανήτη. Έχεις όμως την εσωτερική δύναμη να παραμένεις θετικός ακόμα και όταν τα πράγματα πάνε στραβά.
Ο υπότιτλος του βιβλίου, «Το Μυστικό Νήμα που Οδηγεί στην Αφύπνιση και στην Αληθινή Ευτυχία» είναι επίσης πολύ επιτυχημένος γιατί αληθινή ευτυχία είναι αυτή που οδηγεί πέρα από το δίπολο ευτυχία/ δυστυχία. Είναι η ισοψυχία, η διατήρηση της θετικότητας πέρα από τις εξωτερικές συνθήκες.

Πολλές φορές ωστόσο αυτή η αίσθηση, ότι αναζητάμε κάτι πολύ μεγαλύτερο από εμάς, γίνεται εμπόδιο αφού δεν πιστεύουμε ότι έχουμε ελπίδα να επιτύχουμε ένα τόσο μεγάλο στόχο μέσα στην καθημερινότητά μας.

-Αυτό το «μεγάλο» που άλλες παραδόσεις το λένε φώτιση και άλλοι το λένε Θεό, είναι κάτι που πηγάζει από μέσα μας. Δεν είναι κάτι ξένο από εμάς. Είναι η αληθινή μας φύση και δεν χρειάζεται να είμαστε στραμμένοι σε κάτι υπερβατικό. Χρειάζεται να κάνουμε μια βουτιά μέσα μας, η οποία βουτιά μπορεί να γίνει με πολλούς τρόπους. Ο πιο κοινός είναι ο διαλογισμός, αλλά μπορεί να γίνει με μια βόλτα στη φύση ή ακούγοντας κλασσική μουσική.

Έγραψες βέβαια παλιότερα πως διαλογισμός δεν είναι το χάσιμο, το χάζεμα.

-Διαλογισμός είναι η επιστροφή στην αυθεντικότητα. Σίγουρα, πολλές φορές περιβάλλεται από τελετουργίες, ίσως και από εξωτισμό, αλλά στην πραγματικότητα είναι κάτι πολύ γυμνό και άμεσο. Μια κατάσταση ανοιχτοσύνης όπου περιλαμβάνεις τα πάντα, νοιώθεις τα πάντα, αλλά στην ουσία έχεις ένα είδος μιας μη-νευρωτικής σχέσης με αυτό που συμβαίνει. Είναι περισσότερο μια επιστροφή στη φυσικότητα, στην αυθεντικότητα, στην αληθινή μας φύση, παρά προσπάθεια να πετύχουμε κάποιο στόχο. Δεν προσπαθούμε να καθαρίσουμε το νου μας, δεν προσπαθούμε να μην έχουμε σκέψεις. Τίποτα από όλα αυτά: απλά ανοίγουμε και δεχόμαστε το παιχνίδι του κόσμου και του νου μας, μέχρι να δούμε πως το ένα είναι μια άμεση αντανάκλαση του άλλου.

Ζούμε μια τρομακτική πολιτική κατάσταση αυτές τις μέρες: από τρομοκρατικές επιθέσεις μέχρι παγκόσμιες οικονομικές κρίσεις. Πώς μπορούν οι επιλογές μας να κάνουν τη διαφορά;

-Είναι οι μικρές αυτές κινήσεις ή μάλλον στάσεις και συμπεριφορές που κάνουν τη διαφορά. Πίσω από την τρομοκρατία και τις κρίσεις, εγώ βλέπω μόνο ανθρώπινα συναισθήματα, τίποτα άλλο. Ναι, είναι ένα δραματικό σκηνικό που μας έχει φέρει σε άθλια κατάσταση αλλά ο μόνος τρόπος είναι να ξεκινήσουμε από τον εαυτό μας και τα συναισθήματά μας. Η τρομοκρατία για παράδειγμα θα μπορούσε να έχει εκλείψει αν υπήρχανε δίοδοι επικοινωνίας με αυτή την άλλη κουλτούρα, αν δεχόμασταν το Ισλάμ ως ένα διαφορετικό πολιτισμό, και αν σαν άτομα, ομάδες, ΜΚΟ, κράτη, ψάξουμε τον τρόπο να επικοινωνήσουμε.

Παρατηρώ όμως πως εσύ η ίδια έχεις και ακτιβιστική δράση.

-Δεν βρίσκω το λόγο γιατί να αποκλείσουμε τον κοινωνικό ακτιβισμό από την πνευματικότητα. Η πραγματική διαφορά είναι στο πόσο εμπλέκεται ο πνευματικός άνθρωπος συναισθηματικά στον ακτιβισμό: θα είναι πολύ πιο αποστασιοποιημένος, ψύχραιμος και χωρίς εμπάθεια. Υπάρχει αυτή η αίσθηση ότι για να είναι κανείς ακτιβιστής και επαναστάτης θα πρέπει να είναι πολύ θυμωμένος. Όχι – θα πρέπει να είναι πολύ ψύχραιμος, να καταλαβαίνει γιατί γίνονται τα πράγματα και να ξέρει ότι απέναντί του δεν έχει εχθρούς αλλά κάποιον που υποφέρει εξαιτίας της άγνοιας και των συναισθημάτων του. Σύμφωνα με το Βουδισμό, ο μόνος «εχθρός» είναι οι δικές μας σκέψεις. Αυτό που έχουμε να κάνουμε απέναντι στους άλλους ανθρώπους είναι να προβάλλουμε τη δική μας αλήθεια, τη δική μας αυθεντικότητα, την καλή μας προαίρεση. Αν το κάνουμε αυτό, τότε η άλλη πλευρά αρχίζει να ραγίζει.
Όσο μεγαλώνω, βλέπω πως εκεί έξω δεν έχω να κάνω με εχθρούς. Όταν βλέπω ανθρώπους που θεωρώ αρνητικούς, βλαπτικούς, ιδιοτελείς, προσπαθώ συνέχεια να εφαρμόζω αυτό που στην ψυχολογία λέγεται «Ο Βασιλιάς Γυμνός». Αντί να δω ένα τρομοκράτη, βλέπω ένα δυστυχισμένο και μπερδεμένο άνθρωπο. Και φυσικά πονάω για τα θύματα, αλλά προσεύχομαι και για το θύτη. Για να φτάσει κάποιος στο σημείο να νομίζει πως μπορεί αν δικαιώσει τη ζωή και την πίστη του μέσα από τη βία, πρέπει να είναι πολύ δυστυχισμένος μέσα του.

Το θέμα είναι πως για τον τρομοκράτη πολλές φορές μπορούμε να έχουμε κατανόηση. Τη χάνουμε όμως με τα παιδιά μας, με τους συνεργάτες και με τους συντρόφους μας. Όταν μας πληγώνουν δεν τους δίνουμε κανένα ελαφρυντικό

-Αυτό είναι μια παγίδα. Τους ανθρώπους που θεωρούμε δικούς μας τους παγιώνουμε σε αυτά που νομίζουμε ότι ξέρουμε για αυτούς, τους βάζουμε σε μια μικρή κορνίζα, τους περιορίζουμε και στην ουσία γινόμαστε εμπόδιο για τη δική τους εξέλιξη. Οποιοσδήποτε κι αν είναι δίπλα μας, ακόμα και αν θεωρούμε ότι τον ξέρουμε, πρέπει να θυμόμαστε ότι αυτό που μας δείχνει δεν είναι παρά μια πτυχή από τις άπειρες δυνατότητές που έχει σαν άνθρωπος. Υγιείς είναι οι σχέσεις στις οποίες ο ένας μπορεί να βοηθήσει τον άλλο να αναπτύξει όλο το δυναμικό του. Το πολύ καλό είναι ο άλλος να λειτουργήσει σαν καταλύτης. Υπάρχουν τέτοιες σχέσεις αλλά συνήθως, απλά συνυπάρχουμε και μοιραζόμαστε τους καταναγκασμούς μας. Το ίδιο ισχύει ανάμεσα σε γονείς και παιδιά, που έχουν μια στενή και παγιωμένη οπτική για το ρόλο ο ένας του άλλου. Αν μπορούσαν οι γονείς να δουν τα παιδιά ως ολοκληρωμένους ανθρώπους, να τα σεβαστούν και να τους δώσουν χώρο, τότε θα είχαν πολύ μεγαλύτερο και πολύ πιο ουσιαστικό σεβασμό. Το ίδιο ισχύει και στη πνευματική σχέση μαθητή- δασκάλου.

Εσύ πώς γνώρισες το δικό σου δάσκαλο, τον σπουδαίο Dzongsar Khyentse Rinpoche;

-Τυχαία! Το 2006, άκουσα ότι θα ερχόταν για να δώσει μια διάλεξη στο Ηλέκτρα Palace. Ξέροντας πως Rinpoche είναι ένας τίτλος αντίστοιχος του Πατριάρχη, ήμουν πολύ περίεργη να τον δω από κοντά. Πάω λοιπόν περιμένοντας να δω έναν άντρα με εντυπωσιακή εμφάνιση, εξωτικά ράσα κτλ και φυσικά βλέπω κάποιον με βυσσινί μπλουζάκι και κάτι σαν μακριά φούστα. Σκέφτηκα λοιπόν μέσα μου «Α, να ο ακόλουθος του Ρίνποτσε! Κάπου από πίσω θα ακολουθεί και ο ίδιος». Όλοι λοιπόν κοιτούσαν τον Ρίνποτσε, γιατί αυτός ήταν, κι εγώ κοιτούσα από την άλλη γιατί ακόμα τον περίμενα…
Όταν βέβαια μπήκαμε τελικά μέσα και παρακολούθησα τη διάλεξή του και είχα την πρώτη διαλογιστική εμπειρία μαζί του, ήταν σαν να άνοιξαν οι ουρανοί. Εντυπωσιάστηκα από την καθαρή ματιά του και τη διαλογιστική του καθαρότητα. Απλά ένοιωσα πως ο νους του μπορούσε να μας καλύψει όλους, σαν να μπορούσε όντως να διαλύσει το Εγώ μας.
Τον πλησίασα λοιπόν στο τέλος και του είπα πως έχουμε ένα μικρό Βουδιστικό Κέντρο της στη Θεσσαλονίκη αφιερωμένο στον Μιλαρέπα, τον μεγάλο Άγιο του Θιβέτ, και πως θα ήταν μεγάλη μας τιμή να πιει μαζί μας ένα τσάι. Προς έκπληξή μου, είπε ναι! Όταν ήρθε δεν κάθησε καν στο ανυψωμένο μέρος που διαθέταμε για τους δασκάλους, καθόταν ανάμεσά μας, και ξαφνικά γυρνάει και μας λέει πόσο μεγάλο θαύμα είναι ότι σε ένα μέρος όπως η Θεσσαλονίκη βρίσκεται ένα κέντρο αφιερωμένο στον Μιλαρέπα. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, εμείς του γκρινιάζαμε για το πόσο μικρός είναι ο χώρος, για το ότι δεν έχουμε χρήματα, για το ότι δεν τα πάμε καλά μεταξύ μας. Εμείς ήμασταν λοιπόν μέσα στη μίρλα, και αυτός γύρισε και είπε πόσο μεγάλο θαύμα είναι η ύπαρξη αυτού του μέρους από μόνη της! Αυτή είναι η διαφορά της καθαρής θεώρησης: σε όλο το σκηνικό της γκρίνιας, είδε ένα θαύμα και αυτό έδωσε άλλη διάσταση στα πράγματα.
Μετά από λίγο μπήκε στο αυτοκίνητο να φύγει, να επιστρέψει στο σπίτι όπου τον φιλοξενούσαν. Εγώ τότε ένοιωσα κάτι ξεκάθαρα σωματικό: ότι η καρδιά μου είχε πηδήξει από το στήθος μου κι έτρεχε πίσω απ’ το αμάξι. Ξεκίνησα να του γράφω e-mail ζητώντας του να με δεχτεί ως μαθήτρια, λέγοντας πως δεν ήθελα να έχω χάσω άλλο χρόνο. Ήθελα τις ασκήσεις που θα με έκαναν να φωτιστώ, το ένοιωθα σαν κάτι επείγον. Μετά από δυο-τρεις μήνες απάντησε μονολεκτικά: «Οκ. Απλά κράτα επαφή». Κι έτσι ξεκίνησε αυτό το ταξίδι μέσα από το οποίο έχασα ένα μεγάλο κομμάτι από το φόβο του θανάτου, μεγάλο κομμάτι ανασφάλειας, μεγάλο κομμάτι από την εξάρτηση από τις σχέσεις μου. Δεν έφτασα στη φώτιση αλλά… είμαι στο δρόμο!
Φυσικά, όλοι είμαστε στο δρόμο. Ποτέ δεν μπορείς να κάνεις συγκρίσεις μεταξύ των ανθρώπων: κάποιος μπορεί να βαδίζει το μονοπάτι της φώτισης δουλεύοντας ένα οχτάωρο στο μαγαζί του, μέσα από μια πολύ απλή ρουτίνα.

Ο κόσμος έχει για τον Βουδισμό και γενικά για τις πνευματικές ομάδες μια συγκεκριμένη εικόνα, ότι θα δει ανθρώπους ήρεμους, χαμογελαστούς κτλ. Τελικά μπαίνει σε ένα τέτοιο χώρο και συναντά άγχος, διαφωνίες κτλ. Πιθανότατα θα αναρωτηθεί λοιπόν, πόσο μπορεί να τον βοηθήσει ένας τέτοιος χώρος!

-Το βασικό είναι ότι σε έναν πνευματικό χώρο, όπου και να ανήκει, δεν θα δεις αγγέλους. Θα δεις ανθρώπους κοινούς, χωμένους μέσα στη νεύρωση, σαν κι εσένα. Ίσως και χειρότερους! Συνήθως χειρότερους μάλιστα – ο σπουδαίος Γκέντυν Ρίνποτσε έλεγε πως εκεί συναντάς ανθρώπους που νοιώθουν σαν να έχουν πιάσει τα μαλλιά τους φωτιά, αφού ψάχνουν απελπισμένα μια διέξοδο έχοντας νοιώσει πραγματική αηδία με τα όσα έχει να τους δώσει η ζωή εδώ. Η απελπισία λοιπόν είναι μια καλή βάση, όπως και η θλίψη. Αυτό σημαίνει όμως πως σε μια πνευματική ομάδα, θα συναντήσεις νευρώσεις. Όσοι μπαίνουν σε μια ομάδα ψάχνοντας ελαττώματα στους άλλους, σύντομα θα ανακαλύψουν πως αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημά τους: είναι στραμμένοι προς τα έξω.

Standard

Τα μικρά πράγματα μάς κάνουν μεγάλους ανθρώπους

hands-kindness

Οι λεπτομέρειες στην καθημερινή ζωή μας είναι που αποτυπώνουν τις αληθινές τάσεις μας, τις αληθινές προθέσεις μας. Δεν έχει καμιά σημασία τι είναι αυτό που κάνουμε. Σημασία έχει το πώς το κάνουμε.
Πάνω σε αυτόν τον άνισο και άρρωστο πλανήτη βρίσκεις εύκολα σημαντικούς ανθρώπους να ζουν μέσα στο χώμα και ασήμαντους να επιπλέουν στην επιφάνεια του αφρού της πολιτικής, της οικονομικής επικαιρότητας και της δημοσιότητας.
Τα μικρά πράγματα μάς κάνουν μεγάλους ανθρώπους. Και δεν υπάρχει μεζούρα γι’ αυτά. Απλά, όσο πιο ευγενικά ζούμε τη ζωή μας τόσο πιο πολύ μεγαλώνει η αίσθηση της ευτυχίας και της ικανοποίησής μας.
Αντίθετα, όσο βουλιάζουμε στην απληστία, στο θυμό, στο ανικανοποίητο, στη βία, τόσο γεμίζουμε τις αποθήκες της προσωπικής και της συλλογικής εμπειρίας μας με σκουπίδια αλλά και πόνο…

Standard

Τα δώρα της απώλειας

elpida

Τι μένει όταν η «αγάπη» φεύγει; Τι μένει όταν η «σχέση» τελειώνει; Όταν ο αγαπημένος πεθάνει; Όταν οι ψευδαισθήσεις μας πεθάνουν μαζί του;

Τι μένει αφού περάσει η ηλιόλουστη μέρα κι έρχεται η κρύα καρδιά της νύχτας, όταν ξυπνάμε ξαφνικά μέσα στο τρένο της ανασφάλειας και της μοναξιάς;

Οι ψυχολόγοι ανά τον κόσμο θα μας περιγράψουν τα «στάδια» του πένθους και της απώλειας. Θα μας πουν ότι ναι, είναι φυσική η άρνηση, η διαπραγμάτευση, η οργή, η θλίψη, η αποδοχή.

Θα μας πουν ότι ο χρόνος μαλακώνει τις πληγές και σταματά την αιμορραγία της ψυχής. Αλλά εμείς ξέρουμε. Ξέρουμε ότι ο πόνος μένει πάντα εκεί, πίσω από τη βαριά κουρτίνα της καθημερινότητας. Απλά, μαθαίνουμε να ζούμε μαζί του!

Η γεύση του πόνου αλλάζει. Χάνει εκείνη την εξαναγκαστική δριμύτητα που είχε στην αρχή. Το σοκ του αποχωρισμού απομακρύνεται σαν φάρσα μέσα στην ομίχλη των ημερών που περνούν. Αλλά ο πόνος είναι πάντα εκεί. Και τότε γίνεται ένα θαύμα:  είναι σα να μένει ο πόνος «έγκυος»…

Ξαφνικά απλώνεται μπροστά μας μια τεράστια γκάμα επιλογών, εμπνεύσεων και δυνατοτήτων. Η ζωή από μόνη της εκδικείται την αδράνεια. Και το πένθος μας, τι άλλο είναι, παρά μια αγκυλωμένη αδράνεια; Τι άλλο είναι η μνησικακία μας, το αναμάσημα της απώλειας, παρά μια αντίσταση στη ροή της ζωής;

Κάπως έτσι, δειλά στην αρχή, καταιγιστικά στη συνέχεια, ο πόνος μας αρχίζει να γεννάει τα παιδιά του: την αποδοχή, την ηρεμία, την ευγνωμοσύνη, την πλησμονή, την αναγνώριση… Και αργότερα, τη χαρά, τη δημιουργικότητα, τη φαντασία…

Ο πόνος γίνεται σαν ένα μεγάλο δέντρο που δεν ξέρεις τι καρπό θα φέρει. Μπορεί το ένα φρούτο να σου προκύψει μήλο, το άλλο αχλάδι, ροδάκινο ή φράουλα… Μπορεί το ένα φρούτο να είναι πικρό και στυφό, αλλά το επόμενο να είναι γλυκό ή ξινό. Τα γεύεσαι όλα με τη σειρά, δεχόμενος τα δώρα του πόνου σου. Αυτά τα δώρα είναι η προίκα σου.

 

Standard

Ο άνεμος του κάρμα…

autumn-in-fire

Έτσι. Χωρίς να το πάρεις είδηση, σε μια στιγμή έξω από το χρόνο, φύσηξε ο άνεμος του κάρμα. Διαπέρασε το δέρμα, τα κύτταρα και τους ιστούς σου σαν ριπή.

Έτσι, ανεπαίσθητα αποκαθήλωσες τις εικόνες του μέλλοντός σου και ξήλωσες τις αγκυλώσεις του παρελθόντος σου. Χωρίς να πάρεις ιδέα πώς και γιατί, ο άνεμος του κάρμα άλλαξε τη γεύση της ζωής σου σε μια στιγμή. Ένιωσες την πίκρα στο ροδόνερο…

Το έχει πει και ο Σιντάρτα: πρόσεξε, η ομορφιά πληγώνει. Ανοίγεις τα μάτια σε αυτόν τον καινούργιο κόσμο, γνωρίζοντας ότι ζεις μέσα στο δικό σου όνειρο.

Αναρωτιέσαι πόσο μοιάζει αυτό το όνειρο με τις παιδικές σου ενοράσεις. Βρίσκεις την ίδια καλειδοσκοπική ταυτότητα στο χορό των φαινομένων. Την ίδια συνταγή χαρμολύπης που συνοδεύει τη ζωή σου από παιδί. Αλλά η γεύση έχει αλλάξει δραματικά. Νιώθεις την πίκρα στο ροδόνερο…

Όταν φυσά ο άνεμος του κάρμα, διαλύει τα ερείπια της ταχτοποιημένης και παγιωμένης ζωής σου. Οι πεταλούδες της εμπειρίας σου δεν μπορούν να ζήσουν στα σπιρτόκουτα της ανασφάλειας.

Ο άνεμος του κάρμα εκδικείται κάθε στιγμή αλαζονείας, αδιαφορίας, βολέματος, διάσπασης, προσκόλλησης, απέχθειας… είσαι ο σπορέας της εμπειρίας σου και το χωράφι ξαφνικά γεμίζει αγριόχορτα που παρασέρνονται ορμητικά.

Standard

Έλα μαζί μου…

magesh-nalla

Έλα μαζί μου… Πάμε μια βόλτα κοντά σ’ αυτούς που κατοικούν στοιβαγμένοι στα κράσπεδα των τριτοκοσμικών μεγαλουπόλεων… Σ’ αυτούς που ενώνουν την κάθε ανάσα τους με την οσμή της δυστυχίας στα προσφυγικά στρατόπεδα της Αφρικής… Σ’ αυτούς που συνωστίζονται παρέα με τις επιδημίες, την πρέζα και την πορνεία μέσα στους ανοιχτούς οχετούς της Βομβάης…
Μη φοβηθείς από τις βρισιές τους, ούτε από τη βρώμα τους. Έλα να μιλήσουμε μαζί τους για τη ζωή, για το θάνατο, για τον έρωτα, για τη φιλία… Θα δεις ότι μέσα στην ακραία φτώχια και στην αθλιότητα, μέσα στη λάσπη και τα περιττώματα, θα βρούμε πολλά αυθεντικά διαμάντια!
Διαμάντια ανθρωπιάς, αυτοθυσίας, συμπόνιας, τιμιότητας, ακεραιότητας. Διαμάντια καθαρότητας στην ψυχή και στο βλέμμα. Μιας καθαρότητας που έχει εκλείψει προ πολλού από τα γυαλισμένα τακούνια και τα πατώματα των υψηλών κλιμακίων των πολιτικών και των μεγάλων εταιριών.
Όταν οι άνθρωποι ζούνε απλά, εργάζονται σκληρά και μιλάνε σοφά, το άστρο της ανθρωπιάς τους λάμπει το καταμεσήμερο. Όταν οι άνθρωποι ξεχνούνε τον αληθινό πλούτο, ζούνε μια χρεοκοπημένη και φτηνή ζωή μέρα νύχτα.
Γυμνοί, σοφοί και ξυπόλητοι μύστες μάς έχουν διδάξει την αλήθεια εδώ και χιλιετίες. Εμείς όμως βολευόμαστε στο ψέμα και καταφεύγουμε ολοένα στην τεχνητή ζωή που έχουμε κατασκευάσει τα τελευταία εκατό χρόνια για εμάς και τα παιδιά μας.

ΥΓ…στη φωτό ο Baba Ram Das που ζει στο Βαρανάσι τη ζωή ενός Σαντού στον δρόμο…

Standard

Το ωχ… του ωχαδερφισμού και η κόλλα του σύμπαντος

12118855_1040543282642921_1373130038976101327_n

Τα μικροαστικά κάστρα του αμοραλισμού, της αλαζονείας και του ωχαδερφισμού μας διαλύονται σαν σκόνη στο πέρασμα ενός συναισθηματικού τυφώνα ανάμεικτου φόβου, πόνου και οίκτου για τα τωρινά και μελλοντικά θύματα που ξεβράζει η θάλασσα της ανθρώπινης ανοησίας. Ανόητοι πόλεμοι και ανόητες ενεργειακές επενδύσεις οδηγούν την ανθρωπότητα στην αυτοκαταστροφή της με τον κυνισμό μιας μαθηματικής ακρίβειας. Μένουμε εκστατικοί μπροστά στο τεράστιο μέγεθος της ανθρώπινης ανοησίας! Διαποτισμένη με την αυτοϊκανοποιούμενη αίσθηση της εξουσιαστικής και κερδοφόρας μανίας μας, η συλλογική ανοησία μας ξεπερνά όχι μόνον τη λεγόμενη κοινή λογική αλλά και αυτό καθαυτό το ένστικτο αυτοσυντήρησής μας σαν είδος. Διότι ποιος εχέφρων πολιτισμός, εκτός από το σύγχρονο βάρβαρο καπιταλισμό, θα γέμιζε το μέλλον των παιδιών του με βιβλιάρια καταθέσεων δυστυχίας και παρακμής στην οικουμενική τράπεζα αυτού του υπέροχου γαλάζιου πλανήτη;

Την ώρα λοιπόν που οι πολιτικοί και οικονομικοί ιθύνοντες (α)νόες του πλανήτη σχεδιάζουν τις επόμενες καταστροφικές κινήσεις τους, κινήσεις οι οποίες συνοδεύονται πάντοτε από επαγγελίες και υποσχέσεις επίγειων καταναλωτικών Εδέμ, η συντριπτική πλειοψηφία από εμάς, τους πολίτες της περιφέρειας και της αδιαφορίας, ζει μια ζωή υποβαθμισμένη και ανολοκλήρωτη. Γιατί συμβαίνει αυτό; Όχι γιατί μας λείπουν τα χρήματα. Όχι γιατί μας λείπουν τα οράματα. Αλλά γιατί μας λείπει εκείνο το στοιχείο που είναι η «κόλλα του σύμπαντος»: η αγάπη, η καλοσύνη, η συμπόνια. Πάσχουμε συλλογικά από έλλειμμα συμπόνιας και ψάχνουμε οικονομοτεχνικές και λογιστικές λύσεις για τη δυστυχία μας. Σπέρνουμε κακία, αδιαφορία, σκληρότητα, ανηθικότητα, θυμό και περιμένουμε να θερίσουμε… ευτυχία;

Δεν υπάρχει πια καιρός για χάσιμο. Η κάθε αναπνοή μάς φέρνει πιο κοντά σε μια συλλογική καταστροφή ή σε μια συλλογική αφύπνιση. Κάθε στιγμή είναι πολύτιμη και μετράει. Μην σκεφτείτε ότι η «μικρή» και «απομονωμένη» σκέψη και δράση μας δεν έχει απήχηση. Αυτό το μεγάλο Εμείς απαρτίζεται από πολλές μικρές συνειδήσεις άρρηκτα συνδεδεμένες, όπως οι σταγόνες του ωκεανού. Έχει και παραέχει σημασία το πώς νιώθουμε και πώς σκεφτόμαστε την κάθε στιγμή. Γιατί αυτό είναι που φέρνει την αλλαγή στη μεγάλη εικόνα. Δεν θα μας σώσει κανένα κράτος, κανένας πολιτικός, καμιά εταιρεία, καμιά κυβέρνηση και καμιά οργάνωση. Εμείς θα σώσουμε τον κόσμο ξαναβρίσκοντας την ακεραιότητα και την ανθρωπιά μας!

Υπάρχει μια παλιά βουδιστική παροιμία που λέει: Μην περιμένεις να σκεπαστεί ολόκληρη η γη από δέρμα για να μην πονούν τα πόδια σου… Βάλε δυο κομματάκια δέρμα κάτω από τα πέλματά σου και περπάτα! Ο κόσμος δεν μπορεί να αλλάξει από έξω. Μόνον αλλάζοντας μέσα μας (για να θυμηθούμε και τον ξεχασμένο μας Γεώργιο Βιζυηνό) το ρυθμό του κόσμου, θα μπορέσουμε να γίνουμε μετασχηματιστές θετικότητας γύρω μας. Στο κάτω- κάτω της γραφής όλοι γνωρίζουμε ότι η δυστυχία και η ευτυχία είναι άκρως μεταδοτικές, όπως εξ άλλου και παροδικές… Πώς μπορεί να γίνει αυτή η μεγάλη αλλαγή της μικρής κλίμακας; Αξιοποιώντας την ανθρώπινη ύπαρξή μας στο μέγιστο! Με κάθε αναπνοή μπορούμε να θυμόμαστε τη μοναδική ευκαιρία που έχουμε: είμαστε εδώ και τώρα ζωντανοί, σε σύνδεση με κάθε ζωντανή ύπαρξη μέσα στο σύμπαν. Είμαστε φτιαγμένοι από την ύλη των ονείρων, γεμάτοι από κάθε ομορφιά που μπορούμε να φανταστούμε, από κάθε τελειότητα που μπορούμε να ονειρευτούμε! Είμαστε μια καρδιά που πάλλεται στο ρυθμό της ζωής… διαστολή… συστολή… φως… σκοτάδι…

Συμπόνια, ενσυναίσθηση, καλοσύνη, αγάπη, υπομονή, ανεκτικότητα και κυρίως αυτή η καλή προαίρεση: το ανιδιοτελές κίνητρο να είμαστε εκεί για τους άλλους, χωρίς διαχωρισμούς, χωρίς προτιμήσεις, χωρίς προκαταλήψεις. Αυτή είναι η «κόλλα του σύμπαντος» -η ψυχική στάση που φέρνει ευτυχία, η πιο πετυχημένη πνευματική συνταγή που δοκιμάστηκε από απλούς και σοφούς ανθρώπους όλων των εποχών και όλων των πνευματικών παραδόσεων! Και πράγματι, αν βγάλουμε από το λεξιλόγιο του αδιάκοπου εσωτερικού μας μονολόγου το προσωπικό συμφέρον, τον ανταγωνισμό, τη ζήλεια, τη μνησικακία, την επιθετικότητα, την απέχθεια, την υπερηφάνεια, δεν θα έχουμε χάσει τίποτα! Απλά, θα έχουμε κερδίσει τη ψυχή μας. Στην αντίθετη περίπτωση, όση φήμη, όση εξουσία, όσα χρήματα κι όσα αντικείμενα κι αν μαζέψουμε, στην πραγματικότητα θα ζούμε μια ουσιαστικά χρεοκοπημένη και αξιολύπητη ζωή, αποκομμένοι από την αληθινή μας φύση, διαρκώς ανικανοποίητοι και στεγνοί μέσα στον κλειστοφοβικό εγωισμό μας…

Standard