Ο άνεμος του κάρμα…

autumn-in-fire

Έτσι. Χωρίς να το πάρεις είδηση, σε μια στιγμή έξω από το χρόνο, φύσηξε ο άνεμος του κάρμα. Διαπέρασε το δέρμα, τα κύτταρα και τους ιστούς σου σαν ριπή.

Έτσι, ανεπαίσθητα αποκαθήλωσες τις εικόνες του μέλλοντός σου και ξήλωσες τις αγκυλώσεις του παρελθόντος σου. Χωρίς να πάρεις ιδέα πώς και γιατί, ο άνεμος του κάρμα άλλαξε τη γεύση της ζωής σου σε μια στιγμή. Ένιωσες την πίκρα στο ροδόνερο…

Το έχει πει και ο Σιντάρτα: πρόσεξε, η ομορφιά πληγώνει. Ανοίγεις τα μάτια σε αυτόν τον καινούργιο κόσμο, γνωρίζοντας ότι ζεις μέσα στο δικό σου όνειρο.

Αναρωτιέσαι πόσο μοιάζει αυτό το όνειρο με τις παιδικές σου ενοράσεις. Βρίσκεις την ίδια καλειδοσκοπική ταυτότητα στο χορό των φαινομένων. Την ίδια συνταγή χαρμολύπης που συνοδεύει τη ζωή σου από παιδί. Αλλά η γεύση έχει αλλάξει δραματικά. Νιώθεις την πίκρα στο ροδόνερο…

Όταν φυσά ο άνεμος του κάρμα, διαλύει τα ερείπια της ταχτοποιημένης και παγιωμένης ζωής σου. Οι πεταλούδες της εμπειρίας σου δεν μπορούν να ζήσουν στα σπιρτόκουτα της ανασφάλειας.

Ο άνεμος του κάρμα εκδικείται κάθε στιγμή αλαζονείας, αδιαφορίας, βολέματος, διάσπασης, προσκόλλησης, απέχθειας… είσαι ο σπορέας της εμπειρίας σου και το χωράφι ξαφνικά γεμίζει αγριόχορτα που παρασέρνονται ορμητικά.

Standard

Έλα μαζί μου…

magesh-nalla

Έλα μαζί μου… Πάμε μια βόλτα κοντά σ’ αυτούς που κατοικούν στοιβαγμένοι στα κράσπεδα των τριτοκοσμικών μεγαλουπόλεων… Σ’ αυτούς που ενώνουν την κάθε ανάσα τους με την οσμή της δυστυχίας στα προσφυγικά στρατόπεδα της Αφρικής… Σ’ αυτούς που συνωστίζονται παρέα με τις επιδημίες, την πρέζα και την πορνεία μέσα στους ανοιχτούς οχετούς της Βομβάης…
Μη φοβηθείς από τις βρισιές τους, ούτε από τη βρώμα τους. Έλα να μιλήσουμε μαζί τους για τη ζωή, για το θάνατο, για τον έρωτα, για τη φιλία… Θα δεις ότι μέσα στην ακραία φτώχια και στην αθλιότητα, μέσα στη λάσπη και τα περιττώματα, θα βρούμε πολλά αυθεντικά διαμάντια!
Διαμάντια ανθρωπιάς, αυτοθυσίας, συμπόνιας, τιμιότητας, ακεραιότητας. Διαμάντια καθαρότητας στην ψυχή και στο βλέμμα. Μιας καθαρότητας που έχει εκλείψει προ πολλού από τα γυαλισμένα τακούνια και τα πατώματα των υψηλών κλιμακίων των πολιτικών και των μεγάλων εταιριών.
Όταν οι άνθρωποι ζούνε απλά, εργάζονται σκληρά και μιλάνε σοφά, το άστρο της ανθρωπιάς τους λάμπει το καταμεσήμερο. Όταν οι άνθρωποι ξεχνούνε τον αληθινό πλούτο, ζούνε μια χρεοκοπημένη και φτηνή ζωή μέρα νύχτα.
Γυμνοί, σοφοί και ξυπόλητοι μύστες μάς έχουν διδάξει την αλήθεια εδώ και χιλιετίες. Εμείς όμως βολευόμαστε στο ψέμα και καταφεύγουμε ολοένα στην τεχνητή ζωή που έχουμε κατασκευάσει τα τελευταία εκατό χρόνια για εμάς και τα παιδιά μας.

ΥΓ…στη φωτό ο Baba Ram Das που ζει στο Βαρανάσι τη ζωή ενός Σαντού στον δρόμο…

Standard

Το ωχ… του ωχαδερφισμού και η κόλλα του σύμπαντος

12118855_1040543282642921_1373130038976101327_n

Τα μικροαστικά κάστρα του αμοραλισμού, της αλαζονείας και του ωχαδερφισμού μας διαλύονται σαν σκόνη στο πέρασμα ενός συναισθηματικού τυφώνα ανάμεικτου φόβου, πόνου και οίκτου για τα τωρινά και μελλοντικά θύματα που ξεβράζει η θάλασσα της ανθρώπινης ανοησίας. Ανόητοι πόλεμοι και ανόητες ενεργειακές επενδύσεις οδηγούν την ανθρωπότητα στην αυτοκαταστροφή της με τον κυνισμό μιας μαθηματικής ακρίβειας. Μένουμε εκστατικοί μπροστά στο τεράστιο μέγεθος της ανθρώπινης ανοησίας! Διαποτισμένη με την αυτοϊκανοποιούμενη αίσθηση της εξουσιαστικής και κερδοφόρας μανίας μας, η συλλογική ανοησία μας ξεπερνά όχι μόνον τη λεγόμενη κοινή λογική αλλά και αυτό καθαυτό το ένστικτο αυτοσυντήρησής μας σαν είδος. Διότι ποιος εχέφρων πολιτισμός, εκτός από το σύγχρονο βάρβαρο καπιταλισμό, θα γέμιζε το μέλλον των παιδιών του με βιβλιάρια καταθέσεων δυστυχίας και παρακμής στην οικουμενική τράπεζα αυτού του υπέροχου γαλάζιου πλανήτη;

Την ώρα λοιπόν που οι πολιτικοί και οικονομικοί ιθύνοντες (α)νόες του πλανήτη σχεδιάζουν τις επόμενες καταστροφικές κινήσεις τους, κινήσεις οι οποίες συνοδεύονται πάντοτε από επαγγελίες και υποσχέσεις επίγειων καταναλωτικών Εδέμ, η συντριπτική πλειοψηφία από εμάς, τους πολίτες της περιφέρειας και της αδιαφορίας, ζει μια ζωή υποβαθμισμένη και ανολοκλήρωτη. Γιατί συμβαίνει αυτό; Όχι γιατί μας λείπουν τα χρήματα. Όχι γιατί μας λείπουν τα οράματα. Αλλά γιατί μας λείπει εκείνο το στοιχείο που είναι η «κόλλα του σύμπαντος»: η αγάπη, η καλοσύνη, η συμπόνια. Πάσχουμε συλλογικά από έλλειμμα συμπόνιας και ψάχνουμε οικονομοτεχνικές και λογιστικές λύσεις για τη δυστυχία μας. Σπέρνουμε κακία, αδιαφορία, σκληρότητα, ανηθικότητα, θυμό και περιμένουμε να θερίσουμε… ευτυχία;

Δεν υπάρχει πια καιρός για χάσιμο. Η κάθε αναπνοή μάς φέρνει πιο κοντά σε μια συλλογική καταστροφή ή σε μια συλλογική αφύπνιση. Κάθε στιγμή είναι πολύτιμη και μετράει. Μην σκεφτείτε ότι η «μικρή» και «απομονωμένη» σκέψη και δράση μας δεν έχει απήχηση. Αυτό το μεγάλο Εμείς απαρτίζεται από πολλές μικρές συνειδήσεις άρρηκτα συνδεδεμένες, όπως οι σταγόνες του ωκεανού. Έχει και παραέχει σημασία το πώς νιώθουμε και πώς σκεφτόμαστε την κάθε στιγμή. Γιατί αυτό είναι που φέρνει την αλλαγή στη μεγάλη εικόνα. Δεν θα μας σώσει κανένα κράτος, κανένας πολιτικός, καμιά εταιρεία, καμιά κυβέρνηση και καμιά οργάνωση. Εμείς θα σώσουμε τον κόσμο ξαναβρίσκοντας την ακεραιότητα και την ανθρωπιά μας!

Υπάρχει μια παλιά βουδιστική παροιμία που λέει: Μην περιμένεις να σκεπαστεί ολόκληρη η γη από δέρμα για να μην πονούν τα πόδια σου… Βάλε δυο κομματάκια δέρμα κάτω από τα πέλματά σου και περπάτα! Ο κόσμος δεν μπορεί να αλλάξει από έξω. Μόνον αλλάζοντας μέσα μας (για να θυμηθούμε και τον ξεχασμένο μας Γεώργιο Βιζυηνό) το ρυθμό του κόσμου, θα μπορέσουμε να γίνουμε μετασχηματιστές θετικότητας γύρω μας. Στο κάτω- κάτω της γραφής όλοι γνωρίζουμε ότι η δυστυχία και η ευτυχία είναι άκρως μεταδοτικές, όπως εξ άλλου και παροδικές… Πώς μπορεί να γίνει αυτή η μεγάλη αλλαγή της μικρής κλίμακας; Αξιοποιώντας την ανθρώπινη ύπαρξή μας στο μέγιστο! Με κάθε αναπνοή μπορούμε να θυμόμαστε τη μοναδική ευκαιρία που έχουμε: είμαστε εδώ και τώρα ζωντανοί, σε σύνδεση με κάθε ζωντανή ύπαρξη μέσα στο σύμπαν. Είμαστε φτιαγμένοι από την ύλη των ονείρων, γεμάτοι από κάθε ομορφιά που μπορούμε να φανταστούμε, από κάθε τελειότητα που μπορούμε να ονειρευτούμε! Είμαστε μια καρδιά που πάλλεται στο ρυθμό της ζωής… διαστολή… συστολή… φως… σκοτάδι…

Συμπόνια, ενσυναίσθηση, καλοσύνη, αγάπη, υπομονή, ανεκτικότητα και κυρίως αυτή η καλή προαίρεση: το ανιδιοτελές κίνητρο να είμαστε εκεί για τους άλλους, χωρίς διαχωρισμούς, χωρίς προτιμήσεις, χωρίς προκαταλήψεις. Αυτή είναι η «κόλλα του σύμπαντος» -η ψυχική στάση που φέρνει ευτυχία, η πιο πετυχημένη πνευματική συνταγή που δοκιμάστηκε από απλούς και σοφούς ανθρώπους όλων των εποχών και όλων των πνευματικών παραδόσεων! Και πράγματι, αν βγάλουμε από το λεξιλόγιο του αδιάκοπου εσωτερικού μας μονολόγου το προσωπικό συμφέρον, τον ανταγωνισμό, τη ζήλεια, τη μνησικακία, την επιθετικότητα, την απέχθεια, την υπερηφάνεια, δεν θα έχουμε χάσει τίποτα! Απλά, θα έχουμε κερδίσει τη ψυχή μας. Στην αντίθετη περίπτωση, όση φήμη, όση εξουσία, όσα χρήματα κι όσα αντικείμενα κι αν μαζέψουμε, στην πραγματικότητα θα ζούμε μια ουσιαστικά χρεοκοπημένη και αξιολύπητη ζωή, αποκομμένοι από την αληθινή μας φύση, διαρκώς ανικανοποίητοι και στεγνοί μέσα στον κλειστοφοβικό εγωισμό μας…

Standard

Ισοψυχία

o-anemos-sth-zoi-masjpg

Without the certainty of permanence, every circumstance aquires the preciousness of uniqueness. Each “suffering” loses its drama. Each “happiness” loses its importance. We are not cought up neither by enthusiasm nor by disappointment. Things cease to have this compulsive effect forced upon us … Without the certainty of permanence, we become truly free.

Χωρίς τη σιγουριά της μονιμότητας, η κάθε περίσταση αποκτά την πολυτιμότητα της μοναδικότητας. Η κάθε “δυστυχία” χάνει τη δραματικότητά της. Η κάθε “ευτυχία” χάνει τη σπουδαιότητά της.Δεν αφήνουμε να μας παρασύρει ούτε ο ενθουσιασμός, ούτε η απογοήτευση. Τα πράγματα παύουν να έχουν καταναγκαστική επίδραση πάνω μας…Χωρίς τη σιγουριά της μονιμότητας, γινόμαστε πραγματικά ελεύθεροι.

Standard

Πόσο κοντά;

The truth is that we cannot approach one another more than our nevrosis permit us. These knots obstruct every chance for genuine relationship to develop between us. Everything else is just fake and promotes isolation garnished with mutual illusions!

Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορούμε να έρθουμε πιο “κοντά” ο ένας στον άλλο, απ’ όσο μας επιτρέπουν τα κόμπλεξ μας! Αυτοί οι “κόμποι” είναι τα εμπόδια, τα αναχώματα για να αναπτυχθεί οποιαδήποτε ουσιαστική σχέση ανάμεσά μας. Ολα τα άλλα είναι απλά προσποίηση και αποξένωση, πασπαλισμένη με αμοιβαίες ψευδαισθήσεις!.

12-04-27-39498_1

Standard

Αληθινοί με τον εαυτό μας…

950_485072674856654_2023239842_n

Η σκληροπυρηνική αλήθεια δεν μας χαρίζεται. Δεν μπορούμε να την κοροϊδέψουμε ή να τη δωροδοκήσουμε με τεχνάσματα. Ούτε μπορούμε να της ξεφύγουμε. Είναι εκεί όταν ξυπνάμε το πρωί και κοιταζόμαστε στον καθρέφτη. Είναι εκεί στα μάτια των παιδιών μας.

Είναι πάντα εκεί μέσα μας κάθε φορά που πάμε να ψηφίσουμε πάλι την ψήφο του συμβιβασμού και της ανασφάλειας. Είναι πάντα εκεί στο κάθε «καλημέρα» που λέμε χωρίς να το εννοούμε. Στο κάθε ψεύτικο χαμόγελο, στην κάθε ψεύτικη λέξη, είναι εκεί. Γυμνή, ανεπιτήδευτη, εξωφρενική, αυθεντική, αδάμαστη, η σκληροπυρηνική αλήθεια μάς συνοδεύει κάθε λεπτό.

Ο πνευματικός γίγαντας του Ζεν, Σουνρύου Σουζούκι Ρόσι, αιφνιδίασε τους μαθητές του με τον ακόλουθο τρόπο μια βραδιά, καθώς καθοδηγούσε τον καθιερωμένο καθημερινό διαλογισμό στο Σαν Φραντσίσκο, στα τέλη της δεκαετίας του ‘60.

Φανταστείτε τη σκηνή… Στο πάτωμα, κάθονται καμιά τριανταριά φρικιά, με αχτένιστα μαλλιά μακριά και γένια, καλλιτέχνες, μουσικοί, ναρκομανείς… και ακούνε τον Δάσκαλο να λέει: «Μη κινήστε καθόλου! Τώρα πεθαίνετε. Τώρα! Τώρα! Τίποτα δεν μπορεί να σας σώσει τώρα! Είναι η τελευταία σας στιγμή! Ούτε η φώτιση δεν μπορεί να σας σώσει τώρα! Δεν έχετε άλλη στιγμή. Κανένα μέλλον. Επιτέλους, γίνετε για μια φορά αληθινοί με τον εαυτό σας!

Standard

O χειρότερος εχθρός μας

578012_549220035108584_175742448_n

Νομίζουμε ότι ο χειρότερος εχθρός μας είναι η Τρόικα, ο Σόιμπλε, η Μέρκελ και οι τραπεζίτες. Κάποιοι ίσως πιστεύουν ότι ο χειρότερος εχθρός τους είναι ο Τσίπρας ή οι νεοφασίστες. Άλλοι νομίζουν ότι αν λυθούν τα οικονομικά «προβλήματά» τους θα είναι ευτυχισμένοι.
Νομίζουμε ότι είμαστε, σε προσωπικό και συλλογικό επίπεδο, θύματα μιας παγκόσμιας σκευωρίας. Ο παράδεισός μας έχει λιώσει σαν παλιό παιχνίδι από πλαστελίνη. Οι εξωτερικές συνθήκες μάς χτυπούν δυνατά σαν ένα μπούμερανγκ, το οποίο έχουμε εκτοξεύσει εμείς οι ίδιοι σε ανύποπτους και ανομολόγητους χωροχρόνους.
Κι όμως. Ο Σιντάρτα είχε μια άλλη άποψη. Είχε διαπιστώσει και είχε δηλώσει ξεκάθαρα ότι ο χειρότερος εχθρός μας είναι οι σκέψεις μας. Τι εξωφρενική δήλωση αλήθεια! Όχι ο διπλανός μας, όχι ο εργοδότης, ο ανταγωνιστής μας, ο φίλος που μας πρόδωσε, ο συγγενής που μας παρεξήγησε, ούτε καν ο κάθε βιαστής, ο κλέφτης, ο διαρρήκτης που μας κακοποίησε, αλλά… οι ίδιες μας οι σκέψεις!

Standard